De laatste excursie die op het programma staat van onze vakantie, gaat naar het schiereiland Krk wat ook wel het Gouden Eiland genoemd, vanwege zijn rijke cultuur en prachtige natuur. Na een goed ontbijt staat de bus van Ron om 09:15 uur klaar om ons naar Krk te brengen. Ook onze Kroätische gids Dubrovnica staat klaar om met ons mee te reizen.

Zij vertelt zoals een goede gids betaamt ons uitvoerig over de regio waar wij doorheen reizen. Alleen gaat dit in het Duits, een taal die ik goed beheers. Maar ik kan mij voorstellen dat dit niet geld voor iedereen. Daarbij ratelde ze maar door en dat vond zelfs ik heel vermoeiend.

Via mooie binnenwegen rijden wij in een klein uur naar het schiereiland Krk, waarbij ik door het raam wat foto’s probeer te maken.

Het is zaterdag en wij merken nu pas echt dat de vakantie’s zijn begonnen, want het is erg druk richting Krk. De politie staat het verkeer richting de brug te regelen. Gelukkig staat er ook geen harde Bora valwind, want anders zouden ze deze brug voor het verkeer zomaar af kunnen sluiten. Wij kunnen er gelukkig overheen, zij het stapvoets, en rijden dan door naar Krk, de enige stad op het gelijknamige eiland in Kroatië.

Over de boulevard lopend langs de haven zie ik aan de rechterkant een leuk restaurant, met heerlijke fauteuils. Het stinkt hier naar vis zegt mijn Lief, maar nee dat is het niet want volgens mij komt die stank van het water. Nee hier gaan wij niet zitten, maar geen nood aan de andere kant is ook een terras. Even een plaatsje zoeken en dan genieten van de reuring van dit toeristisch stadje, en omdat dit de laatste dag van onze vakantie in Kroätie is, trakteren wij ons op gebak.

\

En zo wachten wij totdat het tijd is om met de bus te vertrekken, voor het volgende onderdeel van deze dag. Wij rijden door het mooie binnenland van Krk, naar het charmante dorpje Vrbnik aan de oostkust van het eiland, voor een wijnproeverij met ham en kaas. En daar ben ik altijd voor te porren.

De bus kan niet door de smalle straatjes bij de proeverij komen. Degene die het goed kunnen beginnen aan de klim naar de hoger gelegen wijnproeverij. De anderen worden door een busje opgehaald.

Het is niet zo ver maar wel een stevige klim, waar sommigen van ons zich toch in vergist hebben. Met onze gids voorop lopen wij door een doolhof van smalle steegjes en lopen wij door het smalste steegje ter wereld, genaamd Klancic.

Het is heel bijzonder om hier doorheen te wandelen, en het verwonderd mij echt dat niemand is blijven vastzitten. Ik vraag mij af hoe ze hier iemand gaan bevrijden, als dit wel zou gebeuren. Heel bijzonder deze vakantie.

En dan komen wij bij de wijnproeverij want een bezoek aan Vrbnik is niet compleet zonder het proeven van Žlahtina, de lokale wijn waar Vrbnik om bekend staat. In de vallei van Vrbnik wordt deze unieke druivensoort verbouwd en de inwoners zijn er erg trots op.

Wij worden verwelkomd door de gastheer van de wijnproeverij, en bied ons een welkomstborrel aan, die ik uit beleefdheid aan neem. Het verschil tussen een Schnaps en Grappa ken ik niet, maar wat ik heb is gruwelijk sterk. Uit beleefdheid sla ik hem maar in één keer achterover, dan ben ik er meteen vanaf. Daarna een paar flinke slokken water er achter aan, en gaat het verdunt op weg naar mijn maag.

De proeverij kan beginnen… Men heeft een drietal wijnen uitgekozen… Wit, Rood en een Dessert wijn. Op de dessert wijn na proef ik ze allebei, maar ik blijf bij toch bij een witte wijn die ik deze week al vaker heb gedronken. De ham kaas en brood laten zich goed smaken terwijl er een film wordt gedraaid over deze bodega en de Žlahtina druif.

Tegenover de wijnproeverij ligt het restaurant Konoba Nada met een prachtig panoramisch uitzicht. Het is ongetwijfeld de mooiste plek en beste plek om zo’n wijntje te proeven. Je kijkt uit op de steden Crikvenica en Novi Vinodolski, gelegen op het vasteland van Kroatië. Sommigen van ons reisgezelschap kopen nog een wijntje in het winkeltje, en dan is het toch echt tijd om weer terug te gaan.

En dan rijden wij weer op weg naar ons hotel, maar voordat wij het schiereiland verlaten heeft onze chauffeur Ron ons een mooi uitzicht beloofd. Dus rijden wij richting de brug om dan af te dalen naar zee niveau. Hier hebben wij een mooi zicht op de 1430 meter lange en 67 meter hoge brug in de verte.

Als wij later over deze brug rijden maak ik vanuit de bus deze twee ingezoomde foto’s. Op de linker foto zie je een rode tent en een rode brandweerauto. Op deze plek stonden wij voor de bovenstaande foto’s

Rond de klok van vijf uur zijn wij weer terug bij ons hotel. Als wij later op de avond aan het diner zijn merken wij dat de vakantie hier echt aangebroken als er animatie voor de kinderen is.

Het wordt tijd om naar huis te vertrekken en morgen is het zo ver, want aan alles komt een eind. In de Lounge bar genieten wij nog even van een spelletje Rummikub, en geniet ik van die Pina Colada waar ik de hele week al zo naar verlangde.