Het is donderdagmorgen 13 februari … Mijn bagage staat al klaar, alleen de proviand voor onderweg moet er nog bij. Voor lange reizen maak ik voor onderweg altijd hetzelfde klaar. Het is eigenlijk een recept uit het Dr. Atkins dieet. Omelet met slagroom… Het is lekker en het voed heel erg goed. 

Vanmiddag gaat het toch echt beginnen want dan reis ik naar Rotterdam. Morgenochtend 14 februari moet ik al om 08:30 uur bij de verzamelplek van het Centraal station in Rotterdam zijn. Ik heb geen zin in de stress van… als ik maar op tijd in Rotterdam ben, dus bewust gekozen voor een overnachting in het Sparks Hostel op 350 meter van het station.

Het plan was om met de trein naar Den Bosch te reizen, maar door een defecte bovenleiding rijden ze vandaag niet vanaf Oss. Dan gooien we dat plan maar om, en reis ik met de snelbus die nu worden ingezet. Verder verloopt mijn reis voorspoedig en ben ik om 18:15 uur in Rotterdam. Nog een klein stukje wandelen en ben dan bij mijn Hostel voor de nacht.

Dag 2:

In een kamer waar het eerst ijsberen koud is, en rond middernacht Sahara heet… heb ik wonderwel redelijk geslapen. Om half 7 beginnen voor mij de vogeltjes te fluiten.

Om 07:00 uur wandel ik naar het station, mijn ontbijt neem ik daar… Het is maar goed dat ik een dag eerder ben afgereisd, want op het station wordt omgeroepen dat er door een wisselstoring minder treinen rijden. Even later wordt ik door Reisorganisator Rikus hierover geïnformeerd. Maar voor mij gelukkig geen stress.

Om half negen is het verzamelen bij de Hema in de stations hal. We zijn niet compleet hoor ik. Het Amsterdamse stel Frans en Loes zijn al in Amsterdam in gestapt, en Maureen uit De Bosch moet in Antwerpen instappen. Die was de dupe van de wissel storing tussen Breda en Rotterdam.

De trein vertrekt op tijd en rijden nu naar Antwerpen om Maureen op te halen maar dan zijn wij compleet. Van het diverse reisgezelschap zijn er enkele die elkaar kennen van andere reizen die Agro Natura reisorganisatie organiseert.

In Parijs hebben we onze overstap want wij gaan verder met de TGV naar Hendaye. Rikus voorop en stagiaire Marjolein sluit de gelederen, als wij door de catacomben van Gar du Nord de weg naar de metro zoeken. Die brengt ons naar Gare du Montparnasse waar wij twee uurtjes hebben voor onze overstap.

Om 14:05 uur vertrekken wij en hopen om 18:47 uur in Hendaye aan te komen… Het is een lange zit vind ik, terwijl onze Trein reizen door Zwitserland soms wel 6 tot 8 uren duurden. Maar toen was er links en rechts genoeg te zien. Nu is het rechttoe rechtaan en wordt het, in het zuiden van Frankrijk pas interessant qua landschap.

Ook hebben we bijna de hele reis geen internet. Op Polarsteps gaat het helemaal mis als ik de app moet geloven, want na Bordeaux rijden wij weer terug. Gelukkig schijnt de zon nog steeds aan de goede kant (rechterzijde) door het raam van de trein.

Om 18:00 uur zijn wij in Bayonne… Er wordt omgeroepen dat ik hier kan overstappen op de trein naar Saint Jean Pied de Port… Maar dat is een andere Camino, en die heb ik al gedaan. Eerst deze maar…

Nog 45 minuten en dan zijn wij in Hendaye, en moeten we weer overstappen. Hendaye is het eindstation en nog net in Frankrijk. In Spanje hebben ze een andere spoorbreedte, vandaar onze overstap naar San Sebastian.

En dan stap je uit… en is het 15 graden!!!

Ons pension is 350 meter wandelen… Onze bagage naar de kamer, en dan is het tijd om wat te eten en een etappe biertje. Proost!!

Dag 3

Van San Sebastian naar Agüero

Gisterenavond zijn wij met enkele mensen van onze groep nog wat gaan eten, en met een temperatuur van om en nabij de 15 graden durf ik gerust te zeggen, erg behaaglijk om even plaats te nemen op een terrasje voor een etappe biertje. Ook doen wij nog wat boodschappen bij een kruidenier winkeltje. Rikus en Aart (chauffeur en kok) gaan boodschappen doen voor ons eten in de herberg.

Maar nu gaat het toch echt beginnen. Rikus, Aart en Stagiaire Marjolein gaan het huur busje om 09:00 uur ophalen. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag, want gisteren in de trein kreeg Rikus een berichtje van de verhuurder, dat het 12:00 uur ging worden. Rikus heeft wel laten weten dat dit niet kon vanwege ons programma. Maar door de slechte verbinding in de trein geen antwoord gehad.

Toen wij in San Sebastian aan kwamen waren ze al gesloten. Dus we wachten maar af…

Om 09:30 uur komt Marjolein gelukkig met de mededeling dat het toch gelukt is, al is het busje wel kleiner als gehoopt. Rikus en Aart zijn nog even naar een grote Supermarkt voor de laatste boodschappen.

Om 10 uur zijn ze er maar het busje is kleiner als gehoopt, dat wordt passen en meten. 10:40 uur gaan wij twee uren rijden voordat wij in Agüero zijn.

WE ZIJN NU IN HET LAND VAN DE MALLOS…

Agüero ligt onder een indrukwekkende rotsformatie van conglomeraatgesteente met cilindrische vormen en verticale wanden, de Mallos.

Van Agüero naar Mallos de Riglos

Daar begint onze 1e etappe. Hanneke is van de kerken en weet dat er in Agüero een mooie Romaanse kerk staat. De route komt er niet langs, maar voordat wij gaan wandelen rijden we eerst naar deze kerk.

Als wij weer weg willen rijden, dient zich een probleem aan. De stoel die vooruit geklapt moet worden, om de achterste rij uit te kunnen laten stappen wil niet meer terug op zijn plaats. Wat Rikus en Aart ook proberen… het lukt niet. Na 30 minuten rijden wij verder en op de achterste drie stoelen zitten wij met vieren. Het is gelukkig maar een kwartiertje rijden, comfortabel is het niet maar kunnen allemaal mee.

Om kwart over twee kunnen wij op pad voor onze 1e etappe van Agüero naar Mallos de Riglos 9,5km. Vanaf dat moment zijn de Oh’s en de Ah’s niet van de lucht, en na elke bocht opent zich een nieuw schilderij. Wauw wauw wauw wat is het hier mooi.

Onderstaand kaartje geeft het routeprofiel aan…

Het eerste deel van de wandeling dalen we voornamelijk af, soms over een stukje middeleeuwse weg. We komen langs het plaatsje Murillo de Gállego, met een romaanse kerk die op een middeleeuwse necropolis ligt met in de rotsen uitgehouwen graven. We steken de rio Gállego over, een brede rivier met wilg, es, populier en iep aan haar oevers.
Daarna stijgt het pad en komen we door olijfboomgaarden bij onze eindbestemming, de rode rotswanden van de Mallos de Riglos.

Ik vertelde al dat Hanneke van de kerken is. Maar Tessa en Loes zijn bekend met de planten, en Loes en Maureen van de vogels… Jullie begrijpen het al, er wordt regelmatig stilgestaan en wordt er overlegd wat dit of dat hier dan wel niet bloeit.

Om 18:03 uur zijn wij aan het eind gekomen van onze wandeling. Rikus haalt ons op en is het nog een uurtje rijden naar onze herberg. Een prachtige herberg uit 1700 is de komende acht dagen ons onderkomen. Kamers worden ingedeeld en onze kok Aart gaat het eten klaar maken.

Het eten is lekker en de wijn vloeit rijkelijk. Daarna vlij ik mij neer bij de open haard en schrijf het verhaal van vandaag.

Op het Komoot kaartje hieronder staat Dag 1 . Dit is wandel dag 1…

Dag 4

2e etappe van Mallos de Riglos naar Loarre…

Om half zeven begint mijn vogeltjes wekker weer te fluiten want over een uur worden wij aan het ontbijt verwacht. Iedereen verzorgt zijn eigen lunchpakket, nog eventjes afruimen, spullen inpakken want om half negen staat onze minibus al klaar.

Het probleem met de stoel is opgelost. Aart had de tijd om te kijken hoe het mechanisme werkte. De hendel werkt niet meer maar als hij twee palletjes in drukt, laat de stoel zich kantelen. Precies om half negen zit iedereen in de bus… We kunnen gaan. Ver komen wij niet, want na een driehonderd worden wij terug gefloten door een Spaanse Señor.. de achterdeur staat wagenwijd open. Na  controle blijkt dat er niets is uitgevallen, de deur kan dicht.

Een groot gedeelte van onze reis is het behoorlijk mistig, maar dan opeens trekt het open en zien wij in de verte het Mallos gebergte liggen, gehuld in een mooie nevel en op de voorgrond de amandelen die in bloei staan. We stoppen om een foto te maken maar het resultaat is la la… dus die plaatsen we maar niet.

Onderstaand kaartje geeft het routeprofiel aan…

Info uit het boekje… Vanuit Riglos wandelen we onder de, tot 300m hoge, wanden van de Mallos, die rood getint zijn vanwege het
ijzerhoudende gesteente.
Vele gieren zweven de hele dag boven ons hoofd.
Door een begroeiing van hulsteik, buxus, rozemarijn en jeneverbes stijgen we gestaag richting het massief van Os Fils, een geologische formatie met horizontale lagen van hard en zacht zandsteen.

Ik heb op het kaartje gekeken en weet dat wij gestaag gaan klimmen, soms vals plat maar vaak veel meer dan dat. De hoge Mallos zijn constant indrukwekkend aanwezig. Vele gieren zweven de hele dag boven ons hoofd. Vaak blijven wij stilstaan want boven op de Mallos zijn de nesten van onder andere de Lammergier. Ik zie wel dat er wat zit, maar kan het ingezoomd en wel, op mijn telefoon niet goed zien. Tientallen gieren zweven boven onze hoofden, en ik maak er een foto van. Nog niet eens zo heel slecht. Maar verscheidene van onze groep hebben een verrekijker of een goede camera, die zien het dus wel.

Hoe hoger wij komen hoe smaller de kloof wordt. Ik loop af en toe vooruit en geniet van de stilte… beneden hoor ik een kabbelend beekje. Na een uur wandelen maken wij een pauze op een schaduwrijke plek. De thee en ons meegebracht eten laten wij ons goed smaken, en gaat het weer verder. Langzamerhand laten wij de Mallos achter ons, al blijven ze op afstand nog lang in het vizier.

Het pad leid ons naar een plateau wat uitzicht bied op de Ebro-vallei, maar voordat wij daar zijn komen wij op een punt waarvan Rikus weet, dat wij daar zicht hebben op de besneeuwde bergtoppen van de hogere Pyreneeën reuzen.

En dan zijn we bijna boven, maar met wat ik net schreef, toch nog zicht op het imposante Mallos gebergte. Na ongeveer 4km hebben we het grootste deel van de klim gehad, het terrein wordt opener en vlakker en gaat het grijze kalksteen
gaat overheersen. Na 2,5 uur en 450 meter klimmen zijn wij eindelijk boven op het plateau. Hier waait het behoorlijk maar het zonnetje schijnt, en is het voor een koukleum als die ik ben,  nog steeds aangenaam wandelen. In werkelijkheid is het 13 graden, maar in de zon tikt hij de 25 graden aan🤓

Hier, hoog in de bergen passeren we de ruïnes van het kasteel van Marcuello. Dit kasteel, gebouwd in de 12e eeuw, laat
zien dat deze bergen van strategisch belang waren voor de verdediging van het toenmalige koninkrijk Aragon. Hier genieten wij van prachtige panoramische uitzichten. En het is een mooie plek om van een pauze te genieten. Genieten doen wij vandaag en dat met volle teugen hier.

We zijn nog niet op de helft en blijven nog even op dit plateau, Als wij verder gaan krijgen wij van Marjolein te horen dat wij ongeveer 5 km dit pad moeten volgen voordat wij rechtsaf een klein pad in slaan. Het is opletten geblazen want je loopt er zo aan voorbij. Als wij daar zijn aangekomen, zijn wij al weer een 1,5 uur verder en maken een laatste pauze voordat wij gaan afdalen over een smal pad. Het is heerlijk toeven hier… behalve als er tussen Marjolein en Loes opeens twee mountain bikers naar beneden komen suizen … Loes kan nog maar net een veilig heenkomen zoeken 😅

Het is een smal pad wat op en af gaat. Het lijkt een bladeren pad, maar dat is maar schijn want eronder liggen losse keien en kun je zo maar weg glijden. Mijn stokken komen hier goed van pas. Ik zie zelfs twee bankjes maar die loopt Rikus zomaar voorbij, dat is toch zonde… daar moet je juist van profiteren.

En dan is het landschap ineens weer open en zien wij in de verte het dorp Loarre al liggen. En dan staat iedereen weer naar de hemel te staren. Rikus schijnt Haviksogen te hebben want die ziet in de verte kraanvogels. Maar hoe ik ook tuur… Ik zie niks🤓 De verrekijkers komen er aan te pas. En zo dalen wij af naar Loarre en zijn wij haast aan het eind gekomen van onze tweede etappe. Het laatste stuk is listig want het is een kiezelpad en behoorlijk steil, uitkijken dus.

In Loarre staan wij nog even stil en horen en zien wij de kraanvogels hoog boven ons. En dan zijn wij er toch echt, en hebben er 16,4 km op zitten, hebben 500 meter geklommen en ook nog 320 meter gedaald. In Loarre sluiten wij af met een etappe biertje, en is het nog heerlijk toeven op het terras.

Vanaf hier was het weer terug rijden naar de herberg waar wij kwart over zes aankwamen. Lekker vroeg ten opzichte van gisteren.

Iedereen stapt uit… althans de voorste 6. Ik zit met Loes en Frans op de achterbank, en kunnen er niet uit vanwege die defecte stoel. Rikus wil zich daar niet aan branden, en loopt naar achteren… En zo zitten wij met ons drietjes te wachten, zeggen niets en gebeurt er ook niets. Ze zijn ons vergeten… Voordat Aart de bus afsluit, besluiten wij toch maar te roepen…

Martha onze Spaanse hospita kookt vandaag voor ons, en we kunnen om 8 uur aanschuiven. Voordat het zo ver is, is het heerlijk toeven bij de open haard. Iedereen zit op zijn telefoon te kijken, want er is net een WhatsApp groep aangemaakt. Iedereen heeft wel wat foto’s te delen… Oh hier sta ik leuk op… Dank je wel…

Martha heeft heerlijk gekookt en de wijn en ander lekkers vloeien rijkelijk. Het was weer een mooie afsluiting van deze geweldige dag. Tussendoor schrijf ik mijn verhaal want ik wil het vandaag nog plaatsen op mijn Blog. Iedereen is al naar bed als ik als laatste het licht uit doe.

Op het Komoot kaartje hieronder staat Dag 2. Dit is wandel dag 2…

Dag 5

3e etappe van Loarre naar Bolea

Ik ben al vroeg wakker en heb even tijd om hier en daar wat geschreven vouwtjes te corrigeren. Ook zet ik er nog wat foto’s bij die uit de WhatsApp groep komen.

Om half 6 doe ik mijn oogjes weer dicht… Om half zeven loopt mijn vogeltjes wekker weer af… Ik heb heerlijk geslapen, veel beter dan gisteren toen ik in de nacht flinke krampen in mijn bovenbeen had. De ochtend begint met hetzelfde ritueel als gisteren, want om half negen rijden wij weer op weg naar Loarre waar wij gebleven waren.

Onderstaand kaartje geeft het routeprofiel aan…

Vanuit Loarre wandelen wij vandaag naar Bolea. Vanaf de parking zoeken wij door de smalle straatjes van het stadje onze route weer op. Met een gids als Rikus ben je al gauw op de hoogte van wat er komen gaat. En zo wijst hij ons op een oude wasplaats, vlakbij een oud Middeleeuws bruggetje over een smal beekje. Al snel zien wij onze eerste wegwijzer, en laten wij Loarre achter ons. In het begin nog een betonnen baan, die met 10% omhoog gaat en verderop gaat het met een behoorlijk steil pad langs een akker naar boven.

Boven aangekomen zien wij dat we al een eind geklommen zijn. Onderweg heeft Hanneke een pracht van een Camino schelp gezien, die ze mij even later toont. Beiden zijn wij Pelgrim op weg naar Santiago de Compostella geweest, en heeft deze schelp een speciaal plekje in ons hart.

En dan gaat het weer verder… en volgt er een kilometers lang kiezelpad waar links als rechts de amandelbomen in bloei staan, soms wit en soms roze. Het is een mooi gezicht, en ik maak bij een boom die mooi roze gekleurd is een selfie. De selfie stuur ik via de Frameo app naar huis, dan kan Kitty hem op het digitale fotolijst al bewonderen. Het blijft een pracht om te zien en het houd maar niet op, op dit lange pad…

En dan komt er iets op mijn pad waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Het doet mij denken aan de Camino Francés, aan die eindeloze paden slingerend door het gebergte. Ik vraag aan Tessa of zij een foto van mij wil maken, maar dat pad moet er wel op staan. Links zijn de bergen en rechts varieert het landschap, soms de amandelbomen en soms kun je weer oneindig ver de wijde wereld van de Ebro-vallei in kijken.

De stilte in dit landschap wordt verstoord, door het geknars van onze schoenen op deze grindpaden. Staan we stil… dan hoor  je alleen het ruisen van de wind, en het geluid van tjilpende vogeltjes. Vaak gaan dan de verrekijkers omhoog, zoekend naar dat vogeltje. Natuurlijk zoek ik die ook met mijn camera… en yes, ik heb hem er op staan. Alleen is het bij mij een vage vlek. Later hoor ik dat het een boom leeuwerik is, ik geloof het meteen.

Dit is natuurlijk wel heel relaxed wandelen, want iedereen doet zijn ding en toch zijn wij samen op pad. Er is ook veel mogelijk, want zo ging Hanneke gisteren met het busje van Aart naar Loarre om daar het Kasteel te bezoeken. De rest wilde liever het wandelpad volgen tot in Loarre. Na 1,5 uur maken wij onze eerste pauze midden tussen de amandelbomen en 4,2 kilometer gewandeld te hebben. Even lekker zitten, wat eten en je vooral insmeren met zonnebrand voor de best al felle koperen ploert.

Regelmatig steken wij smalle beekjes over, of eigenlijk is het water wat over de weg stroomt. Meestal gaat dat goed maar bij een andere passage als hier op de foto, gaat het bij Rianne helemaal mis. Ze glijd uit en komt op haar linkerzij in het water te liggen. Zo snel als zij nu is, is zij nog nooit geweest om op te staan.

Er is zelfs geen tijd om er een foto van te maken. Dat is wel jammer natuurlijk maar ik zit niet op leedvermaak te wachten. 😉 Mijn broek is aan de linkerzijde kleddernat tot aan mijn bips en slip. Maar het zonnetje schijnt en binnen een half uur is alles weer droog.

Halverwege onze route ligt het dorpje Aniés wat bekend staat om zijn achtkantige kerk. Zo tegen 12:00 uur zijn wij daar, voor Spanjaarden het begin van hun siësta. Het is dan ook helemaal uitgestorven.

Zo rond twaalf uur is het ook de tijd dat wij de kraanvogels gaan horen. Volgens Rikus is de aarde dan zoveel opgewarmd dat er voor de kraanvogels genoeg thermiek is, om in luchtbellen op te stijgen. Zo proberen ze steeds hoger te komen, hoog genoeg om over de hoge Pyreneeën te komen, op weg naar hun zomerverblijven.

Ze blijven rond cirkelen tot ze zo ver zijn om weg te trekken. Met de laatste van vandaag waren er misschien wel tweehonderd, die allemaal hun karakteristieke roep laten horen. Echt prachtig om te horen maar voor een foto vliegen ze echt veel te hoog.

Zo tegen het eind van onze etappe, zien wij de puist waar wij morgen naar toe gaan. Maar dat is voor morgen. Bolea is het eind van deze etappe, maar omdat morgen een zware dag is, besluit Rikus er nog een drietal kilometers aan te plakken.

Als we het dorp uitlopen staat daar Aart te wachten met zijn busje. Wij gaan echter niet mee, wij lopen nog even door, maar staan wel even te luisteren naar de Europese kanarie die hoog in een dennenboom zit te zingen. En dan beginnen wij aan het laatste stuk van onze wandeling, over een grof kiezelpad wat gestaag omhoog loopt. De laatste kilometers voelen zwaar, nu is dat altijd zo… maar nu met de koperen ploert boven ons, en een temperatuur van 27 graden is dat extra zwaar.

Wij zijn dan ook erg blij dat we er zijn. Gauw naar huis om te relaxen, en Aart gaat voor ons avondeten aan de gang. Om 20:00 uur kunnen we aan tafel.

En dan gauw naar bed, maar niet voordat er is afgeruimd en afgewassen. Morgen wacht een zware dag… Zie onderstaand plaatje

Op het Komoot kaartje hieronder staat Dag 3. Dit is wandel dag 3…

Dag 6

4e etappe van Bolea naar Arguis

Vandaag wacht onze groep een zware etappe waar ik toch wel tegenop zie. Boven komen we allemaal, maar die afdaling… En dat zonder een sjerpa bij de hand. Gisteren waren wij al gevorderd tot aan de Ermita de la Trinidad. Hier gaan wij dus verder. Iedereen heeft stokken bij, want die hebben we echt nodig vandaag.

Met Aart aan het stuur rijden wij vanuit Bolea, eerst weer 3 kilometer over een zeer hobbelige grindweg naar het startpunt van de etappe van vandaag. Wij wandelen van Bolea naar Aguis wat 16 Km verderop ligt.

Onderstaand kaartje geeft het routeprofiel aan…

Wij klimmen naar de Ermita de la Trinidad, een oude Kluizenaars woning / kerkje. Van hieruit is het alleen maar klimmen, klimmen en klimmen tot de top. Het zijn over het algemeen smalle paadjes. Het is raar… maar telkens als ik moet klimmen ga ik snotteren, je neus snuiten onderweg is niet zo gemakkelijk, dus hangt er af en toe een snottebel aan mijn neus. Ik weet het, het is niet kies maar wat moet ik dan. Van telkens je neus ophalen wordt je ook moe.

We komen alsmaar hoger en hoger, en is het jammer dat het vanmorgen wat heiig is en je niet ziet hoe mooi het is in het dal. Tenminste als het terrein even open ligt, want over het algemeen zijn het smalle paadjes… en zijn het wel paadjes, want op zo’n ogenblik vraag ik mij toch af wie zo’n pad bedacht heeft, want grotendeels is dit toch een GR route. Je weet wel van die mooie rood witte bordjes of schilderingen op bomen. Maar het zal wel het enige pad zijn om aan de andere kant te komen van de berg.

De temperatuur is goed en zal in het zonnetje toch weer boven de 20 graden uitkomen.

Na 2 km en 1 uur klimmen maken wij onze eerste pauze, en zoeken een plekje waar dit mogelijk is. We hebben er al 300 hoogtemeters op zitten en dat gaat niet zomaar… Een stukje wandelen even stil staan… Repeat… repeat. Ik probeer mijn polsslag op te nemen, maar zo snel kan ik niet tellen.

Daarom ben ik telkens weer blij als er iemand een muurbloempje ziet, of net als Tessa een Kolibrie vlinder. Even staan ze dan weer stil… voor mij een moment om op adem te komen. Een eind verderop staan ze naar de grond te turen. Het is een processie rups sliert van wel twee meter. Ik probeer er voorzichtig overheen te stappen… Oeps, met mijn grote schoenen verbreek ik de ketting, en wordt ik met enig misnoegen aangekeken.

Na onze pauze verteld Rikus dat het nu een beetje vals plat gaat worden en dat wij door een grove dennen bos wandelen. Het is een welkome afwisseling, en dat vals plat loopt voor eventjes toch wel weer lekker. Aan het eind van dit dennenbos komen wij na 3,8 km uit op een plateau. Er staan bankjes en een picknickbank, een ideale plek voor een pauze. Maar Rikus wil nog een eindje verder. Op deze plek is ook nog een oude Ijs kelder uit 1636 te zien, een echt oudje dus, die lang geleden werd gebruikt om ‘s winters sneeuw in op te slaan. In de zomer werd het ijs in de steden verkocht.

Via een mooi zigzag stijgend pad vervolgen wij onze route, en krijgen we al een eerste blik van de Pyreneeën toppen met sneeuw. Het blijft fascinerend telkens weer. Gestaag gaat het omhoog en ook op deze hoogte weer een ander landschap. Het lijkt op mos maar volgens de kenners is het een soort van egel plant.

Op 7 kilometer is het tijd voor onze volgende pauze. We zitten hoog en moeten een plekje in de luwte zoeken. Hebben weer 300 hoogtemeters overwonnen en gedaan, het is 12:55 uur. We zitten nu op 1390 meter en moeten nog naar 1540 meter, althans op Komoot. Ik zeg het er maar even bij, want de GPS waar Rikus en Marjolein mee lopen geeft telkens wat minder aan.

Rikus praat ons telkens bij van wat er komen gaat, en zo vertelt hij dat het nog een stukje vals plat is, en we daarna nog een behoorlijk steil stuk moeten klimmen tot op de top, en dat zijn stijgingen tot wel 23% (volgens Komoot). En weer is het voor iedereen zwoegen naar boven, al gaat het sommigen een stuk gemakkelijker af in mijn ogen.

Zoals Frans en Loes die beiden 78 jaar zijn, maar iedereen snot voor de ogen lopen. Of Hanneke die er misschien wat fragiel uit ziet, en maar 1 jaar ouder is dan ik. Zij is een kleine diesel die in een gestaag tempo naar boven klimt, en naar beneden niet bij te houden is. Nee dan heb ik het toch met mijn beren conditie het een stuk lastiger. Het zal toch wel met mijn kleine longinhoud te maken hebben. En die lange benen met afdalen vind ik ook geen voordeel…

Ook vandaag zweven de gieren weer met tientallen boven ons.

Maar dan eindelijk zijn wij er… Wij zijn op de top, een welkomst comité of een fles champagne was niet verkeerd geweest. Maar we zijn er nog niet, want nu begint waar ik het meest tegen op zag aan het begin van deze dag. Wij moeten ook nog naar beneden, dat gaat via een heel steil smal pad. De ondergrond is van klei en er zijn nog sporen van sneeuw, dus een natte bodem. Uitkijken wordt er op ons hart gedrukt en op je gemak.

Ik ben voorzichtig maar toch glijd ik regelmatig weg. En ja hoor… Ik glijd onderuit en lig deze keer op mijn rechterzij in de modder, ik ben er helemaal klaar mee. Rikus helpt mij overeind en ik probeer weer een beetje schoon te worden, wat niet echt meevalt. Gelukkig heb ik altijd wel wat doekjes en ontsmetting alcohol bij me.

Gelukkig is het niet ver meer, maar als ik het aan Rikus vraag is het zeker nog 20 minuten. Maar het pad wordt wat droger en dat is een wereld van verschil, maar dan zijn wij echt beneden. 350 meter zijn wij afgedaald en hebben daar een uur over gedaan.

Wij moeten wij nog een kilometer wandelen naar het busje van Aart, en hij trakteert ons op een mandarijn. Bijna iedereen wandelt verder voor de laatste 3,9 kilometer naar Arguis. Maar ik stap in de bezemwagen van Aart, met ditmaal Rikus achter het stuur. Mijn hele lijf doet zeer van het vallen, niets ernstigs maar vooral spierpijn in nek en rug. Ik rijd met Rikus naar Arguis en Aart wandelt een stukje mee.

In Arguis zoek ik een heerlijk plekje bij de kerk in de zon. Ik heb een uur de tijd voordat de anderen er zijn. Eerst even mijn Lief bellen, en ik begin maar vast aan dit Blog.

Op het Komoot kaartje hieronder staat Dag 4. Dit is wandel dag 4

Dag 7

5e etappe van Arguis naar Nocita

Gisteren toen wij weer terug in de herberg waren, ben ik eerst mijn vieze broek en shirt gaan wassen. Het is weer redelijk schoon geworden. Ik heb niet zo heel denderend geslapen maar heb wel een 8 uurtjes gerust. Mijn spieren voelen wat stram aan, maar heb zo te zien op een schaafwond en kneuzing na, aan mijn valpartij geen nare rare dingen aan overgehouden.

Vandaag starten wij wat eerder is de bedoeling, want de etappe is lang, en vanavond eet een goede vriend van Rikus mee met het avondeten. Vriend Kees is een oud Reisorganisator die in Huesca woont. Daarnaast is het de Vogelkenner bij uitstek, dus voor vragen over reizen en vogels in Spanje, zijn wij vanavond bij Kees aan het goede adres.

Onderstaand kaartje geeft het routeprofiel aan…

Aart zet ons af  bij Arguis en wij kunnen weer aan de wandel. Het is een paar minuten over half negen.

Na 6,7 km maken wij pauze bij de Ermita de La Virgen de Los Linares, een Kluizenaars woning. Maar om daar te komen wacht een lange hoge trap, het is flinke klim. Maar het is de moeite waard, en er staan een paar bankjes en dat is altijd fijn voor een pauze. Rikus komt wat later aanlopen, en vertelt dat dit maar een korte stop is, want dit is nog te vroeg. Al was het dan kort… we hebben toch even kunnen zitten, want het is al 12:15 uur.

Jullie zullen misschien wel denken… Nou dat gaat ook niet erg snel. Dat klopt maar als je de paden en landschap ziet, snap je ook waarom. Eigenlijk kan ik wel voor de hele wandeling spreken, en dat is toch 15 kilometer… het zijn bijna allemaal paadjes waar je elkaar bijna niet kan passeren.

Bij de foto’s hierboven zie je een jachthond die kilometers met ons mee liep. Wat we ook probeerden, wij raakten hem niet kwijt. Maar op een gegeven moment hadden wij waarschijnlijk zijn territorium bereikt, want hij draaide om en liep weer terug naar het bijna verlaten dorp.

Dat grijze gesteente hierboven kwamen we bijna overal wel tegen. Het doet mij denken aan een bouwvakker die met het cement van de betonmolen geknoeid heeft. Het ziet er precies hetzelfde uit.

Na een lange klim er naar toe komen wij aan in Luséra. We hebben er 8,91 km op zitten en maken nu een lange pauze. Het is 13:22 uur.

We wandelen door de valleien van Belsué en Nocito, die verborgen liggen aan de noordkant van de bergketens die we gisteren over staken. Vandaag ook geen uitzichten meer op de vlakte van Huesca, wel steeds meer invloeden uit de hoge Pyreneeën.

De hele wandeling gaat het op en af, en ditmaal zijn er geen muurbloempjes te bespeuren. Als ik begin te snotteren zijn we aan het klimmen, en niet te zuinig ook. Je weet dan ook dat je weer naar beneden moet, want om een dorpje te bereiken moet je altijd klimmen.

We passeren een tweetal dorpjes die helemaal verlaten zouden zijn, maar er komt rook uit de schoorsteen, en er zijn twee bouwvakkers aan het werk, die van een bouwval weer iets moois proberen te maken.

Na Luséra gaan wij eerst weer dalen om daarna te gaan klimmen naar de top van de…. op 1500 meter. Wauw wat een klim… Een steil keien pad, zo steil dat ik maar niet geprobeerd heb om foto’s te maken.

Na 11,6 km zijn wij op de top, het is 15:15 uur. Hier worden wij beloond met zicht op de hoogste berg van dit gebied, en er ligt sneeuw op.

Onderweg zien wij ook het berg riviertje Guatizalema in de diepte liggen, die we later een paar keer zullen oversteken. Soms met een brug maar ook met stapstenen. Dit keer ben ik overeind gebleven.

Maar dan komt de afdaling…

Het is niet zo steil als gisteren, maar nog steeds lastig. Het heet een afdaling te zijn, maar ook hier gaat het op en af. Ik heb het zwaar, raak vermoeid en daardoor minder coördinatie bij het plaatsen van mijn voeten.

Op onze afdaling moeten wij ook nog een paar keer een klein bergriviertje oversteken. Gelukkig zijn het maar smalle stroompjes, en kunnen wij met de stapstenen die er liggen, zonder al teveel problemen hier passeren.

Om 16:30 zijn wij beneden en Aart komt net aanrijden.

Mijn Blog is toch wat langer geworden, maar ook hier merk ik dat ik vermoeid begin te worden, en hier en daar een steekje heb laten vallen. Maar zoals ik in het begin vertelde hoop ik eind maart in dit Blog alles weer op een rijtje te hebben.

Op het Komoot kaartje hieronder staat Dag 5. Dit is wandel dag 5

Dag 8

6e etappe van Nocita naar Santa Eulalia La Mayor

Ik heb besloten vandaag niet mee te gaan met etappe 6 van deze Camino. Ik loop alleen een stukje in het begin, een rondje Nocito naar de oude Middeleeuwse brug. En aan het eind van de middag, loop ik de anderen tegemoet.

Gisteren aan tafel nam Rikus het plan voor vandaag door, en vertelde dat deze etappe zeker zo zwaar zou zijn als gisteren. Als je er aan begint moet je hem ook afmaken. Nergens een mogelijkheid om opgepikt te worden, en geen mobiel bereik.

Na mijn laatste onfortuinlijke val op dinsdag, ging het gisteren al niet zo lekker meer. Ik moet naar mijn lichaam luisteren, dat heb ik in al mijn Camino jaren inmiddels wel geleerd. De hele nacht heb ik dan ook liggen dubben… zal ik wel… zal ik niet… Maar toen ik vanmorgen op stond en mijn hele lijf pijn deed, wist ik het… “dit gaat hem niet worden vandaag.”

Maar ook deze morgen loopt mijn wekker gewoon om half zeven af. Maak mijn ontbijt en lunch, en om half negen rijd ik met de anderen naar Nocito. Ook Tessa heeft besloten vandaag niet mee te gaan.

Aart brengt ons weer veilig naar waar wij gisteren gebleven waren. Het is telkens weer een hele autorit, waarvan de laatste 17 kilometer over een slingerend weggetje gaan.

Onderstaand kaartje geeft het routeprofiel aan…

We beginnen vandaag in Nocito, bij een middeleeuwse brug. We volgen het riviertje de Guatizalema, die de Sierra de
Guara doorsteekt, bekend om haar diep ingesleten kloven en kaarsrechte rotswanden.

In Nocito stapt iedereen uit, gespen hun rugtassen om en gaan op weg. Aart, Tessa en ik lopen nog een tweetal kilometers mee met de groep. Mijn stokken liggen nog in het busje, maar die mis ik nu wel. Wat ben ik daar toch afhankelijk van geworden… Het is een leuk  paadje, naast een muurtje met prachtig mos bedekt. Maar het paadje is nat en de stenen glibberig. Het is meteen uitkijken voor mij.

Wij nemen afscheid van de groep, en wij lopen het dorpje nog even in.

Daarna rijden wij weer terug naar de herberg, maar gaan eerst bij de Carrefour boodschappen doen, want vanavond moet Aart weer achter het fornuis om ons eten te koken.

Ik denk dat velen het baantje van Aart zullen onderschatten, die als vrijwilliger bij deze Agro Natura reis mee gaat als chauffeur en kok. Kost en inwoning, maar moet wel zijn eigen eten en natuurlijk ons eten klaar maken. Tessa en ik hebben dat een beetje mogen aanschouwen. Allereerst rijd hij ons naar Nocito, rijd dan naar de supermarkt, dan alle boodschappen weer naar onze Casa Oliban in Arbaniés. Boodschappen uitpakken. Aart bied aan om met de lunch 3 uitsmijters te bakken voor ons drieën. Daarna is er nog even tijd voor een korte siësta, en daarna rijden wij al weer naar het eindpunt van etappe 6. Dan weer terug naar Casa Oliban… en dan gaat hij ons avondeten klaar maken.

En daarvoor heeft hij een dikke Pluim voor verdiend… Dus Aart namens ons allen een hele dikke Pluim

Onderstaand de vele foto’s die Maureen van deze etappe gemaakt heeft. Tessa en ik hebben wat gemist, dat is wel duidelijk. Een prachtige etappe qua natuurschoon, en wat ik gehoord heb ook weer een pittige etappe… waarbij Frans bij het oversteken van de rivier onderuit is gegaan. Kopje onder weet ik niet maar wel alle kleding nat.

Gelukkig kon hij wat van Rikus lenen…

We volgen prachtige, vaak rotsachtige paden, soms vlak langs het riviertje over de beboste oevers, soms hoog op de helling door droogte-minnende vegetatie. Meerdere malen veranderen we van oever, soms via een (hang)brug soms via
stapstenen.

Na 8km komt het riviertje uit in het stuwmeer van Vadiello en volgt er nog 6 km van stijgen en dalen, terwijl we genieten van prachtige uitzichten over het stuwmeer en de indrukwekkende en kleurrijke rotsformaties. Ook de Mallos duikt weer op.
Na 14 km worden wij bij de dam van het stuwmeer weer opgepikt door Aart, Tessa en Rianne.

Vanaf hier gaat het verhaal van Rianne weer verder.

Om 15:00 uur rijden Aart, Tessa en ik naar Vadiello, het eindpunt van etappe 6. Het is nu maar een half uurtje rijden tot aan het stuwmeer van Vadiello. Vanaf hier lopen wij de anderen tegemoet. Wij gespen onze rugtas om en gaan op pad, maar maken eerst een foto van de stuwdam.

Daarna gaan wij echt op pad, en verbazen ons over al weer een heel ander landschap. De Mallos zijn er weer maar kijken niet meer zo heel roodbruin. Maar de mooiste foto van de dag maak ik even later.

Maar nu gaan we toch echt aan onze wandeling beginnen, en het begint meteen met een klim. En Jullie weten inmiddels dat je dan ook weer naar beneden moet. En zo gaat het de hele wandeling, vlak langs de afgrond en je aandacht mag geen moment verslappen. Soms stop ik even voor een foto, het blijft fascinerend… Wat een indrukken maak ik toch mee deze week.

Dat zoiets niet snel gaat snappen Jullie wel, want na 1 uur klauteren zijn we nog maar 2 kilometer gevorderd. Maar dan hoor ik van Aart die voorop loopt, dat ze er aan komen. Ik zet dan ook geen stap vooruit meer, en wacht tot ze er aan komen.

En zo begeven wij ons met de hele groep weer op de terugweg. Maureen loopt voorop en ik er achter, als er ineens een berg geit ons pad kruist. Het arme beestje is een beetje kreupel en zoekt een goed heenkomen. Maureen maakt gauw een foto…

Als iedereen beneden is halen Aart en ik het busje op, laden iedereen in en rijden we weer terug naar de herberg. Alles bij elkaar heb ik toch nog 6 km bij elkaar gesprokkeld, en het was de moeite waard om het zo te doen.

De anderen hebben een prachtige maar wel zware dag beleefd, en daar ben ik best wel jaloers op.

Morgen een nieuwe dag van 24 km die ik met goede moed tegemoet zie.

Het Komoot kaartje betreft Wandeldag 6

Dag 9

7e etappe van Sasa del Abadiado naar Casbas –TERUG IN HET LAND ONDER DE BERGEN

Onderstaand kaartje geeft het routeprofiel aan…

Vandaag lopen wij vanSanta Eulalia la Mayor naar Casbas, een afstand van 20,8 km. Een flinke afstand is dat wel, maar we zien wel hoe ver komen. We zijn ook weer terug in het land onder de bergen en wandelen langs kleine graanakkers, bloeiende amandel boomgaarden en eeuwenoude olijfbomen.

Aart rijd ons naar het dorpje Santa Eulalia la Mayo, wat gelegen is aan de voet van een Middeleeuwse uitkijktoren. Gelukkig ligt onze start niet daarboven want dat is een hele klim. Het is een behoorlijk frisse ochtend, en het wordt vandaag een bewolkte dag, met misschien in de middag wat zon. Onze jassen houden wij voorlopig maar even aan. Aart die de eerste kilometers van deze tocht mee wandelt heeft de muts op en handschoenen aan, om even aan te geven hoe koud het is. Een heel verschil met de afgelopen dagen.

In het dorp lopen wij eerst nog even langs de kerk en zoeken daarna onze routebordjes weer op. In het begin nog wat vlak, maar daarna gaat het via een mooi slingerend pad naar beneden en krijgen wij zicht op de olijven boomgaarden beneden ons.

Na 2,5 kilometer komen wij bij een gebouw waar in de oogsttijd de olijven geperst worden. Hier kijken wij wat rond. In de verte zie ik een villa liggen, althans zo ziet het er voor mij uit. Via een mooi pad, wat mij meteen aan de mooie paden van Galicië doet denken, toen ik op weg was naar Santiago de Compostella, komen wij bij de Ermita del Viñedo. Op het infobord lezen wij dat het nu in gebruik is als Toeristenbureau.

Vanaf hier wordt het weer wat vlakker. Kilometers slingerende lange grind paden, worden afgewisseld met mooie kronkelende paadjes door een hof van olijven. Er waait hier een frisse wind, en daarom houd ik het grootste gedeelte van deze tocht mijn windstopper aan. Zeker daar waar de akkerbouw is, en het landschap open ligt… worden de vouwen uit mijn broek geblazen.

Onderweg komen wij na 5,5 km langs de Ermita de San Fertus, een kluizenaarswoning met meestal een kapel er bij. De meesten die wij tot nu toe gezien zijn in slechte staat, maar deze spant de kroon. Deze is in zijn geheel een grote bouwval en overwoekerd met struiken en ander plantenwerk..

Ik loop er maar gauw aan voorbij en wandel naar het 1 kilometer verder gelegen dorpje Ayera. En net als zovelen dorpjes hier lijkt het bijna onbewoond, maar staan er wel een een paar grote landbouwmachines in een schuur voordat wij het dorp in lopen. Onbewoond is het dus zeker niet ook al komen wij geen hond tegen.

Door Rikus waren wij er al op gewezen dat wij na het dorpje Ayera, een Necropolis moesten bezoeken. ik wist eerlijk gezegd niet wat ik mij daar bij moest voorstellen, maar dit blijkt een begraafplaats en heet Ermita de San Esteban y Necrópolis.

Voor de Necrópolis moeten we een eind klimmen, maar dan heb je ook wat. Al gaat het met trappen, het blijft klimmen. Hier zijn graven van de oorspronkelijke bewoners in het graniet uitgehakt. Je vraagt je toch af hoe ze dat vroeger gedaan hebben, want daar moeten ze jaren over gedaan hebben. Hier boven zoeken wij een beschut plekje en maken hier maar meteen een pauze, dat hebben wij inmiddels wel verdiend.

En dan gaat het weer verder over eindeloze paden, soms vlak en soms weer paden met heel wat klimwerk, wij worden goed bezig gehouden zo. Regelmatig zie ik amandelbomen prachtig in bloei en geschikt voor een selfie. Maar zo mooi als van de week toen het zonnetje er op scheen, krijg ik mij er niet mooi op, maar de bomen zijn zeker een foto waard.

Als wij het dorpje Sipan binnen lopen zijn wij op de helft van deze etappe. We lopen het dorp door en dalen af naar een middeleeuwse brug waarmee wij wederom het Guatizalema riviertje oversteken. Maar daar wacht een verrassing want Rikus wacht ons daar op met het busje. Beneden bij de brug heeft hij bij de picknick banken koffie, thee en wat lekkers voor ons. Wat worden wij verwend… en maken er dankbaar gebruik van.

Natuurlijk wordt er ook vandaag veelvuldig stil gestaan als er ergens een vogeltje zit te fluiten. Ik vind het knap dat ze aan hun roep of zang weten welke vogel het dan is. De lange uitgestrekte grindpaden lenen zich er voor, dat ik vaak ver vooruit loop. Ik loop eigenlijk niet zo veel sneller dan de rest van de groep, maar door mijn lange benen is de afstand die ik overbrug wel wat langer.

Daarom loop ik op dit soort paden een paar honderd meter voor de rest van de groep uit. Ik vind het heerlijk om even mijn eigen ding te kunnen doen. Komt er dan een splitsing en weet ik niet welke kant wij op moeten, wacht ik tot ze mij weer ingehaald hebben.

Na 15 km is het mogelijk om een pad naar rechts in te slaan, en van hieruit naar onze herberg terug te gaan. Het is dan nog maar 1,5 km wandelen. Hanneke maakt van die mogelijkheid gebruik. De rest van de groep loopt verder door naar het eind van deze etappe.

Na 17,5 km komen wij zo rond lunchtijd bij het dorp Ibieca. Er is natuurlijk helemaal niets open, en ook hier is het weer uitgestorven. Wij zoeken in de luwte van de kerk een geschikt plekje om te pauzeren. Even zitten en dan op pad voor de laatste 3 kilometer. Rikus heeft verteld dat wij bij de Stompe toren weer worden opgepikt, dat zou een kerk zonder torenspits moeten zijn.

Deze laatste drie kilometer gaan nog steeds over een brede grindweg door de polder noem ik het maar, want de wind heeft hier vrij spel. Ik ben dan ook blij dat we aankomen bij San Miguel de Foces, een imposant gebouw midden in The Middle of Nowhere. Het wordt bewaakt door een sculptuur van een ridder.

De kerk is nu gesloten maar door een venster in de kerkdeur kan ik naar binnen kijken, en kan ik zien dat deze kerk toch nog gebruikt wordt.. Daarna maak ik wandeling rond de kerk en zoek daarna een plekje uit de wind en wacht op het busje, met Aart, Rikus en Hanneke die de kerk nog wil bezoeken.

Een mooi filmpje heb ik nog gevonden op YouTube, is wel met Spaans commentaar maar toch mooi om te kijken.

Het ging best wel lekker vandaag en die 20 kilometer waren een peulenschil voor mij. Maar goed dat ik gisteren een rustdag heb genomen.

Om 17:00 uur zijn wij weer terug in onze herberg, en vanavond maken wij de restjes op.

Op het Komoot kaartje hieronder staat Dag 7. Dit is wandel dag 7

Dag 10

8e etappe van Casbas de Huesca naar Bierge

Onderstaand kaartje geeft het routeprofiel aan…

Zoals op elke ochtend afgelopen week beginnen ook vandaag mijn vogeltjes om 06:30 uur te fluiten. Wat is dat toch heerlijk wakker worden met een zacht muziekje, en op de achtergrond het getilp en koekoek… koekoek… vogeltjes. Eerst zacht… en als je niet reageert nog een beetje harder.

Gisterenavond en ook deze ochtend hebben wij de restjes opgemaakt, want op zaterdagmiddag gaan wij weer naar huis. Maar eerst nog een laatste wandeling, en niet de minste. Het is maar om en nabij de 8 km, maar wel behoorlijk veel klimwerk vertelde Rikus. En er zijn stapstenen verdwenen, dus moeten wij op blote voeten door de beek is de verwachting. En daarvoor heb ik mijn Tefa sandalen ingepakt, want ik had al zoiets gehoord.

Alles is ingepakt en om kwart voor negen rijden wij naar Casbas de Huesca. Het heeft de hele nacht geregend, maar op het moment suprême is het droog. Toch vertrekken de meesten van ons met de regenjas aan.

Na de laatste instructies voor Aart, begeven wij ons op pad, en lopen nog even langs de kerk, waar ze de Kerstster nog niet verwijderd hebben. Het is even zoeken naar de roodbruine bordjes van de Camino Natural Hoya de Huesca, maar eigenlijk hoeven we dat niet, want zowel Rikus als Marjolein hebben een GPS apparaat waar de coördinaten van de vorige keer in staan.

We wandelen langs een Ermita en een oud klooster. Om er te komen moet je met een steil pad er naar toe. Alleen Hanneke en Marjolein gaan er naar toe. Wij lopen zachtjes door… Daar waar een prachtige amandelboom in bloei staat, probeer ik mij met deze prachtige boom te vereeuwigen.. Een mooie boom voor een foto, alleen jammer dat het zonnetje ontbreekt deze ochtend.

Het wandelpad was tot nu toe glooiend, maar dan gaat het weer via een keien pad, tussen de rotsen naar beneden. Rikus waarschuwt iedereen om extra voorzichtig te zijn, nu het geregend heeft en stenen en klei erg glad kunnen zijn.

Hanneke loopt voor mij, en zo kan ik af en toe een foto maken, om goed te laten zien wat het hoogte verschil is, en wat voor klauter partijen wij moeten verrichten. In 20 minuten tijd dalen wij zo’n 100 meter af, naar de rivier die ver beneden ons stroomt. Het is echt uitkijken geblazen, en na mijn eerdere uit glijders ben ik voorzichtig, misschien wel te voorzichtig geworden.

En dan zijn wij bij de rivier waar wij kunnen zien, hoe het water in al het natuur geweld hier te keer kan gaan. Ook de brug waar wij overheen moeten is deels weggespoeld. En van het stuk wat er nog staat zijn enkele planken verdwenen. Rikus neemt alles in ogenschouw en kijkt hoe hij aan de overkant kan komen.

Het is te doen zegt hij en een voor een wagen wij het er op. Het moeilijkste is om  aan het eind er weer af te komen, maar Rikus helpt ons daarbij. Als wij aan de overkant zijn, gaat het weer omhoog…

En dat via een houten ladder, die eigenlijk best wel fijn loopt / klimt, maar misschien wel 50 meter overbrugd. Ik ben dan ook kei kapot als ik boven kom. Aangezien dat ik haantje de voorste ben, maak ik nog maar gauw een filmpje.

En dan gaat het weer naar beneden, en Jullie begrijpen het al… dat gaat via een rotsig pad. Beneden zou er een brug moeten zijn…  maar die is weg geslagen door het natuur geweld. Ook bij de stapstenen ontbreekt er eentje, waardoor je zou moeten springen. Nou dat gaat het hem ook niet worden. Dus doet Rikus zijn schoenen uit en zoekt een veilige oversteek. Wij volgen zijn voorbeeld, de schoenen gaan uit en ook mijn broek, want het water komt aan de knie zie ik bij Rikus. Zo hoog krijg ik hem niet opgestroopt.

Wij moeten 2x een oversteek maken… de eerste is zeker 10 meter breed en snelstromend. De 2 tweede gaat makkelijker. Maar we komen aan de overkant en hebben, op de voeten en benen na alles droog gehouden.

Aan de overkant drogen wij ons af, en klimmen een stukje naar boven waar we eerst een pauze houden. Dat hebben we wel verdiend.

En dan gaat het naar Bierge wat het eindpunt is van onze Camino Natural Hoya de Huesca. In de verte zien wij het al liggen, maar het is zeker nog 3 km lopen en wacht er ons nog een flinke klim. Het is nog even flink zwoegen voordat wij echt boven zijn. Marjolein maakt nog een laatste foto met de amandelboom en kerk op de achtergrond.

Na een kort bezoekje aan de kerk in Bierge… en al weer klimmen, is het toch echt gedaan met deze Camino Natural Hoya de Huesca. Bij het parkeerterrein waar het busje van Aart staat, staan enkele picknickbanken. Nog even een allerlaatste lunch met ons allen, waarna we de boel inpakken en ons op de terugreis naar San Sebastian begeven.

Op het Komoot kaartje hieronder staat Dag 8. Dit is wandel dag 8

Dag 10 – De Terugreis…

Gisteren reden wij van het eindpunt van onze Camino in Bierge, naar San Sebastian. Ze zijn er voor mij heen gevlogen lijkt het wel, enerzijds heb ik de halve autorit zitten slapen, en anderzijds heb ik aan het Blog van vandaag gewerkt.

Ales ging ook van een leien dakje, al was er onderweg nog wel een alcohol controle, en moest Rikus een blaastest afleggen. Maar alles wat Rikus doet, doet hij goed en ook hier kwam hij met verve doorheen.

In San Sebastian krijgen wij allemaal de sleutel weer, van de kamer waar ik 10 dagen geleden ook heb geslapen. Marjolein is zoals op alle voorgaande dagen ook hier weer mijn kamergenote. Even installeren, en daarna gaan wij om half 7, voor Spaanse begrippen vroeg… een hapje eten.

We gaan maar weer naar dezelfde pizzeria, en gaan iets verderop op een terrasje zitten, om het op te eten. Binnen bestel ik een laatste glas Rioja van deze trip, en zie lekkere pintxos liggen in de vitrine… Deze Bourgondisch ingestelde Rianne kan deze niet laten liggen, en bestel twee van die lekkere hapjes.

Een pintxos met gamba, half  gekookt ei en weer een gamba op een stokje, en daarover een soort van mayonaise is er eentje om te onthouden. Jammie😋

Na dit intermezzo gaat Marjolein een wandeling door de stad maken, de anderen gaan naar de supermarkt. Ik loop terug naar het pension en ga nog wat schrijven.

Dag 11 – Zondag

En alweer  beginnen mijn vogeltjes om half 7 te fluiten. Uiterlijk 07:10 uur worden wij buiten verwacht, want om kwart over zeven zijn er 3 taxi’s besteld, die ons naar het busstation van San Sebastian brengen.

Vandaag rijd er geen trein naar  Bordeaux, vandaar de optie Flixbus. De 3 taxi’s zetten ons af bij een gigantisch ondergronds busstation, waar op het infobord onze bus is aangekondigd op perron 13.

Om 08:00 uur gaan wij op weg, maar de eerste anderhalf uur schiet het niet echt op als in Saint Jean de Luz, Aèroport Biarritz, en Bayonne er eerst nog mensen opgehaald worden voordat hij eindelijk gas kan gaan geven op de snelweg.

Maar zo rond 12 uur zijn wij er, en de overstaptijd is ruim., Haasten is er niet bij en dat is wel fijn, want dat hebben wij de afgelopen week ook niet gedaan. Al stapt Rikus wel flink door naar het station, en lijkt het of hij op het laatste nippertje de trein moet halen.

In het gigantische station kijken we eerst naar het info bord. Onze trein van 12:46 uur staat er wel op, maar er is nog geen perron bekend. Er wordt een tijd afgesproken dat iedereen weer terug moet zijn, zodat je even je eigen ding kan doen.

Zo gaat Maureen naar buiten, Marjolein en ik naar de wc, en Frans en Loes gaan buiten op een bankje van het zonnetje genieten. De anderen letten op onze bagage.

Als je met de trein reist is het de gewoonte dat er iets niet goed gaat, en dat is ook nu het geval. Ten eerste is hij vertraagd, maar dat is niet iets bijzonders. Maar als wij voor rijtuig 5 bij de letter R op het perron staan, wordt er omgeroepen dat de treinstellen zijn omgedraaid, en dat wij naar de letter W moeten. Een paar honderd mensen op het perron komen nu in beweging op zoek naar hun juiste plek.

Met een kwartier vertraging vertrekken wij uit Bordeaux. Tot nu toe gaat alles naar  wens en sluit alles aan, zo ook in Parijs waar wij om 15:15 uur aankomen. Ook hier ruimschoots de tijd om over te stappen.

Onze trein komt aan op Paris Montparnasse. Vandaar nemen wij de metro naar Gare du Nord. Daar loodst Rikus ons weer door de catacomben van het station, naar de vertrekhal van onze Eurostar trein. Daar doen wij 45 minuten over, en staan om plusminus om 16:00 uur in de vertrekhal.

Onze trein vertrekt echter pas om 17:26 uur, en Rikus stelt voor om bij het restaurant tegenover een kopje koffie of ander lekkers te nuttigen.

Het is heerlijk toeven hier en ik zit aan een tafeltje met Hanneke en Aart. Met Aart heb  ik het over die heerlijke gamba pintxos, die ik gisterenavond gegeten heb. En ik laat hem de Tapas pagina op Rianne Blogt zien. Daar staan lekkere Tapas recepten op die ik wel eens maak.

Om 16:55 uur rekenen wij af en begeven ons naar de vertrekhal tegenover. Omdat er straks in Rotterdam geen tijd is om een groepsfoto te maken, doen wij het hier in de stations hal. Ik maak maar een selfie, want aan wie moet ik hem geven, zonder dat die er met mijn smartphone vandoor gaat.

Precies om 17:26 uur vertrekken wij uit Parijs op weg naar Rotterdam.

De afgelopen dagen hebben wij in spanning gezeten, of wij wel thuis konden komen. Het Belgisch spoorweg personeel kondigde namelijk vrijdag aan 9 dagen te gaan staken. Daardoor rijden er minder treinen, maar inmiddels zijn wij Brussel al gepasseerd als ik dit schrijf en rijden nog steeds op tijd. Antwerpen wordt wel overgeslagen maar dat is alleen maar lastig voor diegene die in Antwerpen moeten zijn.

Een laatste foto voordat wij op de trein stappen. Maureen moet naar Den Bosch en ik naar Oss. Om 21:35 uur kom ik aan in Oss, en loop lekker naar huis. Om 21:50 uur steek ik de sleutel in het slot, en roep… “Schat ik ben weer thuis.”

Dit was een reis Wandelreis van Agro Natura

Wat een prachtige ongeëvenaarde reis hebben wij met onze groep gemaakt. Wij waren 10 dagen onderweg met acht mooie wandeldagen. En wat hadden wij een leuke hechte groep. Daarnaast wil ik een compliment geven aan onze gids en reisleider Rikus, chauffeur en kok Aart en stagiaire Marjolein. Het was allemaal tot in de puntjes geregeld.

Het was fantastisch om dit mee te maken, en ik zal er nog vaak met veel plezier aan terugdenken. Inmiddels heb ik mijn Polarstep fotoboek ook al in huis, en heb mijn avontuur al vol trots aan anderen laten zien.