In 2015 liep ik mijn Vierdaagse voor Bart van Rooij, een trompettist  van onze Dweilkapel de 3de Helft. Bart is Terminaal en overlijd op 30 augustus 2015. Het was elke kilometer meer dan waard, als hij hiermee nog beter had kunnen worden. Maar Bart, waar je ook bent… Jij blijft voor altijd in mijn gedachten en in mijn hart…

Dag 2

Gisterenavond moest ik voor mijn pijnlijke rug nog even naar de masseur, en die heeft er voor gezorgd dat ik vandaag weer zo fris als een hoentje van start kan gaan. Maar daar hoort uit bed komen niet bij merk ik, want ik sta krakkemikkig op en voel daarbij ook nog een pijn aan de onderkant van mijn hak. Wat is dat nou weer…

Dezelfde ochtend rituelen volgen, pak mijn boeltje en fiets naar het station.

De reis was weer op hetzelfde tijdstip en dat is vroeg zoals Jullie inmiddels wel weten. In de trein neem ik een licht ontbijt wat altijd bestaat uit een drinkontbijt en een mueslibol met kaas

En dat gaat altijd met hele lange tanden, maar op een nuchtere maag kun je niet lopen. Dus prop ik het toch maar naar binnen. Eigenlijk moest ik nog wakker worden, maar met al dat gekakel in de trein wordt je dat vanzelf. Tjonge jonge, kan dat niet minder….

Aan de start was het stukken drukker dan gisteren. Waar dat dan aan ligt? De treinen gaan nu nog maar om het uur, en de starttijd is een kwartier vervroegd. Het komt niet mooi uit, maar ik kan toch slecht de trein van een uur eerder nemen. Morgen zou dat dan om 03.40 uur zijn om 5 uur te kunnen starten.

Maar goed, ik stond nu wat verder naar achteren en om klokslag 06.10 uur werd ik samen met een hele grote meute los gelaten. Een krakkemikkig begin, je voelt weer allerlei pijntjes in het begin. Maar als je dan een paar honderd meter gelopen hebt, kan het gas er op als dat mogelijk is.

In het begin lukt dat zeker, maar als je een 10 -15 km gelopen hebt en de wandelpaden dicht slibben, gaat dat tempo naar beneden.

Even gauw naar het toilet gaan zit er vandaag ook niet in. Poepoeh

Het was druk vandaag, verschrikkelijk druk. Zowel met wandelaars als het talrijke publiek, en overal muziek. Heel veel muziek kapellen, die dan een lekker deuntje spelen waar je heerlijk op wandelt.

Maar ook talrijke disco boxen die denken dat er een 4Daagse voor een doveninstituut aan de gang is. Nadat je al die Boenkeboenke boenke muziek achter je hebt gelaten ben je daar wel rijp voor.

Vandaag had ik veel last van mijn rug, en van de pijn onder mijn hak die maar bleef zeuren. En ik had ook het gevoel dat ik een blaar had.

Vanavond maar weer naar de EHBO in Berghem die speciaal voor de Vierdaagse deelnemers, vier dagen paraat staan om je te laten masseren en voor verzorging van de blaren . Voor mijn rug zal de masseur zijn best moeten doen, en er zullen eventueel blaren  geprikt moeten worden.

Waar ik ook last van had en daar snapte ik werkelijk niets van… Ik liep met een leeg hongerig gevoel en dat ging maar niet over. En als je kijkt wat ik op zo’n dag eet, snappen Jullie het ook niet.

Wat eet ik dan op een dag als vandaag… Gaan we weeer, twee muesli bollen met ouwe kaas, een drinkontbijt, twee koffie, twee belegde broodjes, portie kibbeling met ravotte saus, broodje frikandel, een stuk watermeloen, 2x trix repen, 1 energyreep, en ruw geschat Vier komkommers. Had ik misschien een vijfde komkommer moeten eten, zou het daar dan aan liggen?

De laatste 10 km zijn erg zwaar omdat het gevoel dat ik een blaar had alleen maar groter werd. En dan zijn het zware kilometers ook al wordt je op handen gedragen door het talrijke publiek.

Op het Faberplein stond zoals elk jaar mijn broer Hans met zijn man Frank, die mij op de Roze woensdag welkom heette. Even een praatje en dan gauw door, stil staan doet zo’n pijn. En dan moet ik nog een paar honderd meter wandelen en ben om 15.00 uur binnen.

Ik zeg altijd… De zwaarste kilometers van de 4Daagse zijn die van de Wedren naar het station, en dat was vandaag ook zo. En zo onderga ik een ware martelgang als ik naar het station wandel. De EHBO in Berghem zal zijn best moeten doen vanavond.

Tot morgen voor Dag 3