Inleiding:

Het is er eindelijk eens van gekomen om het Pieterpad te gaan wandelen. Dat was eigenlijk nooit zo de bedoeling, maar nadat ik in 2022 met vriendin Natalie in Limburg het Krijtlandpad had gelopen, moest ik voor dit jaar op zoek naar iets anders. Het idee werd geboren om dan het Pieterpad te gaan doen, en dan te beginnen in Limburg want dat valt altijd goed. Wij starten dus in Maastricht en wandelen van zuid naar noord.

Natalie is vergeleken met mij nog een jonge blom, en leid (lijd) een werkzaam leven, en zijn wij afhankelijk van wanneer zij vrij krijgt. Want dat is tegenwoordig door personeelsgebrek, niet vanzelfsprekend als je wat vrije dagen wil opnemen, en zeker niet als je ook nog eens in de zorg werkt. Maar het is gelukt… en zullen wij telkens een weekend of midweek wandelen als Natalie vrij krijgt.

Pieterpad Dag 1… Sint Pietersberg – Hulsbeek 15,6 km

25 augustus 2024

Vandaag ga ik op pad voor mijn eerste etappe van het Pieterpad. Ik ben niet alleen want vriendin Natalie is mijn reisgezel. Wij volgen grotendeels de originele route, maar wijken daar ook vanaf omdat wij van slaapgelegenheid naar slaapgelegenheid wandelen. En daarom gaat het vandaag naar Hulsberg omdat wij daar overnachten in ‘Den Oude Herberg’. Deze herberg ligt 3,5 km van de route.

Vannacht hebben wij heerlijk geslapen bij Stadsherberg de Poshoorn. Een vroeg ontbijt voor wandelaars kennen ze hier niet, want 09:00 uur vinden wij voor ons wandelaars veel te laat. Dus zetten we koffie op de kamer en nemen iets van een soort van noodrantsoen, zodat wij niet op een nuchtere maag hoeven te wandelen.

Om 07:50 uur verlaten wij de Stadsherberg, en zien dat het flink geregend heeft. Maar nu is het droog en vertrek ik in korte broek met T-shirt naar de bushalte bij het station. Daar vertrekt bus 11 die ons afzet in de buurt van de Sint Pietersberg. Net voordat wij bij de bushalte zijn begint het te hozen, stappen wij uit en gaat de regenkleding aan.

Ik zet de navigatie op Komoot aan, maar in de hectiek en alle regen die er valt, heb ik niet in de gaten dat wij de verkeerde kant op lopen. Daar komen wij pas later achter als wij al bijna in het centrum zijn, en de regen werkelijk met bakken uit de hemel komt vallen. Onder een parasol met zicht op de Sint Servaasbrug gaan wij schuilen. De straten worden bijna rivieren…

Omdat wij nog steeds moeten ontbijten Googelen we naar een ontbijt gelegenheid, en vinden die… nog niet eens zo heel ver van ons vandaan. Maar ja die regen hé… dus hard rennen naar een winkel-luifel aan de overkant, hier weer even schuilen en even later nog een keer schuin oversteken naar het ontbijt etablissement.

Hé hé we zitten droog, al zijn wijzelf en onze spullen kletsnat. We drinken een koffie en nemen een Frans ontbijt, croissant met jam.

Ondertussen is het droog geworden en kunnen wij weer verder. Steken de Sint Servaasbrug over, komen weer langs ons overnachtingsadres op weg naar het station. Want hier gaan wij met een tunnel onder het spoor door, maar de tunnel staat vol met water. Maar ik weet van vorig jaar nog, dat je via een loopbrug bij het station naar de andere kant kunt.

En zo volgen wij de rood witte bordjes, gaan nog bij een nicht van Kitty op de koffie… en laten Maastricht achter ons. Als waarschuwing kregen wij mee… Als je een alternatief kan vinden wandel dan niet over het Pieterpad bij Bemelen. Want het is daar altijd nat…

Wandelend over de Bemelerweg gaat het links de Schaandertweg in, een prachtig pad volgt… de lucht is dreigend en aan de linkerkant zien wij de bui al aankomen. Een schuilgelegenheid is er niet, wij moeten verder en waar wij voor gewaarschuwd zijn gebeurt. De paden worden riviertjes, het heet hier dan ook de regenwater buffer.

Nat en nog eens nat

Hier waren laarzen beter geweest… Hier komen wij een andere wandelaar uit deze buurt tegen, die ons door deze nattigheid heen loodst. Maar even verderop gaat het echt niet meer, hier kunnen wij niet verder.

Een droge oversteek is uitgesloten, het enige alternatief is een pad wat langs de Bemeler Wijngaard steil naar boven gaat. En het is een echt steil pad maar het water loopt hier wel naar beneden, en dat is fijn. Maar wat zijn wij blij dat wij boven zijn en onderstaand bord zien… geen wonder dat wij het zo steil vonden.

Het regent nog steeds behoorlijk, een tussenmaat kennen ze niet vandaag. Het is of droog of het hoost. Ik heb alleen mijn regenjas aan, de korte broek en mijn onderbroek zijn door en door nat. Mijn T-shirt is ook nat van het zweet.

Vanaf het bord 20% gaat het pad richting de rijksweg die naar Valkenburg voert. Hier zien wij een Groen Rijk Tuincentrum liggen, en Natalie zegt dat wij hier kunnen lunchen. Mooi… het is 12:00 uur en binnen hangen wij zowat alles te drogen… onze kleren houden wij aan. Om 13:10 uur is het droog en volgens de buienradar blijft het zo tot 17:00 uur.

Wij volgen de rijksweg een aantal kilometers slaan dan linksaf de Slakweg in, en zijn dan weer terug op het Pieterpad. Na de Slakweg volgd een mooi pad door een prachtig stukje natuur.

Een smal grindpad door een donker bos. Door de regen is er veel weggespoeld, maar wij kunnen hier prima afdalen.

Natalie vind een gedeelte van een oude kruik. Zij is er van overtuigd dat het iets uit de oudheid is… Zij houd er een heel betoog over, maar ik heb zo mijn twijfels… het lijkt mij eerder een scherf van een rioolbuis. Jullie merken het wel dat de regen, zo al aardig onze realiteitszin aantast.

Lange tijd wandelen wij zo door tot wij in de gaten krijgen dat de buienradar het weer helemaal mis heeft. Want droog blijven tot 17:00 uur gaat het hem niet worden als om 13:45 uur, de hemel sluizen weer open getrokken worden. Dus gaan de regenjassen in een sneltreinvaart weer aan… en dat net, toen wij al aardig aan het opdrogen waren. Het is niet anders…

Een kwartiertje later… als wij Valkenburg binnenlopen, is het weer droog en trekken de wolken weg, en begint zowaar het zonnetje te schijnen. De regenjas kan weer ingepakt worden. Wij wandelen naar het station om daar bus 56 naar Hulsberg te nemen. We treffen het want hij komt net aanrijden, en kunnen meteen instappen.

Vanaf de bushalte in Hulsberg is het nog 1,6 km wandelen, en is het ineens weer bloedje warm. Wat voor een raar weer is het toch vandaag… En dan zijn wij bij onze B&B ‘Den Oude Herberg’.

Pieterpad Dag 2… Hulsberg – Sittard 18,8 km

26 augustus 2024

Van ons overnachtingsadres in Den Oude Herberg in Hulsberg, wandelen wij vandaag naar een Vrienden op de Fiets adres in Sittard.

Wat een fantastische B&B was het hier in Den Oude Herberg. Gisteren zijn wij de deur niet meer uit geweest. Wij konden hier eten, en zijn daarna onder het genot van enkele lekkere biertjes blijven na tafelen.

Iets over negenen gaan wij weer op pad, uitgewuifd door het echtpaar van deze leuke vintage accommodatie. (vintage qua inrichting van café en terras). De navigatie op Komoot stuurt mij terug naar het Pieterpad 3,5 km verderop. Sommige over steekjes liggen nog in het water, niet zo gek natuurlijk na de regenval van gisteren.

Op een boom zien wij een dikke puist, net of hij er opgeplakt is. Dat blijkt toch niet het geval te zijn, het is gewoon een massieve uitstulping. Wij steken een doorgaande weg over, en ik heb het vermoeden dat ik hier al eerder ben geweest maar weet niet zo gauw meer waarvan. Maar 300 meter verder weet ik het, want wij komen voorbij aan de B&B waar wij vorig jaar, tijdens het wandelen van het Krijtlandpad hebben geslapen. Vijf dagen waren wij toen hier te gast.

Aan bovenstaande foto’s kunnen jullie duidelijk zien, wat voor weer het was. Een strak blauwe lucht en een lekkere temperatuur, van ons mag het zo blijven. Zoals zo vaak zien wij veel bankjes als je net op pad bent, en als je ze nodig hebt dan komen ze niet.

Daarom moeten wij veel te lang doodlopen, en vinden wij bij Kasteel Terborgh pas een terras waar wij kunnen zitten. Het is 11:45 uur en hebben er bijna 3 uurtjes op zitten. Een lunch en lange pauze valt ons ten deel, dat hebben we wel verdiend.

Dat de regen gisteren flink huisgehouden heeft merken wij als wij over een 300 meter lang pad naar beneden gaan. Het grind pad wordt bestempeld als gevaarlijk, en hoe het water hier zich een weg gezocht heeft is nog duidelijk te zien.

Het is prachtig wandelen omhoog omlaag omhoog, maar als je dan boven bent wordt je beloond met prachtige vergezichten. En loop je door een dorpje, dan is er altijd wel wat te zien wat bijzonder is zoals het Rijks Diploma van een hoefsmid. Of een vogelhuisje die mij doet denken aan de Rubik kubus.

In het dorp Windraak komen wij een oase voor de wandelaar tegen, met allerlei lekkernijen speciaal voor de Pieterpadders. Het is voor ons niet zo heel ver meer naar het Vrienden op de Fiets adres, dus kiezen wij er voor om door te lopen.

Het laatste gedeelte van onze etappe gaat over de Kollenberg, en daar staat de Sint Rosa kapel. Het bijzondere aan deze Kapel is dat het juist morgen het Sint Rosa Dag is, en er een processie wordt gehouden. Natalie en ik gaan er morgen natuurlijk wel even naar kijken.

En dan is er nog het Sint Rosa Festival… waar Natalie en ik vanavond ook nog eventjes naar toe willen. Ik zal er zeker nog een apart Blog aan wijden.

Pieterpad Dag 3… Sittard – Susteren 14,2 km

27 augustus 2024

Een wat kortere wandeling vandaag, want vanmorgen gaan wij even kijken naar de Sint Rosa Processie die voorbij trekt.

Vanuit het Jan Steen Vrienden op de Fiets adres, lopen wij naar de markt waarvan de processie zal vertrekken, op weg naar de Sint Rosa kapel op de Kollumberg. Jan Steen verteld ons, hoe wij via de beste en mooiste route naar de markt kunnen wandelen.

Op de markt gaan wij op het terras zitten van De Limbourgh, daar hebben wij tenslotte gisteren ook gegeten en voelt bijna als thuis.

Al snel krijgen we in de gaten dat het hier heel gezellig is, maar dat wij vanaf ons bankje maar weinig zien van de processie. Deze wordt namelijk opgesteld in de Putstraat, dus begeven wij ons naar de kop van deze processie. Hier kan ik mooie foto’s maken en ik maak een drietal videos.

Uiteraard komt er later nog een apart Blog, over het Sint Rosa Festival en de Sint Rosa Processie. Want het was geweldig om dit mee te mogen maken.

Als de processie voorbij is… zouden wij in feite achter aan kunnen sluiten. Maar wij waren gisteren al bij de Rosa kapel, en gaan nu verder met waar wij voor gekomen zijn, en dat is het Pieterpad.

Om 11:00 uur gaan wij dan toch echt op pad voor onze etappe naar Susteren. Dat is natuurlijk veel te laat maar wij gaan maar tot Susteren. Via mooie wandelpaden verlaten wij Sittard, en ontmoeten achter het festival terrein een bijzondere vrouw.

Zij vraagt of wij naar de processie zijn wezen kijken, en ze vertelt meteen dat ze gisteren 90 jaar is geworden en een prachtig feest heeft gehad. Ik vraag of ze met ons op de foto wil, en vraag hoe zij heet… Truus van Osch met sch. Ik zeg “dat is toevallig, want wij komen uit Oss met 2 essen.” Ze praat honderduit, en ik zeg “Truus, wij moeten nu echt verder want anders komen wij nooit in Susteren.” Het was echt een bijzondere ontmoeting, met een heel lieve spontane en hartelijke vrouw.

Er wordt slecht weer voorspeld zo rond 16:00 uur, maar dan zijn wij al lang bij onze B&B in Susteren is onze gedachte. Alweer een verregende dag zien wij niet zitten, dus houden wij de buienradar goed in de gaten.

Ik kom vandaag voorbij aan nicht Inge (dochter van zus Ria) die in Millen (Dld) woont. Wij gaan er eventjes op de koffie, zij verwacht ons. Maar ook hier kunnen wij niet al te lang blijven, nu wij wat krap in onze tijd zitten. Een Hartelijke ontmoeting volgt, de koffie en Limburgse vlaai is lekker, maar een tweede kopje zit er niet in… het is al 13:00 uur en wij moeten nog dik 8 km.

Wij lopen het Pieterpad van zuid naar noord en komen op deze manier heel veel Pieterpadders tegen, en dat is leuk. Ook vandaag weer leuke ontmoetingen gehad. Wij spreken ook niet iedereen aan, maar hebben een leuke ontmoeting met moeder en dochter.

Zij vraagt of er in Millen een adres is waar ze iets kunnen drinken, waarop ik antwoord “op nummer 35 schenken ze goede koffie. Er staat Stehman op de deur en mijn nichtje woont daar.”… Ik zeg “moet je echt doen hoor!!“

Na het bord van het smalste stukje Nederland zijn wij ook meteen weer de grens over. Het is een prachtig gebied wat het IJzeren bos heet. Wij lopen nog steeds in de zon maar zien in het westen de lucht donker worden.

Wij besluiten de route wat in te korten en nu rechtstreeks naar Susteren te wandelen. Het is 14:00 uur als wij onze regenjassen aandoen, en onze broeken binnen de kortste keren doorweekt zijn. Hoezo vertrouwen op de buienradar, het begint al twee uren eerder met regenen.

Het is nog een klein stukje naar onze B&B… Sjloapen biej de Sjlèchter (slapen bij de slager. Het is half drie als wij aanbellen.

Het is werkelijk een prachtige B&B met alles erop en eraan. Hier voelen wij ons thuis en de aankleding herinnerd aan de tijd van weleer toen hier de hammen en de worsten nog in de vitrines lagen.

Er staat een vlees plankje voor ons klaar, en wij schenken een biertje in. Max kan van start gaan…

Ons laatste avondmaal van dit vierdaagse avontuur, sluiten wij af met een etentje bij De Griek in Susteren. Het zit er bijna op, morgen wacht nog een korte etappe naar Echt, en reizen dan met de trein naar huis.

Pieterpad Dag 4… Susteren – Echt 8,31 km

28 augustus 2024

De laatste dag van ons vierdaags Pieterpad sluiten wij af met een korte wandeling. Toch nog even wat wandelen voordat wij in Echt, op de trein naar huis stappen.

Ik heb heerlijk geslapen vannacht en dat had ik ook niet anders verwacht, in een B&B die geheel aan je wensen voldoet. Ik schreef gisteren al dat het slapen bij de slager was… Sjloapen biej de Sjlèchter, en dat de aankleding herinnerde aan de tijd van weleer toen hier de hammen en de worsten nog in de vitrines lagen. Er zijn hier twee verblijven, zo sliepen wij in de voormalige slagerij winkel. En sinds kort is er een ander verblijf bij gekomen dat “Slapen in de Worstenmakerij heet.”

Je raakt er ook niet uitgekeken want telkens valt er wel weer een detail op, wat je nog niet eerder hebt waargenomen. Ik maak er toch even reclame voor want dit is een aanrader B&B Slapen bij de slager

Na een voortreffelijk ontbijt vertrekken wij bij de Sjlèchter, en begeven ons op weg. Wij verlaten het dorp en pikken de route weer op als wij de bekende rood witte bordjes van het Pieterpad zien. Het is 11 graden en er schijnt een flauw zonnetje. Natalie volgt mijn voorbeeld om te vertrekken in alleen een T-shirt, want in de kortste keren loop je je toch al weer in het zweet.

Na het bruggetje over de Middelsgraaf gaat het linksaf. Maar voor wij door het klaphekje gaan, nemen wij eerst een kijkje bij een enorme stenen hamer, en lezen op het infobord dat hier 400 jaar voor Christus allerlei voorwerpen uit die tijd zijn gevonden. Na het klaphekje volgen wij een kilometer lang smal pad, zien een kalf met een stuk uit zijn oor. Het pad wordt steeds mooier als het bos dichter wordt. Ik zie een buizerd vliegen, maar voordat ik mijn camera gericht heb is ie al weer verdwenen in het bos.

Het zijn allemaal paden en wegen die goed te belopen zijn en daarom schieten wij ook lekker op. Bij een schuttersvereniging gaan wij even op een bankje zitten, en zien dat wij de helft van ons aantal kilometers voor vandaag er al op hebben zitten. En het is pas 10:00 uur… Dit gedeelte van het Pieterpad herken ik van mijn alternatief Peerkepad, die ik liep in 2020. Alternatief omdat ik door Corona mijn route toen moest aanpassen. Toen bracht ik ook een bezoek aan het kapelletje in Slek.

Hier en daar maak ik onderweg nog wat foto’s van leuke objecten, en komen wij steeds dichter bij Echt, het eindstation van onze wandeling. Wij nemen om 11:17 uur de trein naar Roermond, stappen daar over en om 12:30 uur zitten wij bij Starbucks in ‘s-Hertogenbosch al aan de koffie.

Wij moeten nog even wachten op de ‘Mannen van Natalie’ die ons komen ophalen, en maken nog een laatste foto voor het station. En zo komt er een eind aan een prachtig 4Daags avontuur wat Natalie en ik Ons Pieterpad zijn gaan noemen.

Tot Dag 5… wanneer dat ook mogen zijn… Update: 4 april 2024 gaan wij verder.

Pieterpad Dag 5… Echt – Melick 19 km

4 april 2024

Vandaag al vroeg op want Natalie en ik gaan verder met ons Pieterpad. Vorig jaar zijn wij geëindigd in Echt, dus is dat vandaag onze vertrekplaats. Gepland is dat wij nu vijf dagen op pad zijn, en in Vierlingsbeek eindigen waarna wij met het Ov weer naar huis reizen.

Maar eerst naar Echt…

Om 07:15 uur trek ik de deur in het slot en wandel naar het station. Onze trein vertrekt om 07:41 uur, en die zit afgeladen vol maar vinden nog net een plaatsje. Overstappen in Den Bosch naar de trein van Maastricht. Die trein was veel te kort en reed nog een heel eind door, dus iedereen er achteraan.

En dan wil iedereen natuurlijk ook nog eens achterin stappen. Dus lopen Natalie en ik zo ver mogelijk door, maar waar wij ook kijken… nergens een plekje… weer verder naar voren allemaal 1e klas, en een klein gedeelte 2e en daar zien wij nog twee  klapstoeltjes aan de zijkant. Hé hé wij zitten en blijven daar tot Roermond. Daar moeten we nog een keer overstappen voor de trein naar Echt.

In Echt gespen wij onze Backpack weer om, en omdat de weersverwachting niet veel goeds beloofd ook maar meteen onze regenkleding.

Daarna zoeken wij de route weer op van het Pieterpad. Dat is toch iets verder als ik gedacht heb, maar na bijna 4 km zie ik het eerste bordje Pieterpad en hoeven wij alleen maar de rood/witte bordjes te volgen, maar op de achtergrond draait mijn Komoot navigatie app mee.

In 2020 liep ik het Alternatief Peerkepad (4)… Van Susteren naar St Odiliënberg. Alternatief omdat ik door Corona niet door België kon. Daarom liep ik een gedeelte over het Pieterpad. Ik schreef toen… dan kan ik dit stuk overslaan mocht ik ooit dit pad willen gaan lopen. Die intenties heb ik niet maar zeg nooit Nooit.

En zie… nu loop ik 4 jaar later toch het Pieterpad, tegengesteld van zuid naar noord omdat mij dit in 2020 mooie ontmoetingen onderweg opleverde. Wij wandelen onderlangs het dorpje Sint Joost op weg naar Montfort.

Vorig jaar was het weer op de eerste dag bar en boos, maar nu valt het eigenlijk wel mee. Het regent wel maar niet zo erg als toen. De wandelpaden zijn net als overal in Nederland ronduit slecht te bewandelen, en dan zijn die wandelstokken toch superhandig om overeind te blijven.

Dit gedeelte van de wandeling herken ik nog van 2020. Toen liep ik in september was het verschroeiend heet, en zat ik tegen over een zonnebloemen veld op een bankje in de schaduw. Toen stonden ze te stralen in hun volle glorie, maar daar is nu niets meer van te merken. Ze staan er troosteloos bij nu ze niet gerooid zijn.

Het pad gaat over in een weg die ons naar Kasteel Montfort leid. In de verte zie ik de ruïne al opdoemen. Dat krijg je er gewoon van als je hoogbejaard bent, dan brokkel je af: het kasteel dateert al uit 1260. Destijds – de Pieterpadgids spreekt over ‘de tijd van de pijl en boog’ – gold het kasteel als onneembaar. En zo ziet het er ook wel een beetje uit.

Een 50 tal meters voor de poort van het Kasteel staat een boerderij, die erg uitnodigt om daar even te pauzeren. Ze hebben ijs, melk, eieren, koffie en alles is zelfbediening. Natalie neemt koffie en ik een chocolademelk, en eten onze boterhammen… op het tweepersoons bankje wat er staat. Het is inmiddels 11:15 uur en het is droog.

Tijd dus om onze regenjassen uit te doen voordat wij verder gaan. We nemen nog even een kijkje bij het Kasteel, maar verder dan de poort komen wij niet.

Na Montfort gaat de route via een pad langs de ‘Vlootbeek’. Ik neem even een kijkje op mijn navigatie, en zie dat als wij gewoon rechtdoor lopen onze weg verderop kruist met het pad. Ik denk dat het een verstandige keuze is om nu geen natte voeten te krijgen.

Daarna volgt er een mooi pad door het bos tot in Sint Odiliënberg. De omgeving is prachtig en het valt echt op hoe mooi groen de bomen hier al uitlopen. De paden zijn door de regen van afgelopen tijd ronduit slecht te noemen. Regelmatig moeten wij een andere weg zoeken om de  grote natte plekken te passeren.

In totaal zijn wij maar drie wandelaars tegen gekomen vandaag. Een man die het Maas – Niederrheinpad aan het lopen was, en twee vrouwen. Een wat oudere dame op leeftijd die geen goedendag zei, en een jonge dame met een hondje. Ik had er eigenlijk een foto van moeten maken, het was zo’n laag bij de grond Boomerhondje, die wit behoorde te zijn, maar dat door al die blubber dat maar voor de helft was.

En dan doemt in de verte de Basiliek van Sint Odiliënberg op.

Met een grote boog lopen wij er om heen en in 2020 maakte ik er onderstaande foto’s van. Stralend weer…

Maar ook in 2024 is de zon volop gaan schijnen als Natalie en ik naar boven klimmen en aan de ander kant naar beneden lopen. Wij boffen toch maar vandaag. Het is iets voor tweeën en wij besluiten nog even Sint Odiliënberg in te lopen om een kleine lunch te nemen.

Sint Odiliënberg is ook bekend van de ergste aardbeving die Nederland in 1992 trof, en die 500 km verder nog gevoelt werd. Ik herinner mij nog dat ik mijn bed voelde bewegen, een hele rare gewaarwording en dat op 80 km afstand.

Het is even zoeken naar het restaurant waar ik in 2020 heerlijk gegeten had. En ook nu is het voortreffelijk. Wij bestellen een biertje en voor ieder een heerlijk soepje. Wij hebben alle tijd want wij kunnen pas na 18:00 uur terecht bij het Vrienden op de Fiets adres. Natalie appt even naar huis en daar schijnt het te stortregenen. Daarom even een foto van Rianne in de volle zon.

Op weg naar Melick lopen wij een klein gedeelte door het Roerdal en volgen een tweetal kilometers het riviertje zelf. Maar ook hier laten wij het pad langs de Roer voor wat het is… en dat is nat. Dus lopen wij rechtdoor met een laatste blik op de Basiliek.

Melick is onze eindbestemming van vandaag. De route is gepland tot aan de Bushalte J F Kennedysingel. Vanaf hier reizen wij met bus 61 of 62 naar Roermond voor ons Vrienden op de Fiets overnachtingsadres.

We nemen bus 61 want dat is de eerste bus die verschijnt. Omdat wij nog anderhalf uur moeten overbruggen, besluiten wij eerst nog wat te gaan eten bij een eethuis bij ons overnachtingsadres in de buurt, dan hoeven wij er straks niet meer uit.

Als het bijna tijd is lopen wij aan, en bellen  om 18:05 uur aan bij Hans & Hennie, ons Vrienden op de Fiets adres. Wij werden onthaald met een kop koffie en daarna hebben we tot half acht zitten kletsen. Een en al gezelligheid.

Daarna douchen en gauw aan dit blog beginnen. Tot morgen…

Pieterpad Dag 6… Roermond – Reuver 23 km

5 april 2024

Wat een goed Vrienden op de Fiets adres was dit zeg, zo tref je het niet altijd. Hans & Hennie zijn ervaren wandelaar en fietser die al heel wat ervaring op gedaan hebben, met het onderweg zijn. Dus gesprekstof genoeg voordat wij ons naar onze kamer kunnen begeven. En die was ook nog eens 🔝 Vanmorgen zaten Natalie en ik om  08:00 uur al weer aan het ontbijt. Hans en Henny komen er nog even bij zitten… een  uurtje later kunnen wij op pad.

Hans en Henny… Bedankt voor Jullie warmte en gastvrijheid.

Vanaf ons overnachtingsadres in Roermond wandelen wij de kortste route naar het Pieterpad, die wij dan via de welbekende rood/witte bordjes weer gaan volgen. Deze etappe tot aan Venlo noemen ze ook wel het Limburgse Twijfelland, omdat je langs de Duitse grens wandelt en regelmatig de grens oversteekt en weer terug gaat.

Maar dat twijfelgebied begint eigenlijk pas morgen. Nu wandelen wij eerst naar het dorpje Swalmen om vandaar het riviertje de Swalm te volgen. Op het moment dat wij de rood/witte Pieterpad bordjes zien, maken we nog even een selfie en gaan wij aan dit zware stuk beginnen. Het is glibberen en glijden, je houd niet voor mogelijk hoe het er bij ligt.

Je kan niet te ver vooruit kijken, want je moet echt kijken waar je je voeten neerzet. Bovenop een graspol of zoeken naar een doorwaadbare plaats. Het zorgt ervoor dat je nog geen 4 km per uur vooruit komt.

Tegen Natalie zei ik vanmorgen, “het is ongeveer 6 km naar Swalmen.” Maar waar ik dat vandaan heb weet ik zelf ook niet, het is in ieder geval een heel stuk verder.

Wij komen bij een smal pad waarbij staat, dat het betreden hiervan op eigen risico is. Wij begrijpen er geen snars van… Wat is hier nou gevaarlijk aan. Alleen dat je elkaar bijna niet passeren kan als je tegenliggers krijgt in deze blubzooi.

Maar Natalie kruipt tussen de struiken, zodat de eerste Pieterpad gangers van vandaag kunnen passeren. Allemaal zonder stokken… Nou die komen er nog wel achter dat je nu niet zonder kan.

Het pad komt uit op de weg naar Kasteel Boerderij Zuiderwijk Spick. Hier komen wij weer twee Pieterpadders tegen en maken even een praatje. Maar het is meer wederzijds informeren naar de staat van het pad. Wat komen wij nog tegen enz. Ook zij lopen met stokken en zeggen, “Laat ze maar lachen, wij blijven tenminste overeind.”

Wij nemen een kijkje bij de Kasteelboerderij, maar komen niet verder dan het bord dat het privé bezit is en niet opengesteld voor bezoekers. Wij hebben al 7 km gelopen maar nog steeds geen Swalmen te zien. Wij hebben onze zinnen gezet op Swalmen, daar gaan wij pauzeren.

Wij komen bij een Pieterpad pleisterplaats, hier zouden wij wat kunnen drinken, maar nee wij gaan door.  Het pad na deze pleisterplaats gaat over in een mooie bomenlaan. Een oude Romeinse weg, lees ik in de gids. Leuk om te beseffen dat hier ooit Romeinen marcheerden. Nu zie ik alleen wat dames op leeftijd kuieren.

8 km, wij komen bij het kerkdorp Boukoul. Dan kan Swalmen toch niet ver meer zijn. Maar eerst nog Kasteel Hillenraad. Ook dit Kasteel is niet te bezichtigen, maar de omgeving is mooi en daar zijn wij ook heel erg tevreden mee.

En dan komen wij na 3 uren!! wandelen, eindelijk aan in Swalmen. Waar ik die 6 km vandaan heb, ik weet het niet, maar wij zijn precies op de helft van onze wandeling.

Wij lopen meteen door naar de markt, waar het restaurant ‘De Mert’ gelegen is. Ik heb gelezen dat het hier met Vastelaovend in Swalmen de Hopsjlokkers heet… oftewel Bierdrinkers. Wij drinken hier ook ons etappe biertje, dat hebben we wel verdiend. Soep van de dag is aspergesoep. Wauw wat lekker…

Wij nemen een dik uur pauze, en gaan dan verder. Het is 13:00 uur en nog 11,4 km te gaan.

Van de laatste Pieterpadders hoorden wij, dat het stuk langs het riviertje de Swalm prachtig is om te wandelen. Het gaat geheel door het bos en de blubber valt hier gelukkig mee. Natalie ziet ineens heel veel slakken en dan ook nog eens hele grote. Die moet ik toch even op de plaat vastleggen.

Over het algemeen ligt het pad langs de Swalm wat hoger, maar af en toe bijna gelijk. Het is echt prachtig wandelen hier

Voordat wij aan een lang saai stuk beginnen naar Reuver, maken wij nog een pauze. Bankjes zijn er niet maar boomstammen op een grote hoop voldoen net zo goed. We eten nog wat, leg nog even de telefoon aan de powerbank en wij trekken onze jas uit.

Koud is het niet, maar er staat een stevige wind die de vouwen uit je broek blaast.

Wij overnachten in Reuver en dat ligt 3 km van het Pieterpad, dat is ver ik weet het. Maar ik kon geen andere slaapplek vinden. Die laatste kilometers zijn erg zwaar en saai te noemen, en zo zitten wij samen in ons eigen wereldje… om dit door te komen.

Na 23 km zijn wij dan om 16:15 uur eindelijk bij onze B&B. Dat wordt douchen en met de beentjes omhoog. Om 18:15 uur lopen wij naar de markt 200 meter verderop. Ik heb gewone schoenen aan en het zit voor geen meter, ik ben dan ook blij dat het maar een klein stukje lopen is.

Wij zijn eensgezind en bestellen hetzelfde biertje en als hoofdgerecht een Dorade papillotte met venkel en cherry tomaatjes. Lekker mager dus en een dessert voor 2 personen… en dat zag er zo uit.

Na 2 uur tafelen zijn wij aardig stijf geworden en strompelen wij terug naar onze B&B.

Tot morgen…

Pieterpad Dag 7… Reuver – Velden 23 km

6 april 2024

Om 07:00 uur loopt onze wekker af want om 08:00 uur wacht het ontbijt. Een uur later zijn wij al weer op weg en zoeken de route weer op van de welbekende rood witte bordjes van het Pieterpad. Een afstand van 3,8 km om met onze route verder te gaan, is toch wel heel erg ver. Het is niet anders…

Vandaag gaat het verder met de etappe die ze tot aan Venlo het Limburgse Twijfelland noemen, omdat je langs de Duitse grens wandelt en regelmatig de grens oversteekt en weer terug gaat. Bij het Bos Cafe aan de grens slaan wij linksaf en zitten wij weer op het Pieterpad.

Veel bijzonder is er niet te vertellen, want het pad gaat rechttoe rechtaan en dat langs de grens. Natalie blijft op een gegeven moment stil staan, waarop ik zeg “wat zie je nou?” Een groen geval midden op het pad… een kikker… een pad. Waarna ze door de knieën gaat en hem wil kussen. Zij geloofd nog in de sprookjes van de gebroeders Grimm, want als je hem kust verschijnt er een prins…

Helaas is het niet gelukt want ze was nog wat stijfjes van gisteren. Toch keek ze nog regelmatig om of er niet een prins ons achterop kwam.

Horeca is er niet onderweg, en als het er wel is dan ligt het toch nog 1,7 km vanaf het pad, en dat vinden wij te ver. Het pad loopt licht stijgend via smalle paden omhoog. Het lijkt weinig maar als wij naar beneden kijken zitten wij toch best hoog. En nog zijn de paden op sommige plekken slecht te belopen, zo nat.

Gisteren gingen wij maar door, maar vandaag stoppen wij om het uur. Even zitten en eventueel wat eten. En vooral even uit de zon. Het is toch weer even wennen aan deze temperatuur, die vandaag in Limburg de 27 graden kan aantikken.

Het is vandaag ook stukken drukker dan gisteren met de wandelaars die het Pieterpad lopen. Veelal met een dag rugzak die maar één etappe lopen en dan weer naar huis gaan. Maar een drietal zijn net zo zwaar bepakt als wij tweeën, af en toe maken wij een praatje met ze. En dan gaat het weer verder.

Ik zie iets over de grond kruipen, en dacht eerst aan een worm. Maar daar is ie toch wat te groot voor. Volgens Natalie is het een Adder, een slang dus. Wij begeleiden hem even naar de zijkant van het pad, zodat hij niet platgereden wordt door de mtb ers die hier veelvuldig fietsen.

Het is ook leuk te weten dat ik mij hier op de Jacobsweg bevind. Een drietal Duitse wandelaars zien mijn Santiago badges op mijn backpack, en vragen dan ook of ik onderweg ben naar Santiago de Compostela. Dat zou natuurlijk kunnen, maar dan moet ik wel de andere kant op lopen. Maar alleen de herkenning door anderen is al leuk.

Na 11,5 km wordt het nog even flink klimmen op de Kaldenkircherberg, een flinke kuitenbijter. Daarna dalen we af en steken aan het eind de Kaldenkerkerweg over. En ineens loopt het niet lekker meer… Waar dat door komt weet ik niet. Natalie merkt dat ook op. Waarschijnlijk omdat wij constant onverhard hebben gelopen, en ons nu op de harde weg bevinden.

Venlo is in zicht en daar ben ik blij om, want omdat het niet lekker gaat wil ik zitten. Maar dat terrasje komt maar niet, maar op 17, 5 km zit er schuin tegenover het station een restaurant. Hé hé gelukkig, daar gaan we even zitten, schoenen los en een cola bestellen. Misschien is het beter om hier te stoppen, ik heb teveel last van mijn enkel.

Het is nog maar 6 km, dus ik probeer het nog even. Die bus kan altijd nog… maar als ik honderd meter gelopen heb, zeg ik tegen Natalie “ik denk dat ik hier toch maar stop, het gaat niet.”

Dus lopen wij terug en nemen de bus van iets over tweeën naar Velden. Vannacht eten en slapen wij bij Jeanne, een nichtje van Kitty. Wij worden hartelijk verwelkomd en ik ga met de beentjes omhoog. Het voelt meteen een stuk beter. Koffie, biertje, duivelse kip, port van Tante Mie en koffie. Wij worden echt verwend..

Het is half acht… mijn Blog is af en met 23,8 graden is het nog heerlijk toeven bij Jeanne in de tuin.

Tot morgen voor de volgende etappe naar Blitterswijk…

Pieterpad Dag 8…Velden – Blitterswijk 22,1 km

7 april 2024

Na onze overnachting bij Jeanne het nichtje van Kitty, trekken wij weer verder. Het is erg stil op straat en dat is niet eens zo raar want Max moet rijden.

Wij wandelen naar de veerpont en steken daar de maas over om in Grubbenvorst uit te komen.

Hier komen wij in het land van de aspergeteelt. Hmm ook wel lekker om dat eens te gaan eten een dezer dagen, maar dan moeten we voortmaken want morgen is het onze laatste dag..

De kerk van Grubbenvorst bepaald het beeld aan de overkant.

Wij lopen dwars door het centrum van Grubbenvorst, en het komt mij hier heel erg bekend voor. Ik ben hier al eens eerder geweest, en ik weet ook meteen bij welke gelegenheid. Dat moet in 2003 zijn geweest met een motorzegening. Een evenement wat anno 2024 nog steeds bestaat.

Na de oude meisjesschool gaat het rechtsaf, en ja hoor daar gaan we weer want we zakken tot onze enkels in de modder.

Regelmatig worden wij voorbij gereden door MTB ers die de oranje pijlen volgen. Het is opletten geblazen want vaak is het pad te smal.

Dan wordt het gebied opener. Je komt langs de in Limburg onvermijdelijke kapelletjes en passeren Kasteel Kaldenbroek, een kasteelhoeve uit de 16de eeuw die op de monumentenlijst staat. Leuk om even het terrein op te lopen. Nu is het hernoemd tot Huys Kaldenbroeck en in het weekend is het terras open voor een kopje biologische koffie of een Indiase lassi – Indiase yoghurtdrank met kruiden, lezen wij.

Maar wij lopen door, zo lang zijn wij nog niet op pad en kregen bij Jeanne een ontbijt waar je U tegen zegt. Wij zitten nog vol…

Wij komen veel Pieterpad wandelaars tegen die vanmorgen allemaal gestart zijn in Swolgen, zij wandelen naar Venlo. Zij waarschuwen ons dat er verderop een mangrove bos is waar je niet doorheen kan, zoveel water staat er.

Ook op het Pieterpad bankje langs de route hebben ze het erover. Op deze plek hebben ze koffie en Limburgse vlaai, daar hebben wij wel zin in. Want al 4 dagen op pad zijn zonder een echte Limburgse vlaai, dat kan eigenlijk niet. Als wij af willen rekenen, willen ze een vrije gift… Op Donativo basis dus. Ik geef dan altijd iets extra’s, om dit soort initiatieven overeind te houden.

Omdat wij niet precies weten waar dat mangrove bos is, staan wij even te twijfelen… Bedoelen ze nou dit pad naar rechts waar wij niet in mogen, of is het nog een eindje verderop. Weet je wat… Wij proberen het gewoon…

Maar ver komen wij niet, ik denk dat het zelfs nog geen 50 meter is. Er staat zoveel water dat het niet verantwoord om verder te gaan. Wij lopen terug en vervolgen het pad rechtdoor. Het is een mooi verhard pad met links en rechts een prachtig waterrijk natuurgebied.

Aan het eind komt de alternatieve route en het pad door het mangrovebos weer bij elkaar. Wij steken een weg over en daar gaan wij weer blubberen over het pad. Ook hier is het weer prachtig met een soort van ponton in een meer, met een bankje er op. Hier nemen wij graag een korte pauze, maken een selfie en wandelen daarna over een vlonderpad weer verder.

Van een waterrijk gebied gaat het over naar een heidegebied. Het is werkelijk een prachtige etappe die wij maken vandaag, zoveel afwisseling. Het gaat ook lekker, veel beter als gisteren. Ik pauzeer om het uur en merk dat ik dit gewoon nodig heb. Die drie uur wandelen van de week naar Swalmen was gewoon een vergissing zullen we maar zeggen… Niet meer doen zullen Kreun en Steun zeker zeggen.

Wat Natalie en ik ook doen, is de tijd nemen voor een gesprek met mensen onderweg. Zo ook met een paar die op een bankje de wijde wereld in staren. Ik merk op wat een prachtig gebied dit toch is, en vraag of zij ook het Pieterpad lopen. Dat is niet het geval… Zij verblijven hier ergens in de buurt, en zijn een wandelroute aan het doen. Er ontstaat een fijn gesprek en voordat wij er erg in hebben zijn wij al weer een half uur verder. Even later nemen wij afscheid van Henk en Marjan, wat een aardig stel mensen vinden wij. Van deze gesprekken onderweg kan ik zo genieten, dit maakt wandelen leuk.

Wij laten het heidegebied achter ons en komen dan aan in Swolgen, en dat is het geboortedorp van mijn schoonvader. Wij besluiten hier een etappe biertje te drinken, en vragen naar de soep van de dag. Een aspergesoep met asperges van een boer uit het dorp. Een heel andere soep als die van Swalmen, maar ook weer heel lekker. Daar horen wij van de Truckrun die over een half uur door het dorp komt, maar daar kunnen wij niet op wachten.

Dus gaan wij verder, het is nog 8 km en gaan nu op weg naar het volgende dorp en dat is Tienray. Wij wandelen door een mooi stukje bos waar aan verschillende bomen een mooi gedicht hangt.

In Tienray zien wij in de verte bij de kerk een drukte van belang. Wij weten al meteen wat het is want hier gaat de Truckrun ook voorbij komen. Wij besluiten om even te blijven kijken, en omdat ik hier goede kennissen heb wonen bel ik die even op. Door Corona is het contact wat vervaagt en dat is heel jammer.

10 minuten later staan Nellie en Willem voor mijn neus, een hartelijke knuffel volgt. Wat leuk is dit… Nellie volgt na al die jaren nog steeds mijn Blog, en wist dat ik vandaag door Tienray zou komen, en had gehoopt dat wij elkaar zouden zien. Hoe leuk is dat, dat dit uitkomt.

Even kletsen… eigenlijk is het meer schreeuwen vanwege de herrie, daarna afscheid nemen en weer verder. Het volgende dorp is Meerlo. Daar wijken wij van de route af, want wij moeten naar Blitterswijk waar wij onze overnachting hebben bij Herberg Lambic.

Bij Herberg Lambic worden wij hartelijk verwelkomd door Tjarda die hier de scepter zwaait. Zij wijst ons de weg en wij kunnen vanavond mee eten. Dat is fijn want dan hoeven wij de deur niet meer uit.

Het was een prachtige dag.

Tot morgen…

Pieterpad Dag 9… Blitterswijk – Vierlingsbeek 18,2 km

8 april 2024

Herberg Lambic is een prima locatie om te overnachten. Het is een combi van B&B en Vrienden op de Fiets… Wij hadden ze gevonden via het laatste, en dat scheelt behoorlijk in de prijs. Maar dat is alleen als je daar ook lid van bent…

Vanmorgen wacht om 08:00 uur het ontbijt, dat is een beetje standaard voor ons, en daarna afrekenen. € 25,00 voor overnachting met ontbijt, € 1,00 voor een biertje, € 10,00 voor het mee mogen eten incl. 1 biertje, nagerecht en koffie.

De laatste dag alweer. De weersverwachting is prima, dus kunnen wij met alleen ons T-shirt aan al starten. Binnen de kortste keren loop je toch wel in het zweet. Hoe ver wij komen vandaag zien wij nog wel, want Natalie moet vanavond de nachtdienst in, en wil natuurlijk ook nog wat rusten.

Na een laatste blik op de herberg gaan wij op pad, maar staan al weer stil als wij schuin tegenover een mooie muurschildering ontdekken van een welbekende Nederlandse wielrenner. Natalie springt achterop…

En zo verlaten wij Blitterswijk en lopen via een mooi buitengebied naar Wanssum. Dat is voor mij ook al bekend gebied, want de familie van schoonmoeders kant komt hier vandaan en mijn vrouw is hier geboren. Na het plaatsnaambord van Wanssum kom ik bij het Kapelleke van St Michaël. Hé dit ken ik, zeg ik tegen Natalie want in deze straat van de ‘Meerloseweg’ heeft Kitty gewoond.

Het huisnummer weet ik niet meer, maar het huis herinner ik mij nog wel. Thuis gekomen nog even nagevraagd, en Ja hoor Natalie… Ik heb het goede huis aangewezen.

Als je al een tijdje hier niet meer geweest bent, herken je het ook niet meer terug. De doorgaande weg is voortaan niet meer door het dorp, maar ver er om heen. De oude brug is vervangen door een nieuwe. Daar loopt ook het Pieterpad overheen, maar wij kiezen voor een soort van pontonbrug.

Aan de overkant gaat het naar de kerk van Wanssum. Daar ben ik vaak geweest, zoals het 50 en 60 jarig huwelijk van Opa en oma van Wanssum, en de minder leuke aangelegenheden zoals een begrafenis. En zo wandelen wij Wanssum weer uit, pauzeren nog even bij de nieuwe brug over de rondweg.

We hebben al een uur gewandeld en wij blijven gewoon even zitten, mijn tas laat ik gewoon op mijn rug zitten. 10 minuten pauzeren en weer verder. Wij lopen de brug over, slaan rechtsaf… en denken meteen “Nee hé, toch niet weer.

Ik probeer zoveel mogelijk aan de linkerkant te lopen, zodat ik mijn linkerschoen nog een beetje in de berm kan plaatsen. Bij de rechter is het meer van sop sop sop sop, maar er zitten ook begaanbare stukken tussen hoor.

Wij lopen hier door de bossen van Geijsteren en volgen de Oostrumsche Beek, en steken hem even later ook over. Erg betrouwbaar ziet het bruggetje er niet uit, ook al zijn het dikke bielzen maar wij halen de overkant zonder kleerscheuren of een nat pak.

Het wordt weer tijd voor een pauze en vragen aan een wandelaar of hij een bankje is tegengekomen, en dat weet hij… 500 meter verderop. Wij lopen nu over het Landgoed Geysteren waar ik al veel over gehoord heb, vertelt door mijn schoonfamilie.

Het bankje vinden wij iets verderop, op een mooi plekje aan de Oostrumsche Beek. Echt zo’n plek waar je uren kan blijven zitten, lezen of helemaal niets doen en alleen maar genieten.

Terwijl wij hier zitten te genieten, komen de eerste Pieterpad wandelaars van vandaag achter ons langs lopen. Een kort gesprek met wat waarschuwingen over en weer volgen. Zij zijn nu drie dagen onderweg en gaan nu door tot aan de Sint Pietersberg en maken hun Pieterpad af. Bij ons gaat dat nog eventjes duren.

Het slingerende Oostrumsche beekje stroomt ook langs de Rosmolen op landgoed Geysteren, en stamt uit 1667. Anders dan z’n naam doet vermoeden – een rosmolen is een door paarden aangedreven molen – is de drijvende kracht in dit geval het beekje. De molen werd vooral gebruikt om koren te malen.

Er naast staat ook een monumentale Frankische boerderij.

Waar water is in een bos, heb je ook kans op muggen en andere insecten die steken. Ik voel wat prikken op mijn armen dus spuit ik wat muggenspul op mijn arm en in mijn nek. Nadien heb ik er gelukkig geen last meer van…

Het tweede stel en ook de laatste Pieterpad wandelaars van deze dag, komen wij tegen bij een zeer waterrijke water passage. Natalie en ik vragen ons af, hoe zij dat gedaan zullen hebben. Temeer omdat een van hen blind is.

Het is echt abnormaal hoe slecht de paden zijn, en bovenstaande passage was nog niet de allerlaatste van deze dag. Want dat was deze…

Maar ook dit zijn wij door gekomen, en als ik mijn schoenen bekijk kunnen ze nu wel een poetsbeurt gebruiken. Gelukkig komen wij na al deze nattigheid in het droge heidegebied van de Boschhuizerbergen. Dat is nog even afzien, want het zijn veelal los zand paden.

Na 12,5 km komen wij het bos uit en steken de Maasheseweg. De route gaat linksaf maar Natalie en ik besluiten rechtdoor te lopen, rechtstreeks naar het dorpje Smakt. Daar gaan wij stoppen en nemen het laatste stuk de bus. Natalie moet vanavond de nachtdienst in.

En dan komen wij in het dorpje Smakt. Hier staat een mooie Sint Jozefkapel die altijd druk bezocht wordt. Ik ben hier al vaak geweest en meestal was de aanleiding altijd droevig, omdat er iemand van schoonmoeders kant was overleden. De koffietafel werd dan gebruikt in het Pelgrimshuis, behorende tot de Sint Jozefkapel.

Het is een Bedevaartsoord met een kerk, een pelgrimshuis en een processiepark – met jaarlijks 30.000 bezoekers.

Het pelgrimshuis met restaurant zou open moeten zijn zo rond lunchtijd, maar als ik de deurklink naar beneden druk gebeurt er niets… Gesloten dus, en daarom gaan wij maar bij de bushalte op een bankje zitten en eten een appeltje en wachten op de bus die ons naar Vierlingsbeek zal brengen.

Onze trein die ons om 13:22 uur naar Nijmegen zal brengen is wat vertraagd, maar gelukkig zijn wij net op tijd voor de aansluiting naar Oss. Onze vijf dagen Pieterpad zitten erop, wat een heerlijk avontuur van het onderweg zijn. Dat wij beiden genoten is Jullie inmiddels wel bekend. De volgende vier of vijf dagen staan onder voorbehoud al weer in mijn agenda.

Uiteraard houd ik Jullie op de hoogte van onze plannen…

Pieterpad Dag 10… Maashees – Milsbeek 24,1 km

27 maart 2025

Vanmiddag reizen Natalie en ik weer naar Vierlingsbeek om verder te gaan met ons Pieterpad. Maar dat is morgen want vannacht logeren wij bij een Vrienden op de Fietsadres in Maashees.

En wat treffen wij het toch met het weer. Zonovergoten stappen wij in Vierlingsbeek uit de trein, gespen onze rugtassen om en begeven ons op weg naar Maashees. Het ligt ten zuiden van Vierlingsbeek en lopen helemaal tegen onze principes, een klein stukske Pieterpad van noord naar zuid. Meteen lopen wij al door het buitengebied in een prachtige natuur. Aan het eind snijden wij de route wat af, want het is al 17:00 uur en dan worden wij verwacht bij het Vrienden op de Fiets adres.

Daar worden wij hartelijk verwelkomd door Inge en Mart. In de buurt kunnen wij nergens eten horen wij, en moeten daarvoor terug naar Vierlingsbeek. Dus opfrissen en daarna fietsen wij op geleende fietsen van € 0,50 per/stuk naar Vierlingsbeek.

Bij het dorps café kunnen wij heerlijk eten, en de fooi moet ik daarna omhoog gooien. Op die manier komt het boven op de koof te liggen boven de bar, een veilige plek. Je maakt wat mee zo, en we zijn nog maar net onderweg.

28 maart 2025

Heerlijk geslapen en om 08:00 uur worden wij tesamen met de twee zussen Eline en Marjolein, die hier ook hebben overnacht, aan het ontbijt verwacht. Zij lopen het Pieterpad van Noord naar zuid. Natuurlijk is er veel te vertellen als ze mijn Camino  kettinkje aan mijn hals zien hangen. Marjolein heeft Camino de Norte gedaan, en Jullie weten het al… als het over de Camino gaat is Rianne niet meer te stoppen.

Om 09:00 uur betalen wij onze Vrienden op de Fiets rekening… €25,00 + 2,50 toeristenbelasting en 0,50 cent voor de geleende herenfiets. En dan gaan wij op pad, lopen door Vierlingsbeek en komen langs het dorpscafé waar wij gisterenavond gegeten hebben. We voelen nog eventjes aan de deur, maar ze zijn gesloten. Dan maar eventjes een foto en een selfie.

Het bordje Maasheggen geeft aan waar wij naar toe moeten, en laten Vierlingsbeek achter ons. Onze jassen gaan al snel uit, daarvoor is het in het zonnetje te warm. Een kilometer verder komen we er achter dat het ook te warm is voor ons vest, en dat die ook uit kan. En zo lopen wij om half 10 in de ochtend al in ons T-shirt.

Over mooie paden gaat het richting de maas, en net voordat wij bij het veerpont naar Afferden zijn wil ik een een grote boodschap doen. Mijn stokken zet ik tegen een paaltje, mijn backpack op een plekje in de zon. Daarna doe ik mijn boodschap, gesp mijn rugtas weer om en ga op pad. Na  200 meter kom ik er achter dat ik iets mis, dus weer terug om mijn stokken op te halen.

En dat zijn wij bij het veerpont om over te steken. Maken wat foto’s en zouden aan de overkant het liefst ergens koffie willen drinken, maar zijn daarvoor duidelijk te vroeg. Maar als wij Afferden nog maar net hebben verlaten, is daar het Theehuis De Appeltaart, van Wim en Anja en een welkome stop. Wij blijven een uur zitten en genieten van de koffie en een heerlijke zelf gebakken appelgebak.

Om 12:00 uur gaan wij weer verder, en hebben nog 15 km te gaan.Wij kunnen pas om 17:00 uur terecht bij het Vrienden op de Fiets adres, dus alle tijd. Regelmatig nemen wij even een bankje onderweg, of nemen alle tijd voor een gesprek met Pieterpadders die wij tegenkomen. Je merkt gauw genoeg of ze daar voor openstaan of niet.

Ook lijkt het wel of wij de enige zijn die van zuid naar noord wandelen. Zo komen wij tientallen Pieterpadders tegen, die van Pieterburen naar de Pietersberg in Maastricht lopen. De meesten hebben een Pieterpad boekje bij, en zijn dus duidelijk herkenbaar.

Na 9 km zijn wij aanbeland bij het Natuurgebied Maasduinen. Werkelijk prachtig wandelen hier. Zo’n 3 a 4 kilometer wandelen we door dit gebied, en na 13 km steken wij de A77 onderdoor naar het Heijderbos. Even een foto bij het viaduct en dan weer verder…

En zo komen wij steeds dichter en dichter in de buurt van het riviertje de Niers, die wij gaan volgen tot aan Milsbeek. We zijn nog een beetje aan de vroege kant, en nemen nog een terrasje in Gennep 3,5 km voor Milsbeek.

Na Gennep wacht ons nog een mooi pad door een buitendijks gebied langs de Niers. Hier komen wij onze laatste Pieterpadder van de dag tegen. Zij moet nog naar Gennep en wij zijn haast in Milsbeek.

En dan zijn wij er en moeten naar de Zwarte weg 47, maar weten niet welk huis te kiezen als er drie huizen zijn met het nummer 47. Google Maps heeft mij het beeld gegeven van het mooiste en nieuwste huis, maar wat ik in mijn hoofd had is het niet. Het word geen B of C, maar gewoon 47.

Een alleraardigste hospita Marij opent de deur voor ons, en wij voelen er ons meteen thuis. Eerst een kopje koffie met iets lekkers erbij, waarna wij ons gaan opfrissen en even het dorp in wandelen om wat te eten.

De avond sluiten wij nog af met een kopje thee in de huiskamer van Marij.

Pieterpad Dag 11… Milsbeek – Leuth 17,6 km

29 maart 2025

Heerlijk geslapen… Lekker bed en dekbed, en een kamergenoot die nooit snurkt, maakt mijn overnachting tot een waar genot.

Om 08:00 uur worden Natalie en ik aan het ontbijt verwacht. Marij is van geboorte een Schaijkse en weet wat Brabantse gezelligheid is. Daarom is het ook maar moeilijk afscheid nemen, maar om 09:00 uur moeten wij toch echt gaan.

Wij nemen afscheid en pakken onze route weer op. De doorgaande weg leid ons naar de toepasselijke naam van Col du St. Jean, oftewel de Sint Jansberg. Het is voor ons maar een klein stukje klimmen, want ons pad gaat linksaf.

Hier is het nog vals plat, en bij het eerste beste bankje gaat onze jas al uit. Ook vandaag weer zonovergoten met wat wolkenvelden. De temperatuur is goed maar er staat een frisse wind. Loop je beschut wil je het vest uit doen, maar is het terrein wat opener dan houd je het maar al te graag aan.

Wij doen dan niet mee aan Col du St Jean, maar evengoed moeten wij er wel overheen, en is het flink aanpoten. Ook zijn er hierboven prachtige waterpartijen te zien.

Wandelaars zien wij beduidend wat minder als gisteren. vind ik toch wel heel raar… Natuurbeheer laat het bos hier echt zijn gang gaan, en ook is er volop nieuwe aanplant zoals je op de bijzondere onderstaande foto kan zien.

En dan zijn wij boven en komen in een open landschap. Het loopt meteen een stuk gemakkelijker dan op die smalle bospaden, waar je achter elkaar moet blijven. Wij komen op een lange bomenlaan, en in de verte zie ik een paard aankomen. Natalie en ik stappen maar eventjes opzij om vrije doorgang te geven aan de amazone met haar paard.

Als het paard voorbij is en ik weer aan wil lopen, sta ik ineens te tollen op mijn benen. Oei wat is dat nu… Met mijn stokken zoek ik wat evenwicht, drink wat water en ga nadien even zitten. Ik eet wat, want Natalie denkt dat het daar mee te maken heeft. Als ik op sta is het nog niet helemaal over en neem ik een druivensuiker. Daarna gaat het wat beter.

Wij hebben 6,5 km gewandeld en moeten er nog 4 tot aan Groesbeek. Ik doe het verder op mijn gemak, en neem regelmatig een bankje. Natalie stelt voor om de inspannende dingen verder achterwege te laten. Dus geen Duivelsberg vandaag. In Groesbeek nemen wij onze lunch, en ik denk dat het daarna wel weer gaat.

Natalie vind het niet verstandig, en zegt dat wij een stukje gaan bussen. Van Groesbeek naar Nijmegen en dan overstappen op de bus naar Beek. We zijn dan een uur verder, en ben dan aardig hersteld als ik in Beek uit de bus stap.

Het is dan nog 7 km wandelen naar Leuth voor ons Vrienden op de Fiets adres. Wij zijn nog maar net uitgestapt als er een drietal dames aan het putje scheppen zijn. Daar willen wij het fijne van weten, want wat vangen zij nu met dat schepnetje… Zie bovenstaande foto.. Zoiets zie je alleen in Nederland.

In Beek volgen we de lange Rijksstraatweg, steken de weg naar Kleve over, en lopen het Wylermeer gebied in.

Als wij bijna in Zyfflich zijn ligt er aan de rechterzijde een beeldentuin, een waar genot om dit te bewonderen. Maar het valt mij wel op dat het veelal sombere gezichten zijn.

Vanaf Beek heb ik gelukkig ook geen last meer gehad van mijn duizelingen. Maar ook nu doe ik het nog steeds kalmpjes aan, en pauzeren regelmatig. Als ik thuis ben moet Kitty mijn glucosegehalte maar eens prikken.

Wij hebben ook alle tijd, en nemen zo’n 1,5 km voor het eind nog een lange pauze in een natuurgebied in de nabijheid van Leuth. Er staat een bankje en ik zou hier uren kunnen blijven luisteren naar het geklepper van de vele ooievaars.

Aan de doorgaande weg in Leuth ligt ons Vrienden op de Fiets adres, en zien wij iets wat wij maar zelden zien. Een man die met blik en veger het zand langs de trottoirband aan het opvegen is.

Ons Vrienden op de Fiets adres ligt iets verderop in de straat, en van de andere kant komen ook twee wandelaars aanlopen. Die gaan er ook naar toe zegt Natalie meteen, en inderdaad… hebben zij  net op de bel gedrukt als wij komen aanlopen.

Wij krijgen de kamer beneden, wel zo handig als ik vannacht naar de wc moet. De andere dames krijgen de kamer boven toegewezen, en hebben daar de badkamer.  Wij mogen van hen wel eerst douchen, omdat zij eerst willen rusten. Na onze opfrisbeurt gaan wij om zes uur wat eten in het dorp, waar ze een cafetaria en een pancakes restaurant hebben.

Alwéér een friettent zien wij niet zitten, dus wordt het een restaurant waar ze de heerlijke pancakes hebben. En wat bestellen wij, en eensgezind natuurlijk… de Fish and chips. Het is onze laatste avond en eten en drinken alles hetzelfde, op het toetje na dan…

En zo sluiten wij onze tweede dag af. Als wij terug wandelen, lopen in de verte twee dames voor ons. Waarop Natalie zegt, “die moeten bij ons zijn,” en inderdaad krijgt zij weer gelijk, want de deur gaat net dicht als wij komen aanlopen.

Pieterpad Dag 12… Leuth – Station Emmerich/Elten 18,1 km

30 maart 2025

Wij hebben overnacht bij mevrouw Marie Paule, van Brusselse komaf horen wij later. Om 08:00 uur zitten wij aan het ontbijt en een uur later gaan wij al weer op pad. Nog even kennis gemaakt met de andere twee dames, en het is net als op de Camino… “waar kom je vandaan en waar ga je naar toe.”

Als wij buiten stappen vergeet ik nog bijna Komoot aan te zetten. Niet dat je hem echt nodig hebt, maar het is gewoon erg handig. Als je in gesprek bent let je niet zo actief op de rood witte bordjes, en worden wij wel terug gefloten met de woorden “U loopt de verkeerde kant op.”

De weersverwachting voor vanochtend is bewolking, en het kijkt dan ook grijs. Ook staat een stevige wind die in de polder onze vouwen uit de broek waait. Onze jas houden wij aan, en komen zelfs Pieterpadders tegen die handschoenen aan hebben. Wat een verschil met gisteren.

Af en toe genieten wij van een bankje, maar soms waaien wij er weg en gaan dan weer verder. Bij het bankje waar wij enigzins beschut zitten blijven wij wat langer. Het 10:39 uur en ik maak een foto en het kijkt dreigend…

Het is 10:39 uur en ik maak een selfie met een veel belovend vooruitzicht.

En het blijft mooi tot in Millingen aan de Rijn. Daar moeten wij met het fiets pontje naar de overkant, om ons Pieterpad te kunnen vervolgen. Onderweg hadden wij gehoord dat deze om het uur zou varen.

Om de tijd te doden als je op het pontje zou moeten wachten, was er een ijssalon in de buurt waar het heerlijk toeven zou zijn. En dat was maar goed ook… want dat om het uur geld vanaf april, en niet vandaag op 30 maart, want dan vaart ie om de twee uur. En dat is balen, want nu moeten wij anderhalf uur overbruggen tot 13:00 uur.

Het geeft mij de tijd om wat te schrijven… Kan mijn Blog misschien vandaag nog de deur uit. Ijs bestellen wij niet, maar een kop koffie, thee en een broodje gaat er wel in. Zo tegen 13:00 uur begeven wij ons naar de veerstoep, en wachten op het veer…

Als wij over willen varen komt er vanuit Duitsland een cruiseschip aan varen. Het blijkt de behoorlijk gehavende Zonnebloem te zijn. Gisteren was het nog op het nieuws, een aanvaring met een vrachtschip.

Aan de overkant gaat het weer verder in een prachtige waterrijke omgeving. Het pad wat wij op een gegeven moment in slaan, loopt achter een hoger gelegen camping door. Wij lopen nu beschut voor de vandaag aanwezige gure wind, en meteen is het weer bloedje heet met onze vesten en jas aan😅😅

Aan dit pad staan verschillende wilgenbomen, en van de een na dikste van Nederland maak ik een foto. De dikste staat er ook maar die krijg ik niet goed op de foto, en het plaatje is niet te lezen.

En zo komen wij steeds dichter bij Tolkamer. Een paar jaar geleden was ik hier ook al eens, en was het erg leuk toeven aan de kade. Lekker genieten van een drankje of ander lekkers, en scheepjes kijken. Maar nu mijden wij de kade vanwege de wind. Ik vermoed dat er sowieso niets te beleven valt met dit weer, in het nog vroege jaargetijde.

Natalie en ik besluiten om van hier uit rechtstreeks naar het station van Emmerich Elten te gaan wandelen. Niet de allermooiste route, maar wel de snelste want wij willen ook wel lekker bijtijds thuis zijn.

De trein naar Arnhem rijd om het uur en is natuurlijk al weg als wij daar aan komen. De volgende komt over een half uur, om 15:52 uur. Maar als het zo ver is, wordt er omgeroepen dat ie 30 minuten vertraagd is.

En zo zitten wij maar te wachten en te wachten in een wachthokje, waar de wind vrij spel heeft. Ik heb het dan ook steen en steenkoud gekregen.

En dan is daar eindelijk de trein en daar is het gelukkig lekker warm. In Arnhem hebben wij meteen onze overstap, en praten wij niet meer met elkaar. We zitten in een Stilte coupé.

In Oss haalt zoon Tom van Natalie, ons op en ben ik om half zes weer thuis.

Pieterpad Dag 13… Station Emmerich/Elten – Kilder 16,1 km

Donderdag 21 augustus 2025

Het is al weer twee jaar geleden dat vriendin Natalie en ik op 25 augustus 2023  aan het Pieterpad begonnen. Een afstand van meer dan 500 kilometer, en verdeeld over 26 etappes. Natalie heeft nog een arbeidzaam leven, dus kunnen wij niet anders dan het Pieterpad in delen  lopen.

Meestal doen wij dat als het zo uit komt, van donderdag tot en met zondag. Op  donderdag en op de zondag een korte etappe, omdat wij ook nog heen en terug moeten reizen, vaak met het Openbaar vervoer.

21 augustus 2025

Vandaag reizen wij weer met het openbaar vervoer naar Elten in Duitsland. Daar waren wij de vorige keer geëindigd, en vervolgen wij ons Pieterpad. Zondag hopen wij dan in Laren te eindigen. Met Natalie heb ik afgesproken om de trein van 08:35 uur naar Arnhem te nemen.

Vandaar gaat het normaal met het boemeltje naar Emmerich – Elten, maar er wordt aan het spoor gewerkt. Nu staat een bus klaar die ons naar Elten brengt waar wij om iets over tienen aankomen. Het liefst zouden wij nu een kop koffie willen drinken, maar in heel Elten is er geen een etablissement wat open is.

Eerst nog even mijn drinkfles aansluiten, en de stokken van mijn tas halen, en de navigatie Miep starten op Komoot. Zij brengt ons met een vooraf geplande route naar het Pieterpad. Het gaat al meteen gestaag omhoog naar Hoch Elten. Bij het kerkje zien wij een midgetgolf in de buurt. Daar hebben ze beslist koffie gezien er al flink gegolfd wordt. Dus nemen wij na 1,5 km wandelen onze eerste pauze.

Haast hebben wij allerminst want wij kunnen pas om 18:00 uur bij ons Vrienden op de Fiets adres terecht. En het is met maar 16 km, ook niet ver. Maar het was de enige slaap accommodatie die wij in de buurt konden vinden.

Hier wandelen wij door het Montferland met bossen, heuvels, slingerende paadjes, en vergezichten over de Achterhoek en zelfs de Veluwezoom en Duitsland. Hier loopt ook de Toppenroute die 42 km lang is, en over 18 Heuvels loopt in dit gebied.

Wij hebben er 6 gedaan variërend tussen de 76 en 93 meter, en moesten op onze eerste dag al stevig aan de bak. Maar mooi dat het daar is wauw wauw wauw. Wat ook mooi is, en dat heb ik al eerder verteld… dat zijn de ontmoetingen onderweg.

De meesten lopen van noord naar zuid, maar Natalie en ik lopen van zuid naar noord. En zo hebben wij vaak verassend leuke ontmoetingen, zoals vandaag o.a met het Belgische paar Luc en Jenny uit Zaventem. Zo’n ontmoeting is vaak het uitwisselen van ervaringen, en als je niet uitkijkt sta je al gauw een half uur te kletsen. Maar dit zijn waardevolle ontmoetingen en dan is tijd totaal onbelangrijk.

De bankjes waar je onderweg naar verlangt, zijn er meestal niet als je ze nodig hebt. En vandaag met het nodige klimwerk is op zijn tijd een pauze nemen wel fijn, maar een boomstronk keuren wij ook goed. Op Komoot zie ik dat er een mooi uitzichtpunt is, dus is er ook een bankje weet ik uit ervaring.

Het bankje is er… Maar het prachtige uitzicht wordt ons ontnomen door het maisveld wat er voor staat. Maar de lucht is prachtig, daar is niets van te zeggen.

Na 10,3 km verlaten wij het Pieterpad, en volgen wij de Toppenroute. Het echte klimwerk gaat hier beginnen. Wij nemen deze route omdat wij overnachten in de Cultuurschuur in Kilder, en dat is een stukje de andere kant op.

Vanaf Elten hebben wij 12 km gewandeld als wij het bos uitkomen,  en hebben wij  onderstaand uitzicht.

Wat een prachtige etappe is dit toch vandaag. Wij zijn nu haast beneden en wandelen nog langs de eenpersoons observatie Kochsbunker uit de 2e Wereldoorlog.

Natalie neemt beneden een kijkje maar op de periscope zit condens, en is er dus niets te zien. Jammer. Om te laten zien hoe mooi het hier is bij de bunker maak ik nog een panorama foto.

Het pad komt uit op de Zeddamseweg die ons naar Kilder voert. Wij hebben nog 2 uurtjes te overbruggen, gaan even naar de Spar super, en gaan daarna op het terras zitten van de frituur in Kilder. Hier kopen wij een ons 1e etappe biertje om alvast te proosten op deze prachtige etappe 13.

Bij het 2e biertje bestellen we ook maar meteen ons avondeten een halve haan met frites.

Als het half zes is wandelen wij 1,5  kilometer terug naar ons overnachtingsadres.

Wij slapen in de Cultuurschuur van Henk Kalfsterman, van beroep auteur, acteur, regisseur en dichter. Wij worden alleraardigst ontvangen met een gedicht, heel bijzonder.

Wij vermaken ons hier enorm dat is wel duidelijk. Er staat ook een piano en kom ik er achter dat als het aan de muziekleraar had gelegen, Natalie naar het conservatorium was gegaan.

Ik was helemaal niet van plan een Blog te schrijven vandaag, maar Natalie zei “Rianne dat kun je niet maken”. Zitten er foutjes in… Het zij zo…

Pieterpad Dag 14… Kilder – Zelhem 20,5 km

Vrijdag 22 augustus 2025

Gisterenavond hebben wij ons goed kunnen vermaken in de Cultuurschuur, het uitstekende Vrienden op de Fiets adres. Het is ingericht als één grote huiskamer waarin een piano staat. Natalie heeft meer dan dertig jaar er niet meer op gespeeld, maar het is te horen dat zij talent heeft. Kan ook niet anders als je weet dat zij naast saxofoon, ook nog op accordeon speelt, en van haar muziekleraar naar het conservatorium moest.

Op een van de vele tafels liggen boeken en dichten bundels, die door eigenaar Henk Kalfsterman zijn geschreven. Het is interessant om te lezen en bestemd voor de verkoop. Ik zal het isbn nummer noteren, want er is geen plaats meer in mijn rugtas.

Er is ook een geluidsinstallatie aanwezig met muziek van Maria Callas, en een dubbel cd uit 1978 van Gerard van Maasakkers, een Brabantse troubadour. Voor de wifi moet je hier niet zijn want dit verblijf ligt in de middle of nowhere. Een prachtig verblijf dus!!

Na een goede nachtrust sta ik om 07:00 uur op, doe een wissewasje en dek alvast de tafel voor ons zelf te maken ontbijt. Het stelt niet veel voor, maar het hebben van een slaapplek gaat boven een uitgebreid ontbijt. Een Vrienden op de Fiets adres vraagt normaal €25,00 hiervoor. Henk vraagt vanwege de inflatie €10, – meer, wat hij vantevoren duidelijk heeft aangegeven.  Wij vonden het prima.

Rond negen uur zijn wij klaar om te gaan. Henk Kalfsterman neemt afscheid van ons, en ik vraag of hij nog een mooi gedicht aan ons wil voorlezen, voordat wij op pad gaan.

Wat geweldig om mee te maken, zo mooi… een adres om te onthouden. Een kwartier later nemen wij dan toch echt afscheid van deze hartelijke en bijzondere man. Wij krijgen nog wat tips mee hoe te lopen, en gaan beginnen aan etappe 14 naar Zelhem. Het Bergherbos voorgoed  voor ons achterlatend.

Tot aan Braamt zijn het mooie paden en lanen. Daarna wordt het volgens de Pieterpad gids wat saaier, maar Natalie en ik vinden dat wel meevallen. Er is altijd wel wat te zien en te fotograferen, en dat maakt een wandeling toch leuk.

Hier wandelen wij echt in het buitengebied op weg naar de Oude IJssel. Maar voordat wij daar zijn volgen wij het meanderende riviertje de Berkel, in een prachtig landschap.

Na zo’n 8,5 kilometer hebben Natalie en ik wel zin in een kop koffie, en denken om op het terras te gaan zitten van het Michelin Ster dragende Orangerie De Pol, gelegen direct aan het Pieterpad. Meteen komt er een serveerster naar buiten, en verteld ons dat een kop koffie er niet in zit.

Dat gaat pas gebeuren als wij een 4 gangen diner gebruiken. Maar daar zijn wij na 8,5 kilometer, en een ontbijt wat pas halverwege is om 11:30 uur, nog niet aan toe.

Daarom wandelen wij verder en zien even verderop een bankje. Hier eten wij onze vers gesmeerde boterham, meegenomen van het ontbijt lekker op.

En dan gaat het weer verder… waarna wij precies op de helft langs Herberg Het Onland komen. Een ideale plek om te pauzeren, maar met net een boterham achter de kiezen, lopen wij toch maar door. Op Komoot had ik al gezien dat wij na 13 kilometers bij Kasteel Slangenburg voorbijkomen. Hiet is beslist een restaurant bij, dus lopen wij verder… nog 3 kilometer te gaan.

Hierboven kun je zie hoe prachtig wandelen het hier is, wij genieten dan ook volop.

Kasteel Slangenburg dient zich aan, en in het Koetshuis van het kasteel bestellen we een heerlijke courgette soep. Hier bekom ik echt van. Even heerlijk zitten, want ook vandaag hebben wij alle tijd van de wereld. En gaan wij ergens zitten als er zich een bankje aandient, en genieten hier van de stilte. Vergeleken met gisteren komen wij maar weinig Pieterpadders tegen.

Na 20 km komen wij aan in Zelhem, drinken ons etappe biertje. Daarna gaan we nog even op zoek naar een eetgelegenheid voor vanavond, en wandelen daarna door naar ons Vrienden op de Fiets overnachtingsadres. Op het kleine kamertje blijven wij niet al te lang.

Dus even douchen en omkleden en daarna  gaan wij heerlijk eten bij de Italiaan. Niks op aan te  merken. Het was heerlijk…

Pieterpad Dag 15… Zelhem – Vorden 20,4 km

Zaterdag 23 augustus 2025

De ene overnachting is de andere niet… En ofschoon ik niet verwacht had, dat ik in dit bed… (ik lig niet hoger dan een dun luchtbed), een oog dicht zou kunnen doen… heb ik heerlijk geslapen.

Ik ben zoals normaal vroeg wakker, maar vind het lekker om nog wat te dutten, en een aanzet te maken voor dit Blog. Bloggen gaat altijd door. Het Zwijmelen op Zaterdag Blog had ik afgelopen week al klaargezet, evenals het Legpuzzel Blog van morgen.

Standaard ontbijten wij om 8:00 uur, zodat Natalie en ik… Rianne om negen uur op pad kunnen. Maar vandaag zijn wij al om half negen op pad… Het ontbijt stelde evenals gisteren niet heel veel voor, en toen ik vroeg of we een boterham voor onderweg konden smeren, zei de gastvrouw “daar reken ik wel 5 euro extra voor”. En daar hadden wij geen zin, en zo waren al bijtijds aan de wandel.

Voor het Pieterpad moeten wij een stuk terug wandelen… maar daar hebben wij beiden een gruwelijke hekel aan. Dus aan het eind van de straat slaan wij rechtsaf en niet links. Maar in kilometers zal het niet echt veel uitmaken. Het is vanmorgen ook wat frisjes en vertrekken wij met ons vest aan. Maar dat duurt maar eventjes en zeg ik al gauw tegen Natalie, “bij het eerste bankje doe ik mijn vest uit”.

Wat moet ik over deze etappe vertellen… Vooral lange brede en prachtige lanen, en een aansluiting van Landgoederen, en prachtige natuurgebieden. Het is een heel afwisselende natuur, en we komen ook een drietal kastelen tegen, die deel uitmaken van de acht kastelen route hier in de Achterhoek..

Ook komen wij de raarste dingen tegen, tegen zoals een afgeschoten wolf. Hier hoeven wij niet bang meer voor te zijn. Een compleet kabouter dorp, en een kippenhok in erbarmelijke toestand.

We hebben er een stevige pas in vanmorgen, en dat is niet zo gek met mijn zeven mijls pas en de brede lanen waar wij overheen wandelen. De kilometers vliegen onder ons door, en zo drinken wij na 1,5 uur onderweg te zijn, een lekker bakje koffie bij Golfclub ’t Zelle. Het is er drukte van jewelste, want er staat op het punt van beginnen, een golftoernooi klaar.

Je komt onderweg wel eens leuke gezegdes op boom of muur tegen, of zoals hieronder dit mooie plakkaat wat bij ons een glimlach op ons gezicht toverde.

Op Komoot kijk ik altijd naar de highlight’s die een wandelaar of fietser gemaakt heeft. Soms is het interessant, maar bij sommige heb ik dan toch wel vraagtekens… Zoals deze ** Omgevallen boom** Wat is daar interessant aan en in welk jaar is die highlight gemaakt. Die boom kan net zo goed al opgestookt zijn.

De volgende highlight was wel interessant **De Lindesche Molen**. Vooral omdat hier wel eens iets van horeca bij kan zijn.

In de verte zien wij hem al draaien, en als wij dichterbij komen zien wij dat er een ‘Rustpunt’ zelfbediening bij staat. Dat is altijd een leuk initiatief om onderweg iets te kunnen eten of drinken. Het geld doe je dan in een kist of klomp, en zo drinken wij hier een vers gezette beker koffie uit de automaat. De molenaar komt nog even zeggen, dat de molen te bezichtigen is. De rode deur… daar moeten we zijn…

Op dit punt zijn wij zowat al op de helft en wandelen wij over een mooi heide gebied, op weg naar het Landgoed van Kasteel Vorden. Het pad over de heide komt uit bij een brug over het riviertje de Veengoot, bedoeld om overtollig water af te voeren.

Over de brug wacht ons een prachtig smal laantje, wat ons naar achterkant van het kasteel brengt. En hier ligt ook de gedenkplaat van het Pieterpad. Een plaat die aangeeft, dat je je hier op de helft van het Pieterpad bevind.

Bij Kasteel Vorden genieten wij van een kleine lunch, het is half twee en wij hoeven nog maar 1 kilometer te wandelen naar het dorp Vorden. In Vorden brengen wij  nog een bezoek aan de dorpskerk, waar regelmatig een expositie wordt gehouden van kunstenaars uit de omgeving.

Ook vandaag slapen wij bij een Vrienden op de Fiets adres, en als wij naast de kerk op het terras zitten van Restaurant De Rotonde, krijg ik een appje van onze gastvrouw. Zij verwacht ons, en zodoende gaan wij op pad voor de laatste 3 kilometer van vandaag.

Drie mooie kilometers die over het Landgoed Den Bramel, en zijn kasteel gaan. En dan zijn wij eindelijk na 20,4 kilometer aangekomen bij ons Vrienden op de Fiets adres. Een alleraardigste gastvrouw ontvangt ons met een kopje muntthee, waarna zij ons naar de kamer brengt.

Nadat wij ons geïnstalleerd hebben… gaan we even douchen, om daarna weer naar beneden te gaan. Natalie heeft Sushi besteld die wij buiten op de veranda op zullen eten.

Wat een zalige plek om te zijn… gewoon in de middle of nowhere… en ssst

 het is hier zo stil…

ssst… tot morgen.

Pieterpad Dag 16… Vorden – Laren 10,5 km

Zondag 24 augustus 2025

Een erbarmelijke koude nacht heb ik achter de rug, en miserable slecht geslapen. Op vrijdag bij het chaotische Ma Flodder vrouwtje, “als je het koud hebt liggen er extra dekens”.

Op zaterdag werd daar niet over gerept, en ik heb er niet naar gevraagd… Fout fout fout. Er lag wel een briefje, Niet aan de ramen of horren komen!!! Dus toen het vannacht killetjes werd, kon ik ze niet dicht maken, en hun sliepen al. Net zoals Natalie die nóóit ergens last van heeft.

Maar ik… als echte kou lijder zijnde (alleen echte koulijders zullen mij begrijpen), heb daar wel last van. Een vleugje wind op het terras bijvoorbeeld, terwijl de zon schijnt doet mij al vaak besluiten mijn vest aan te doen. En ook vannacht besluit ik mijn vest over mijn nachthemd, sokken, en een dun zomerbroekje aan te doen. In de kast liggen misschien wel dekens maar ik wil Natalie niet wakker maken.

Zodoende slaap ik slecht en krijg de slaap niet te pakken…  … Wat zou ik graag tegen Natalie aan willen kruipen, voor een klein  beetje restwarmte in bed. Het blijft bij een droom, want dat doe je niet bij een vriendin, en dat wil ik dolgraag blijven.

Ik ben vroeg wakker en wacht op de wekker van Natalie die om kwart over zeven afloopt. Goedemorgen Lekker geslapen is altijd het eerste zinnetje wat wij zeggen tegen elkaar, en zoals altijd  heeft zij weer heerlijk geslapen.

Ik ben blij dat we op kunnen staan, want om 08:00 uur wordt ons ontbijt geserveerd, buiten op de veranda. Brrr… Als ik daar nu al aan denk…

Maar het valt alleszins mee, al kun je dit niet van mij gezicht aflezen als Natalie een foto maakt. Na een voortreffelijk ontbijt nemen wij afscheid. Ik kom zeker nog eens terug logeren in dit ware paradijsje, waar je in de avond de Oehoe hoort. Naast dat het een Vrienden op de Fiets adres is, hebben ze apart ook nog een Bed & Breakfast, gelegen in een prachtig natuurgebied.

Dit Vrienden op de Fiets adres… ‘De Schuilplaats’ ligt op ‘Landgoed Het Enzerinck’ en maar 300 meter verwijderd van het Pieterpad. Ideale plek om te overnachten.

Wij hoeven dus maar een klein stukje terug te lopen, en gaan dan linksaf het bos in. Wauw wat een mooi stukje natuur is dit. Met een omtrekkende beweging wandelen wij achter ons overnachtingsadres langs…

Na 1 km zijn wij weer terug op het Pieterpad, en wandelen verder over een niet zo heel lang geleden aangelegd Lindenlaantje, wat weer aansluit op een open begrazings gebied.

Tot aan het riviertje de Berkel wandelen wij door dit prachtige bos, en zijn dan al 5,5 km verder… en al over de helft van de etappe van vandaag. We krijgen nog een stukje ‘Vals Plat’ en hebben onze laatste beklimming als wij het ‘Twentekanaal’ oversteken. Beneden wordt er een Rustpunt aangegeven maar die blijkt gesloten.

Na 7,5 km maken wij pauze bij een ander Rustpunt, gelegen bij een Zuivel boerderij, en helemaal ingericht om fietsers en wandelaars te ontvangen. Wij zoeken een schaduwrijke plek, en schuiven aan bij een paar Pieterpad wandelaars die hier al eventjes zitten.

Natalie haalt binnen koffie terwijl ik een praatje maak met het stel uit Gouda. Ervaringen uitwisselen is een belangrijk gegeven als je aan het wandelen bent. En soms kun je ook iemand helpen. De man (vergeten je naam te vragen) heeft een blaar, en gebruikt meestal een blaren pleister  of leukoplast.

Natalie en ik zweren bij Fixomul, en aangezien wij toch haast op ons eindpunt zijn, geef ik mijn fixomul rolletje aan de man. Die gaat meteen aan de slag om zijn blaar te verzorgen. Daarna nemen wij afscheid en vervolgen onze weg.

Ver komen wij niet want de boerin zet de weg af met oranje pilonnen, Waarschijnlijk zijn haar koeien net gemolken, en laat zij die oversteken op weg naar de wei.

Er komt nog een dikke Mercedes met weinig geduld aanscheuren. Oppert een paar boze woorden en draait om. Wij hebben alle tijd en wachten tot de dames zijn overgestoken. Daarna gaan wij verder…

Vandaag komen wij veel Pieterpadders tegen. Wij spreken ze zeker niet allemaal aan, maar een leuke ontmoeting hebben wij met Ingrid, een goedlachse Tielse schone. Zij is net als wij zwaar bepakt, en dan weet je gewoon… Die is ook meerdere dagen op pad. Een fijn gesprek volgt, en Jullie weten inmiddels dat wij geen haast hebben, als het gezellig is.

Ingrid heeft een tent bij, en kookt haar eigen potje op een overnachting’s camping. Dit lijkt mij toch ook wel iets hebben, maar met mijn krakkemikkige lijf is het maar moeilijk overeind komen. Ingrid zegt dat je dit kunt oefenen, dus wie weet..

Hoelang wij hebben staan praten weet ik niet, maar minstens 20 minuten. Wij nemen hartelijk afscheid en gaan ieder ons weegs.

Onze laatste 2 kilometer naar Laren gaan over een Boerenlandpaden, voordat wij uitkomen op de doorgaande weg in het dorp. Nog een vijfhonderd meter en dan zit het er voor dit jaar op.

Wij worden om 13:00 uur op gehaald door de mannen van Natalie. Dus hebben we nog even tijd om bij Restaurant Witkamp  een afsluitend etappe biertje te drinken.

Het waren 4 dagen prachtige dagen, en volgend voorjaar 2026 gaan wij weer verder. Ik ga de etappes maar alvast plannen, en Vrienden op de Fiets adressen erbij zoeken.

Altijd leuk om te doen…

Vrijdag 24 april 2026

Pieterpad Dag 17… Lochem / Laren naar Holten 20,5 km

Vanmorgen om 07:10 uur wandel ik naar het station, waar ik met Natalie heb afgesproken. Met de trein van 07:36 uur reizen wij naar Lochem, waar wij verder gaan met Dag 17 van het Pieterpad.

De trein is netjes op tijd en tot Zutphen gaat alles op rolletjes. Komen aan op spoor 3 en moeten op het zelfde perron overstappen naar 2b. Helaas is die trein, van 08:36 komen te vervallen. Dan maar die van 09:06 uur. Voor ons geen probleem, Natalie en ik zijn heel flexibel. Daarom gaan wij eerst maar een kop koffie drinken, blauwbekken op het perron heeft ook geen zin.

Foto’s…

In Lochem start ik mijn navigatie op Komoot. Zeker het eerste stuk heb ik die  nodig. Het gaat een stukje langs het spoor, en er onderdoor. En zo laten wij via de Ampenseweg Lochem achter ons. Het is werkelijk prachtig wandelen hier. Wij komen bij een bruggetje die wij oversteken, en zien hier de geelrode markeringsbordjes van het Graafschaps pad.

Het Graafschaps pad leid ons over het Landgoed Ampsen, wat samen met het kasteel nog particulier bezit is.

Wij wandelen hier over het zogenoemde dikke bomenpad, speciaal aangelegd om de bezoeker van dit Landgoed langs een paar eeuwen oude eiken te loodsen. De oudste is tussen de 450 en 500 jaar oud, en heeft een omtrek van 7 meter. Werkelijk een gigant…

Na 4,5 kilometer komen wij langs een Rustpunt, gelegen bij een boerderij camping. Even lekker zitten en een kop koffie. Haast hebben wij niet vandaag want bij ons Vrienden op de Fiets overnachting kunnen we toch pas om 17:00 uur terecht.

Na 6,5 km bereiken wij Laren, waar wij vorig jaar geëindigd waren. Vanaf hier zijn wij weer terug op de route, en wandelen wij verder over het Pieterpad.

Hier wandelen wij over het Landgoed Verwolde, ook al weer zo’n prachtig wandelgebied, en machtig mooi aangelegd en onderhouden.

Met mijn afgeplakte blaar en wandelwol in mijn sok gaat het lopen eigelijk best wel goed. Maar toch dient er in de schoen van mijn Kreunvoet, weer een ander probleem  aan. Aan de middelste teen van mijn linkervoet broeit er een blaar voel ik. Ik heb eigelijk nooit blaren in deze schoenen. Ik vermoed dat het komt, dat ik met deze schoenen nog nooit een 10 kg zware backpack gedragen heb. Een wezenlijk verschil.

Wij komen veel Pieterpadders tegen vandaag, ik heb er zeker een twintig tal geteld. Met eentje… Theo uit Zeeland hebben wij een leuk gesprek… Echt iemand waarvan je denkt, “jammer dat ie de verkeerde kant op loopt.” Want daar hadden wij nog wel uren mee kunnen praten. Via hem horen wij waar het bankje staat waar wij naar verlangen. Het is lunchtijd en zijn op de helft van het aantal kilometers vandaag, dus een lange pauze is welkom.

Het bankje staat op een geweldig mooie plek. In de richting waar wij straks heen moeten, staat een vlag en een tentje met tekst. Maar net te ver weg om te kunnen lezen wat er op staat… Ze zullen er wel asperges verkopen zeg ik nog. Als wij na onze pauze verder lopen, blijkt het dus ook een Rustpunt te zijn. Waren wij van de andere kant gekomen, zou het ruim vantevoren aangegeven zijn geweest.

Een heel taai stuk dient zich aan, wat zo’n 5 km duurt. Maar na de brug over de Schipbeek, gaat het linksaf over een mooi bomenpad met heel veel vleermuiskasten. Het pad volgt 700 meter de Schipbeek, en dan gaat het weer rechtsaf en het volgende pad richting Holten dient zich aan. Bij het Sallands Boerderijtje is het 15:00 uur maken en hebben we er al 16 km op zitten. Nog maar 4,5 km en daar hebben wij 2 uur de tijd voor…

Het eerste wat ik doe, is mijn schoen uit. De irritatie is een klein blaartje geworden. Ik doe er wat fixomuul over en trek er een siliconen slurfje overheen. En niet te vergeten… wandelwol.

Natalie koopt nog twee hebbedingetjes voor Koningsdag. Dat vinden wij wel passen voor zo’n feesttelijke dag.

En zo komen wij langzamerhand steeds dichter bij ons overnachtsadres in Holten, waar wij precies om 17:00 uur aanbellen. Het zit er op voor vandaag. Nog even relaxen, douchen en uiteten, en dan kunnen wij er morgen weer fris tegenaan.

Tot morgen…

Pieterpad Dag 18… Van Holten naar Hellendoorn 19,2 km

Gisterenavond heerlijk uit wezen eten, was op en neer toch weer 3 km wandelen. Daarna nog wat gerust en aan mijn Pieterpad Blog gewerkt. Maar er zijn problemen… kan wel in concept schrijven maar verder kom ik niet op mijn smartphone. Maar goed dat ik geen 4 weken op pad ben.

Natalie vermoed dat het aan de wifi van ons overnachtsadres ligt…

Lang voordat de wekker om 7 uur afloopt ben ik al wakker, en heb redelijk geslapen. Wij slapen op zolder met een verwarmingsketel in onze nabijheid. Of dit er mee te maken heeft, dat het hier met het raam open godsgruwelijk warm is, weet ik niet… maar voor mij is het in ieder geval veel te warm Pff…

Om 08:00 uur wacht ons ontbijt, en wat voor een ontbijt. Alles prima verzorgd, en wij mogen ook nog wat smeren voor de lunch onderweg. Om 09:00 uur zijn wij klaar om te gaan.

Vanuit het Vrienden op de Fiets adres zoeken wij de route weer op. Richting station, spoor over en dan zitten we weer op het Pieterpad richting de Holterberg. In het begin, en dat is na 3,5 km, is er nog wat horeca, maar dat is veel te vroeg voor ons. Terwijl de volgende er pas na 13 km is… 

Er staan een tweetal prachtig gemaakte uitzichtpunten. Natalie loopt even naar boven, en wijst aan wat er te zien is… het is vooral wijds, dat uitzicht.

Het pad richting de Holterberg gaat kilometers lang vals plat naar boven. Het is nog frisjes op de vroege ochtend, als de lucht nog grijs kijkt. Een vest met jas en col is voor ons nog echt nodig.

Gisteren zagen we ze al langs het pad… houten palen met daaraan een draaibare groene kubus gemonteerd. Op de paal een plaatje met een jaartal. Waren het gisteren nog jaartallen van rond 1700, vandaag kwamen wij al gauw uit bij het geboortejaar van Natalie.

Ja en als je dan toch bezig bent om alles te fotograferen, van wat er op de kubus staat, wil ik natuurlijk ook weten wat er op mijn paaltje staat, en wat er nog meer gebeurde in het jaar 1952.

Daarvoor moet ik heel wat paaltjes overslaan voordat ik bij de mijne ben. Zo hoor ik van Natalie dat er telkens om de 25 meter een paaltje staat. 1952 was toch wel een bijzonder jaar… en dat past wel een beetje bij mij.

Het gebied waar wij nu doorheen wandelen heet de Sallandse Heuvelrug. De Holterberg is wel de meest bekende, maar er liggen er nog veel meer op deze heuvelrug. Ik tel er een stuk of 10, waarvan de Grote Koningsbelt met zijn 76 meter de hoogste is.

Misschien allemaal niet zo spectaculair qua hoogte, maar je moet er wel wat voor doen om boven te komen. Maar dan heb je ook wat, want boven wacht de beloning. En dat is een machtig mooi vergezicht… en als je heel goed kijkt zie je in de verte, ik kan mij vergissen… misschien wel Pieterburen liggen.

Met Koningsdag erbij is dit natuurlijk een lang weekend, waarbij veel wandelaars op pad zijn. Wij zien er heel veel en niet alleen Pieterpadders, want hier lopen heel veel andere wandelroutes. Af en toe maken wij zo een praatje, vaak om te vragen of ze ergens een bankje weten staan. Je ziet ze wel, maar je kunt er niet altijd op zitten. Zoals deze…

Soms is een boomstronk al genoeg, of in een boom. Want Natalie ziet een boom, en klimt aan de achterkant er in. Ze lijkt er piekfijn te zitten, en nodigd mij uit om er ook bij te komen zitten.

Nu ben ik niet zo heel lenig, maar toch lukt het mij om nog een stapje hoger te gaan zitten. En het zit ook nog eens heerlijk. De boom staat een beetje verdekt opgesteld, voor de wandelaars die de hoek omkomen. Vaak lopen ze voorbij zonder dat ze ons zien zitten.

En aan degene die ons wel zien, vraag ik of ze een foto van ons willen maken. Omdat het lunchtijd is maken wij er maar een lange pauze van. 11 km gelopen en het is nog zeker twee kilometer tot aan de Schaapskooi, waar een horeca gelegenheid  zou moeten zijn.

En wat boffen wij toch met het weer, al heb ik mijn vest best wel lang aangehouden. In het bos zonder een vleugje wind is het erg warm, maar op de heide hoog op de berg, is het toch nog een beetje fris… ook al schijnt die koperen ploert ongenadig hard.

En dan eindelijk na 13,5 kilometer komen wij aan bij de Schaapskooi, en dat is te ruiken ook. Maar het belangrijkste… lekker zitten en een lekker kopje koffie.

Vanaf hier is het nog 6 km naar Hellendoorn. Waar het Pieterpad rechtdoor gaat heeft Komoot toch iets anders bedacht. Wij snijden een klein stukje af, maar lopen bovenlangs een zandduin. Dat missen dus de Pieterpadders die rechtdoor lopen, want dit lijkt wel een speelparadijs voor kinderen, die van boven naar beneden roetsjen. Zo leuk om te zien.

We steken de Almelose weg over, en gaan onder het spoor door. En dan denk je al gauw, wij zijn zo in Hellendoorn.

Maar niets is minder waar want een eindeloos pad, van 2 kilometer dient zich aan en het is ook nog eens vals plat. Op dit stuk moet ik toch weer even gaan zitten, om naar mijn kreunvoet te kijken. Er broeit weer iets, en gisteren was het een blaartje.

Toch blijkt het loos alarm, maar voor de zekerheid doe ik toch maar een dot wandelwol in mijn sok. Deze lage schoenen en 10 kg bepakking, is voor mij geen goede combi heb ik nu gemerkt.

Als wij Hellendoorn binnenkomen komen wij bij een hek, waarop staat hoever het nog is naar Pieterburen.

En zeker zo belangrijk… wat wij al afgelegd hebben.

Om 16:00 uur kunnen wij pas inchecken bij onze B&B, en het is nu pas kwart voor drie dus we hebben nog even. En zo nemen we een kijkje in de stilte ruimte van de Protestantse Kerk van Hellendoorn, waar wij langskomen. Er ligt vanalles uitgestald wat je kunt bekijken. Zo vind Natalie een Regenboog gedicht, naast een gebrandschilderd raam dat de Ark van Noah heet.

Daarna wandelen wij naar de achterkant van de kerk, en zien aan de overkant van de straat een terrasje in de Dorpsstraat. Een mooie plek om daar ons etappe biertje te drinken, en te wachten tot het tijd is om naar de B&B te wandelen.

Hoewel het heerlijk toeven is bij Noabers, zullen wij ons toch aan de laatste 2 kilometer moeten wagen. In het begin nog een beetje saai, maar dan gaat het via een mooi achteraf paadje naar onze overnachtingsplek B&B Biej Oons Tuus.

En daar worden wij hartelijk welkom geheten door Yvonne en Hendri. En welkom zijn wij zeker.

Het is er lekker knus en krijgen nog even wat uitleg over hoe en wat… Daarna is het ons installeren, douchen en rusten. Het was weer een prachtige dag, wat een bofferds zijn wij toch. Toen wij in het dorp waren heeft Natalie voor vanavond bij ‘In den Tonne’, al een tafeltje voor twee gereserveerd.

Van Hendri mogen wij de fietsen van de B&B gebruiken, maar ik wandel liever. En zonder al dat gewicht op mijn rug, wandeld het ook een stuk fijner. Ik zou zo nog best 10 km kunnen wandelen zeg ik  tegen Natalie. Dus die is maar wat blij dat het maar net 1100 meter is.

In den Tonne aangekomen bestellen wij beiden een glas wijn. Eerst proosten op de geweldige dag vandaag… want dat was het zeker. Het voelt ook wel als een beetje vakantie, en dan moet je jezelf verwennen. Met het proeverij toetje bestellen wij er maar meteen 2 lepels bij. En nog is het eigenlijk teveel voor twee personen, laat staan dat je het helemaal alleen op moet eten. Ik ben dan ook blij dat ik weer terug mag wandelen, dan kan het een beetje zakken.

In de B&B aangekomen probeer ik nog wat aan mijn blog te werken, maar ook nu gaat het niet lekker… Wifi beveiligd of geen bereik zijn een paar voorbeelden, en kan dan geen foto’s uploaden. Ik besluit dan ook om het thuis maar af te maken.

Pieterpad Dag 19… Van Hellendoorn naar Junne 22,7 km

Ik heb miserabele geslapen vannacht, en dat lag zeker niet aan de bedden want die waren goed. Een beetje te hard voor Natalie, maar ik ben het gewend. Nee het was net als gisteren veel te warm op de kamer, en daar kan ik maar slecht tegen. Ik was daarom blij dat de wekker om 07:00 uur af liep. Elke dag ontbijten wij om 08:00 uur, zodat we om 09:00 uur op pad kunnen.

Je dag starten met een goed ontbijt, en je kunt er een hele dag weer tegen. Aldus wijlen mijn schoonvader, en dat heb ik goed in mijn oren geknoopt. Dit is een prima ontbijt, en het ontbreekt ons aan niets. Hendri vraagt of ze een foto van ons mogen maken als wij vertrekken. Die foto komt dan op hun digitale fotolijstje in de eetkamer van de Bed en Breakfast.

Leuk toch zo’n foto voor hun, maar voor ons ook. En ze maken er een als wij op pad gaan. Vanmorgen heb ik nog een siliconen slurfje om een ander teentje gedaan.  Daarbij ook nog een dot wandelwol in mijn sok, en nog een dot wandelwol onder mijn voetboog in mijn schoen. Jullie begrijpen het al… ik loop zowat op wolken.

Na een paar honderd meter zijn wij Hellendoorn al weer uit, en terug op het Pieterpad. Daarna gaat het weer over prachtige lange bospaden, door veelal los zand. Daarom proberen wij zoveel  mogelijk in de berm te lopen. Het eerste bankje dient zich al snel aan, maar Natalie loopt er gewoon aan voorbij.

Het is ook de eerste dag dat wij starten met een blauwe lucht, en daarom gaan onze jassen al snel uit. Zeker in het bos waar het windstil is, wordt het al snel warm tijdens het wandelen.

Wij zitten hier nog steeds in het gebied van de Sallandse Heuvelrug, een prachtig uitgestrekt bosgebied. Prachtige paden en ook hier gaat het op en neer, en de eerste berg van vandaag is de Eelerberg.

Op het moment dat wij dit gebied achter ons laten,  volgt er een taai stuk over klinkerwegen en grindpaden. Blik op oneindig… het lijkt de Camino wel. Zo saai dat ik er ook geen  foto’s van heb genomen. Oh nee dat moet ik niet zeggen, want op een kruispunt staat een bankje met de tekst ‘Middelpunt van Overijssel’. Hier nemen wij even kortstondig plaats om te genieten van een heerlijke stilte en zondags rust. Daarna gaat het weer verder, want na een achttal kilometers zou er een theehuisje zijn.

En wat voor een… dit is toch wel de mooiste die ik ooit ben tegengekomen.

Hier komen wij ook de eerste Pieterpadders van vandaag tegen. Want in het begin van onze etappe zijn die er nog niet, of je moet iemand hebben die echt al bij het krieken van de dag op pad is gegaan. Met een ervan maken wij kennis, en dat is John. John is een ervaren wandelaar, en loopt dit Pieterpad in één keer. Nu is dat niet zo heel erg bijzonder, maar wel dat hij dit doet in twee weken.

Dat zijn toch flinke dag etappes van 40 km waar ik alleen maar van kan dromen. Die tijd heb ik gehad en vind max 30 genoeg… Hij ziet mijn Camino de Santiago badge op mijn rugtas, en al snel gaat het alleen daar nog over. Want ook John heeft net als ik, het Camino virus opgelopen, en is er  verslaafd aan geraakt.

Na de theetuin gaat het richting Lemele, en dan zitten wij in het Natuurgebied Lemelerberg, en zo heet ook meteen de eerste berg van vandaag met zijn 60,0 meter. Vanmorgen hoorden wij hoe verschrikkelijk zwaar deze wel niet moest zijn.

Maar wij komen uit het zuiden gewandeld en hebben al heel wat bergjes geslecht, terwijl de uit Pieterburen gestarte wandelaars, grotendeels vlak hebben gewandeld. Het zijn heel gemakkelijke paden, waar je in feite nog met een kinderwagen overheen zou kunnen wandelen. Een pad wat voor ons links af gaat gaat over de Lemelerberg, maar onze route gaat er onder langs. Dus hoezo zwaar…

Het pad blijft iets meer dan vals-plat stijgen, en zo kom je steeds hoger. Maar wat de een valsplat vind, is voor een ander een behoorlijk stijgend pad. Langs het pad zijn er verschillende panorama plateau’s waar je nog extra omhoog kunt lopen voor een mooi wijds uitzicht.

Wij wandelen mooi rechtdoor en gaat het naar de grootste berg uit dit gebied, de Archemerberg met zijn 77,5 meter. Ook hierboven weer een plateau waar je ruim uitzicht hebt op de wijde omgeving. Op de roestvrijstalen kegel staat precies welke richting je op moet kijken, om bijvoorbeeld Raalte te zien liggen met een juiste afstand erbij.

Vanaf het plateau van de Archemerberg dalen we weer af door een prachtig open liggend landschap, zo mooi hier. Op het plateau maken wij kennis met een echtpaar, die dezelfde richting op gaan als Natalie en ik. Beiden zwaar bepakt en de eerste vraag is dan ook, “Wandelen jullie ook het Pieterpad van zuid naar noord?” Maar dat is niet het geval zeggen ze, ze zijn bezig met een mountain route.

Lange tijd wandelden wij zo met ons vieren naar beneden, en delen onze ervaringen van het lange afstand wandelen. Op een kruising met schuilhut en waterpomp scheiden onze wegen. Natalie gaat proberen om de waterpomp in beweging te krijgen, maar dat gaat heel zwaar. Het wiel maakt een te grote ronddraaiende beweging, maar uiteindelijk lukt het haar dan toch. Het is een drinkbak voor dieren.

Maar wij gaan gauw verder, want het hier in het open liggend landschap is er bijna geen schaduw en de zon schijnt volop. In de omgeving van Schaapskooi Lemelerberg zien wij een herder met zijn Schaapskudde. Ze kondigen zich aan met hun geblaat… Ze komen van links, steken het fietspad over en verzamelen zich in het rechter veld. Heel mooi om te zien met al het jonge grut erbij.

Omdat er nog enkelen aan het treuzelen zijn, lopen wij op een gegeven moment toch maar verder, en gaan verderop op een bankje zitten. En ook daar komen wij nog enkele verdwaalden tegen. Maar de bordercollies zijn op hun hoede en drijven ze gauw terug.

Het is vandaag een etappe van bijna 23 kilometer en het gaat bijna als vanzelf. De ene dag is de andere niet, dat mag duidelijk zijn. Vanaf de schaapskooi hebben wij gelukkig weer meer schaduw, en wandelen zo naar ‘Nieuwebrug’ en steken de Beneden Regge over, waardoor wij in het gebied van de Overijsselse Vecht- en Beneden-Reggegebied komen.

Het landschap is heel divers en verveelt geen ogenblik…

En dan komen wij eindelijk na 22,7 km aan bij ons overnachtingsadres, het enige wat ik kon vinden en aan het Pieterpad gelegen. Het is een hele grote boerderij die niet te bezoeken is, wordt er duidelijk vermeld. Moeders beheert hier een bed & breakfast, tevens vrienden op de fiets.

Wij zijn een half uur te vroeg, want er is 17:00 uur afgesproken. Dat is bij Vrienden op de Fiets eigenlijk een standaard tijd van aankomen. Voor het huis staat een bankje en daar is het heerlijk toeven, totdat wij mogen aanbellen.

Ik maak kennis met de 86 jarige krasse boerin Dinie, die ons voorgaat naar een appartement op zolder. En werkelijk… alles erop en eraan. Het is van alle gemakken voorzien… maar je gaat wel terug in de jaren 70 – 80 tijd, zoals het is ingericht. Maar wat maakt het uit, wij komen tenslotte er alleen maar om te overnachten.

Het is een beetje vreemd ingedeeld… Trap naar boven naar de kamer met open keuken. Twee slaapkamers, en in een van die slaapkamers zit een schot waarachter een gat met een soort van vlizotrap. De meesten van jullie weten dat een vlizotrap steil is, en dat is ie dan ook. Uitkijken dus!! Gelukkig hoeven wij voor het toilet niet naar beneden.

Als wij ons geïnstalleerd hebben gaan wij lekker genieten nog van de zon op ons balkonnetje. Daar is het heerlijk toeven, al zoemt er wel van alles om ons heen. En onder het plateautje blijkt gewerkt te worden want de bijen vliegen in en uit.

Zolang ze maar niet steken vinden wij het prima. En zo blijven wij hier zitten tot het tijd is om ons eigen potje te gaan koken. Want dat moeten wij vandaag. Hier zitten wij in de middle of nowhere, en is het ook nog eens zondag. Daarom gisterenavond na het diner nog even naar Appie geweest.

We doen maar iets gemakkelijks. Cup a Soup en pasta in een pakje.  500ml water erbij en koken maar. Ik had mij het laatste diner als afsluiting van onze 4Daagse Pieterpad wandeling, toch iets anders voorgesteld.

Om van Appie ook nog drinken mee te nemen… daar hadden wij helemaal niet aan gedacht. Dus geen wijn of bier bij het diner, en daarom rest er niets anders om dan maar water erbij te drinken.

Na het eten is er nog wat tijd om te relaxen. Ik probeer nog wat te Bloggen, maar ondervind allerlei problemen… dus doe ik dat maar thuis, is ook niet erg.

Pieterpad Dag 20… Van Junne naar Hardenberg 14,5 km

Vandaag op Koningsdag beginnen Natalie en ik aan de de laatste dag van onze 4Daagse trip op het Pieterpad

Hoewel het hele fijne bedden waren heb ik toch weer slecht geslapen. Nu weer om de geur van het dekbed en kussen. Niet omdat het stinkt of zo, verre van dat zelfs… het was ongetwijfeld de geur van het wasmiddel of wasverzachter. Jij hebt ook altijd wat zegt Natalie tegen mij… Tja, kon ik maar slapen zoals zij het kan… Zij draait zich om, en weg is zij totdat de wekker weer afloopt.

Het ontbijt is prima verzorgt. Dinie kwam het gisterenavond brengen zodat wij het bij ons in de koeling konden zetten. Uitgezwaaid door Dinie gaan wij op pad.

Recht tegenover de boerderij ligt het Pieterpad, dus wij maken geen kilometer te veel. Het pad loopt langs de bosrand en aan het eind kijken wij nog even om naar de boerderij. Wat is het mooi wonen hier in the middle of nowhere, in het buurtschap Junne.

Wie denkt er nu aan om met dit prachtige weer, handschoenen mee te nemen. Wij niet dus, maar vandaag hebben wij die wel nodig, zo koud is het.

Nog maar net op pad komen wij al heel snel onze eerste Pieterpadder tegen, die is echt met het krieken van de dag op pad gegaan. Zij is zwaar bepakt en heeft een tent bij zich, en ook het volgende stel ‘hetzelfde laken een pak’. Want ook dit stel is zwaar bepakt en hebben een tentje bij. Ze hebben overnacht op een camping zijn al vroeg op pad, en lopen twee etappes vandaag.

Nou, wij doen er maar een en slapen gewoon in een bed. Het is niet dat ik dit niet zou willen, maar op mijn leeftijd ga ik niet meer op een matje in een tent liggen. Die tijd heb ik gehad… Het stel verteld dat wij iets verderop een Toetjes bankje tegenkomen.  Maar wie heeft er nu om half 10 zin in een toetje, ik niet in ieder geval. Maar het is zeker leuk om zoiets onderweg tegen te komen.

Het is maar een korte etappe van 15 km vandaag, want wij moeten ook nog twee uur en een kwartier naar huis toereizen. Het is net of ik de stal al ruik… niet dat ik ineens harder ga lopen, want bospaden lenen daar zich niet voor. Maar vandaag zijn er nogal wat fietspaden die onder onze voeten doorgaan.

Na de toetjesbank steken wij over bij de Overijsselse Vecht waar ook een mooie vistrap te zien is.

Kwamen wij bij de vorige etappes nog een rustpunt tegen,  is dit vandaag niet het geval. Maar ook bij dit eierverkoop stalletje, zijn ze ingesprongen om voor de wandelaar wat te betekenen. Er is koffie en er staan twee stoeltjes. Maar de zon heeft nog niet aan warmte gewonnen, en er staat een stevig briesje. Wij besluiten door te lopen.

En dat doen wij ook ook hier… bij

Erg leuk gedaan… maar het is nog te koud voor ons, om op dit tijdstip hier plaats te nemen. Maar ze hebben het hier prachtig voor elkaar. Er staat een thermoskan koffie, er is water, ze hebben cupcakes en er staat een koelbox met borrelhapjes… en flesjes wijn.

Deze wijn met borrelhapjes zouden gisterenavond heel erg welkom zijn geweest. Maar nu lopen wij door, maar niet voordat Natalie en ik een dansje hebben gedaan. Jammer dat er nu niemand is om dit te filmen, al komen er om de hoek wel een stelletje Pieterpadders aan. Maar Natalie wil daar niet op wachten.

Van het stel heeft de dame een oranje shirt aan. En die hangt bij mij thuis nog op het hangertje, helemaal vergeten om die voor vandaag mee te nemen. Maar goed dat Natalie bij het Sallandse boerderijtje, twee oranje poppetjes met de Nederlandse driekleur heeft gekocht. Die hangen nu aan onze rug en heuptas, staan wij er toch nog een beetje feestelijk op.

Het is vandaag opvallend rustig met Pieterpadders. De meesten kiezen er toch voor om het met familie en vrienden thuis te vieren, vermoed ik zo. Ik houd wel van een praatje onderweg, en met twee dames maken wij toch even een praatje. Ze staan bij een bord van Corten staal, en willen samen op de foto.

En als zij dat willen, willen wij dat  natuurlijk ook, want ik moet nog een Blog schrijven. Ik zie bij een van hen,  een houten schelp hangertje om haar nek. En al snel gaat het over Camino de Santiago… Ik denk dat Natalie dan ook denkt, “okay daar gaan we weer.” Maar zij heeft dat virus niet opgelopen, en weet dus niet wat dit met ons doet.

Van deze dames horen wij ook, dat het heel erg druk is in Hardenberg vanwege Koningsdag. Wij hadden wel wat van de Koningsdag sfeer willen opsnuiven, maar besluiten toch om het centrum te omzeilen, en linea recta naar het station te wandelen.

Op het station van Hardenberg komen wij er al snel achter, dat wij voor het opsnuiven van Koningsdag, niet door het centrum hadden hoeven lopen. De hele reis naar Oss, worden wij er aan herinnerd dat het vandaag toch echt de verjaardag van Willem Alexander is. En ook van wijlen mijn vader, maar dit terzijde…

Het waren vier prachtige dagen van Zuid naar Noord. Het einde hiervan komt in zicht, maar toch zijn er nog een twaalf etappes te gaan. In augustus staan er al weer 4 dagen in de planning, en Natalie en ik zien er al naar uit.

Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn Pieterpad verslag, ook al kwam het niet op de dag zelf.

Tot de volgende keer op het Pieterpad… en dat wordt augustus 2026