Winter Ommetje…

Gisteren had ik er absoluut geen zin in, maar vandaag moet ik toch dat innerlijk stemmetje volgen, die zegt dat ik moet gaan wandelen. Want de sneeuw op het balkon is mooi, maar een ommetje in de buurt is veel leuker.

Dus maar eens kijken of ik mijn sneeuwboots nog kan vinden in de garage. Het liefst ga ik met mijn vriendjes ‘Kreun en Steun’ op pad, want die weten van wanten en geven mij de steun die ik nodig heb. Maar ik ben bang dat die in de diepe sneeuw vol lopen met sneeuw, dus trek ik de sneeuwboots aan waarvan ik weet dat ze een maatje te klein zijn, als ik daar met dikke sokken in ga.

Ach het is maar een ommetje heb ik mij voorgenomen, want het is beestachtig koud heb ik gemerkt toen ik vanmorgen even de vogeltjes deed voeren. Ik kleed mij goed aan in laagjes Merino Wol Kleding van Camino Comfort. Het is niet goedkoop… maar het is wel het beste spul om te dragen in zomer en winter. Ik draag een thermo legging onder mijn wandelbroek. Ik draag een Buff rond mijn nek en eentje over mijn hoofd, en daarover mijn gebreide muts. Dan mijn softshell wandeljack aan…. Handschoenen aan… ik kan op stap!!

Een echte route heb ik niet maar die ontvouwt zich vanzelf als ik onderweg ben. Allereerst moet ik een verjaardagskaart posten dus dat is het eerste wat ik doe. Van daaruit loop ik zuidwaarts richting de Hazenakker, wat niets met hazen te maken heeft maar een vijver is, hemelsbreed 500 meter van waar ik woon. Daar is het altijd fijn wandelen en zijn er altijd wel mooie plaatjes te schieten, zoals de Diehards van sportvissers die de koude trotseren om een visje te verschalken.

Dan loop ik verder richting het Vierwindenbos, gelegen tussen het Willibrordusputje… en Hotel de Naaldhof. Ik zie een houten paard, en een paar reeën in de wei. Zij hebben van de koude geen last.

Tegenover het putje loop ik het bos in naar de Perenvijver en via mooie weinig belopen paden gaat het naar het parkeerterrein aan de Docfalaan. Het is hard werken als ik in de tiefschnee loop, maar wat is het mooi wandelen hier. Mooi maagdelijk Wit kijkt toch heel anders dan het grauwe van vorige week.

Na zo’n 5,0 km voel ik dat ik er een eind aan moet gaan breien. Ik mis mijn vriendjes…

Zij zorgen toch voor de steun die ik nodig heb, om probleemloos te kunnen wandelen. Die sneeuwboots doen het prima, maar ze geven mij te weinig steun waardoor ik vermoeid raak. Gelukkig zijn de stokken die ik gebruik een goed hulpmiddel, om vooruit te komen. Dus ben ik blij dat ik die altijd bij mij heb. Het ontlast mijn rug en ik beweeg mij bewuster…

Dus begeef ik mij op de terugweg, een gele Camino pijl wijst mij de weg. Ik had nog wat sneeuwpoppen onderweg willen scoren, maar ben er geen een tegen gekomen. Dus plaats ik onderstaande sneeuwpop die ik gisteren kreeg toegestuurd. Ik vind hem wel leuk!!

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. De sneeuw plakt niet zo erg, dus sneeuwpoppen maken is moeilijk.

    Geliked door 1 persoon

    1. Rikit schreef:

      Dan zal het dat zijn😊

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s