Een wandeling die al heel lang in het Vat zat, maar die door omstandigheden nog nooit werd gelopen. Maar vandaag is het zo ver… Er waren enkele datums geroepen, en een dag van tevoren zouden wij vanwege de wisselende weersomstandigheden, definitief beslissen of we zouden gaan.

Peter ken ik al een dikke veertig jaar en behoort al lange tijd tot onze ‘Goede Vrienden’ kring. Een vriendschap die ontstaan is bij Muziekvereniging Hartog, waar wij beiden  muziek gingen maken. Hij als tenor saxofonist bij het Fanfareorkest, en ik als trombonist bij de Drumfanfare.

Voor mijn wandeling reis ik met de trein naar Geldermalsen. Peter die al een kleine 25 jaar in Waardenburg woont, komt net aanrijden op het moment dat ik het station uit stap. Het is een hartelijk weerzien, en samen rijden wij naar het dorp Est in de Betuwe waar het mooie natuurgebied De Steendert ligt.

Het wordt geen lange wandeling, dat hebben we van tevoren afgesproken, hooguit een uurtje. Ik vind het prima, wetende dat Peter al lange tijd thuis zit met een flinke burnout, en dat een uurtje wandelen hem veel energie kost. Dat hij geniet vind ik het allerbelangrijkst.

Est… Ik heb er nog nooit van gehoord, maar zo zijn er natuurlijk veel meer plaatsen, waarvan je niet wist dat ze bestonden. Het Natuurgebied ligt een paar kilometer buiten het dorp en wij parkeren de auto op een veilige plek in de berm. Het is hier overal zo nat, dat je uit moet kijken waar je de auto neer zet. Je wilt tenslotte aan het einde van de wandeling ook nog naar huis kunnen rijden.

Het is echt een gebied waar de natuur zijn gang kan gaan. Er zijn geen routes uitgezet, en er zijn geen wandel knooppunten. Gelukkig kent Peter dit gebied, het is het pad rond de molen zegt hij. Het landschap is vooral heel wijds te noemen… in de verte zien wij de molen en voor de rest weilanden met hoog gras.

De Steendert is een fijn, wandelgebied met mooie vergezichten. Bij de poldermolen staat een bankje, en ook bij een van de twee plassen kun je lekker zitten en de wijde wereld inkijken. Het is er vooral stil, en ook op het water zien wij niet veel meer dan Pa en Ma Zwaan met hun jonge kroost, en nog een meerkoet. In de verte klinkt koekoek… koekoek…

Op het kaartje hierboven kun je onze route zien die wij gelopen hebben. Wij volgenden een beekje en aan de rechterzijde verscheen een van de plassen van De Steendert. Volgens Peter moest er een pad zijn, wat rond deze plassen loopt. Op het kaartje heb ik met een geel sterretje aangegeven waar wij weer uit moesten komen, nadat wij helemaal rond waren. Bij het brilletje staat de molen.

Bij de poldermolen staan wij even stil en Peter verteld dat deze molen uit 1888, oorspronkelijk gebouwd is aan de Lingedijk in Wadenoijen, maar daar moest wijken vanwege de aanleg van de Betuwelijn. In 2009-2010 werd hij naar dit natuurgebied verplaatst.  De poldermolen zorgt voor de bemaling van dit gebied.

Na de molen slaan wij rechtsaf en volgen het pad wat er volgens Peter moet zijn. In het begin, en zeker tot het bankje kun je wel zien dat er een pad is. Maar hoe verder wij gaan, hoe minder duidelijk is waar het pad loopt. Het is duidelijk weinig belopen en de natuur gaat hier duidelijk zijn gang.

Als ik zo rond kijk vallen mij vooral de paardenbloemen op, een bijzonder en fleurige bloem welke rank en stevig rechtop staat. Toch mooi om te zien waar ze vandaan zijn gekomen, want uiteindelijk zorgen straks de vele pluizen weer voor nieuw plantenleven.

Het brengt mij terug naar mijn jeugd want ik moest voor mijn vader altijd ‘Platgaten’ gaan zoeken. Misschien een benaming die Jullie helemaal niet kennen, maar het was het groene blad van de Paardenbloem wat plat op de grond lag. Ik moest de platgaten zoeken als voer voor onze konijnen.

Maar het zijn niet alleen de paardenbloemen die hier zorgen voor een gele gloed in dit moerassig gebied, want ook de boterbloem staat in volle bloei te schitteren hier.

Ik ben er steeds minder van overtuigd dat hier een pad loopt. Ik had vanmorgen een wandelrokje aangedaan niet wetende dat wij af en toe door 1 meter hoge begroeiing onze weg moeten vinden. . Gelukkig staan er weinig brandnetels, maar zal straks wel mijn benen moeten controleren op teken.

Mijn Komoot app draait op de achtergrond mee om deze route op te nemen. Ik pak hem er toch maar even bij om te zien waar wij zitten, en Peter heeft gelijk… er zou een pad moeten zijn, want Komoot laat zien dat wij toch op de goede weg zijn. En als wij in de verte het bruggetje zien waar wij in het begin van onze wandeling ook overheen zijn gekomen, weten wij dat wij haast rond moeten zijn, en ons weer op de terugweg kunnen begeven.

Als wij terug bij de auto zijn, stelt Peter voor om nog even een rondje koffie te doen in Waardenburg. En koffie gaat er altijd in… dus Op naar de Koffie. Het was maar een korte wandeling, maar hebben er beiden van genoten, dus de afspraak voor een volgende keer staat al weer!