Ik wilde al heel lang een keer naar het kasteel waar ik, toen ik 12 jaar was een week lang met school gelogeerd heb. Er was op Kasteel Well begin jaren 60 ook een Groepsaccommodatie. Een weekje vakantie in een echt kasteel, wie wil dat nu niet. Buiten dat er op het kasteel veel werd georganiseerd, gingen wij ook een paar keer spelen in het stuifzand gebied in de bossen van Well.

Wauw… dat is zestig jaar geleden, dus zo veel zal ik van dit gebied niet herkennen. Maar ik heb leuke wandelingen op Komoot voorbij zien komen, vandaar ook mijn interesse om in deze omgeving iets te plannen.

Maar het Kasteel zal na zoveel verstreken jaren, er niet veel anders uit zien lijkt mij. Maar ja mijn jeugdherinneringen / fantasieën stroken niet altijd met de werkelijkheid. We gaan het zien…

Om 05:30 uur wandel ik deze ochtend naar het station, waar om 05:50 uur de trein naar Nijmegen vertrekt. Ochtendstond heeft goud in de mond, en het is veel te lang geleden dat ik zo vroeg op pad ging. Jammer is wel dat ik nu bijna twee uur moet reizen met trein en bus voor de plaats van bestemming.

Aangekomen op het station in Oss, vraag ik mij af of de trein wel rijd aangezien het perron helemaal leeg is. En dat blijft ook zo want ik stap als enige in. Om kwart over zes ben ik in Nijmegen, en heb een half uur voor mijn overstap. Ik neem een cappuccino caramel en zie dat de piano vrij is, dus neem ik hier even plaats. Jammer genoeg is Chantal niet in de buurt voor het programma ‘De Piano’, en heb ik  geen opname van mijn pianospel.

Net als zo vaak moet ik ook nu naar het toilet. Niet thuis en niet in de trein. Nee nu… op het station waar zo vroeg nog geen wc open is, want die gaat pas om 07:00 uur open. En dan hoop ik toch al in de bus te zitten… Wat nu? Nou ja, ik weet het wel want dat wordt anderhalf uur billen knijpen. Dus probeer ik mij maar wat te ontspannen en er niet aan te denken. Is de nood echt heel hoog kan ik in de bus nog altijd op STOP drukken.

Ik reis deze ochtend dus met het Ov naar Well. De bedoeling was de halte aan de Kasteellaan, maar dan kwam ik niet goed uit met het rondje wat ik in deze omgeving wilde maken. Dus heb ik mijn vertrekpunt 2 km noordelijker geplaatst bij de bushalte van de Halve Maan aan de Rijksweg. Wat ben ik blij als ik uit kan stappen, en een mooi plekje kan gaan zoeken voor mij behoefte… Gelukkig heb ik genoeg wc papier bij mij. Pfff dat lucht op…

Ik wandel een stukje terug en sla linksaf de Halve Maan in. Het is een mooi pad wat mij richting het Leukermeer voert. Ik dacht eerst “dat ligt toch in Friesland”, maar dat schijnt het Tjeukemeer te zijn. Nou ja het lijkt er op. Het is echt prachtig wandelen hier, en als ik hier zo wandel krijg ik een Camino gevoel over mij, wat dat ook mag betekenen. Een eindeloos mooi pad en in de verte zie ik een haas, die het Hazenpad neemt zo gauw die mij in de gaten krijgt. Heel in de verte poseert hij nog even voor mij.

Ik heb mijn route zo gepland dat ik een gedeelte om het Leukermeer heen loop, maar moet dan wel weer een stukje Rijksweg slechten om via de brug aan de andere kant te komen. Ik kom op een smal gedeelte waar aan mijn rechterkant het Leukermeer ligt, en aan de linkerkant het Strandbad Seurenheide. Aan beide zijden gaat er een brede trap van zo’n 10 meter breed naar beneden. Het is een ideale plek om hier te pauzeren. Aan de rechter kant zit ik in de wind, maar links kan ik enkele treden lager heerlijk zitten.

Sla rechtsaf op het Leuke… Ha dat is leuk want dit hele gebied is echt de moeite waard om te wandelen, het heet ook niet voor niets ‘het Leuke’ hier. Maar vanaf het bord van rechtsaf werd het toch een stuk minder leuk, omdat ik ergens rechtsaf moest en het pad er niet lag. En het ergste was dat ik ook nergens anders rechtsaf kon. Dus werd het doorlopen tot in Well, en van daaraf een weg naar de oorspronkelijke route zien te vinden. En dat zijn dan weer extra kilometers die ik niet op mijn lijstje had staan.

Toen ik weer terug op de route was, begon de wreef van mijn Kreunvoet te steken, gelukkig is er net op die plek een bankje, vanwaar ik de wijde wereld in kan kijken. Zitten en schoen uit en de wijde wereld bewonderen.

Ik heb al verschillende keren mijn vest uit willen doen, want als het zonnetje schijnt en je loopt beschut is het warm. Maar nu in de wijde wereld is het toch maar dunnetjes, dus houd ik mijn vest nog maar even aan.

De route voert mij nu richting de Maas, en om daar te komen loop ik door het Hoogwatergeul gebied van Aijen Well. Hier ligt ook het 23 hectare grote natuurgebied De Baend. Waar zijn toch die wandelaars, het is ook hier weer prachtig wandelen maar het lijkt wel of ik Remy ben vandaag.

Door alle regen van de laatste tijd en af en toe een zonnetje wil het gras wel groeien, en kan ik het pad niet vinden wat Komoot zegt dat er moet zijn. Maar goed dat er dan af en toe houten paaltjes staan met een groene bovenkant, waarvan ik denk dat het dit dan wel zal zijn. Het is het pad wat mij naar de achterkant van het kasteel voert. De holle boom is net niet hoog genoeg om er in te kruipen voor een selfie. Ik vind het altijd wel iets hebben zoals je op onderstaande foto’s kan zien.

ik loop over de paden rondom de slotgracht van het kasteel, wel jammer dat ik door de vele begroeiing er maar weinig van kan zien. Als ik aan de voorkant van het kasteel ben, lees ik op het informatiebord dat het sinds 1989 al particulier bezit is en niet te bezichtigen. Ik kom dan ook niet veel verder dan net over de brug, van de slotgracht. Daar staat een witte poort en er stond iemand die bij wijze van spreken als schildwacht diende.

Het kasteel zoals ik het mij herinner krijg ik niet te zien. Jammer! Maar ik heb een hele mooie Link gevonden naar de website van het Archief van Kasteel Well . Meer heb je niet nodig om een goede indruk van het kasteel te krijgen.

Om mijn weg te vervolgen wandel ik de Kasteellaan, richting de Maas verder af. Er is altijd wel wat te zien, wat je dan wilt vereeuwigen zoals deze prachtige koe, en de viool spelende dame. Aan het eind sla ik linksaf en wandel het dorp in.

Deze weg loopt parallel aan de Maas. Ik kom langs een Brasserie, waarvan ik denk gebruik te maken van het terras, om wat te drinken. Helaas kan ik hier alleen terecht voor Lunch of diner, en het is nog geen 11:00 uur. Ze verwijzen mij door naar een iets verderop gelegen ijssalon waar je ook wat kan drinken. En daar hangt het bordje…

Dat schiet niet op zo. Dan neem ik maar even een kijkje in de nieuwe Sint Vitus kapel tegenover de ijssalon. Ten oosten van de kapel ligt het oude kerkhof met de fundamenten van de oude Sint-Vituskerk met de daar gelegen Kerkhofkapel- Calvarieberg. De kapel is gewijd aan de heilige Vitus.

Op het oude kerkhof liggen veel adellijke bewoners van Kasteel Well.

Een eindje verderop aan de Maas staat een picknickbank. Ik heb er al 11 kilometer op zitten en heb er nog 7 te gaan, tijd voor een pauze. Vanaf hier heb ik zicht op de Maasbrug tussen Wanssum en Well. 600 meter verderop loop ik er onder door, en zie je dat deze brug niet recht is maar rond loopt.

Dit gedeelte van mijn wandeling gaat veelal over verharde wegen, ik vind dat niet erg. Ik heb geen zin in natte voeten, en die krijg je zeker op paden die langs een rivier of beek lopen. Ook op de weilanden staat nog steeds heel veel water.

En dan kom ik bij een mooi kapelletje en er staat ook nog eens een kruisbeeld. Ik zag ergens op een paal dat hier ook de kapellen en kruisbeelden fietsroute loopt. Dit is in ieder geval een mooie plek voor haar of zijn devotie.

Bij deze kapel ga ik linksaf en wandel naar de Rijksweg die ik over moet steken. En dan gaat het via de Kevelaarsedijk weer verder. Naar Kevelaar is voor mij nu te ver, want ook daar gaan veel Pelgrims en Bedevaartgangers naar toe. Nee vandaag niet, want ik wandel met een boog weer terug naar waar ik vanmorgen begonnen ben.

Hier wandel ik in het Nationaal Park De Maasduinen. Het is een bos- en heidegebied, gelegen op een langgerekte zandrug tussen de Maas en de Duitse grens. Van dit bos heb ik dus mijn jeugdherinnering. Ik wandel veelal over stuifzand paden, tjee dat is toch wel zwaar sjokken. Het bos wordt doorsneden door de drukke Wezerweg, die naar luchthaven van Weeze – Niederrhein leid. Het is wel eventjes opletten geblazen hier, maar de beloning volgt al snel want aan de overkant begint het grote stuifzand gebied.

En er staat een bankje en is er tijd voor een lange pauze. De schoenen gaan uit en Kreun en Steun krijgen de vrije ruimte. Mijn laatste energiereep en tevens mijn laatste kop thee laten zich heerlijk smaken. Het is voor mij nog maar 3,5 km naar de bushalte, maar het gaat nog wel 400 meter over dit stuifzandgebied.

Na het stuifzandgebied wandel ik een stuk je over het Maas-Niederrhein streekpad op weg naar het Reindersmeer. Het Reindersmeer ligt tussen Well en de Bergerheide in het midden van het Nationaal Park. Het gebied is eind vorige eeuw ontstaan door afgraving voor de zand- en grindwinning. Het Reindersmeer is ingericht voor natuurontwikkeling en -beleving.

Via een kanaal en een sluis is het verbonden met het Leukermeer en de Maas. Hier is ook het bezoekerscentrum gesitueerd. Een ideale uitvalsbasis voor het hele gebied van De Maasduinen.

Ik kan via het bezoekerscentrum Bosbrasserie naar de overkant van het kanaal, maar toch wandel ik een vijftigtal meters verderop. Want daar kan ik met een trap naar beneden naar een plateau, om dan aan de andere kant weer naar boven te klimmen.

Als ik aan de andere kan ben, gaat het weer verder. Na 17,3 km had ik nog een mooi pad in de planning, die mij naar een uitkijktoren zou brengen. Maar ik heb niet meer de fut om nog naar boven te klimmen, en een  uitkijktoren vanaf de onderkant bewonderen… dat kan ik ook bij ons op Herperduin.

Dus laat ik het hierbij en wandel de resterende 1,5 km gewoon linea recta naar de bushalte waar Bus 83 mij weer naar Nijmegen brengt.

Ik heb lekker gewandeld en kom binnenkort hier weer terug, want dan ga ik met een mede Blogger, die toevallig ook Rianne heet, wandelen in het Maasduinen gebied.