Wij willen er echt een relax vakantie van maken. Ik zat net op  joetoep een foto verslag te bekijken, van onze vakantie in 2016. Dan zie je dat wij al best veel gedaan en gezien hebben in een straal van een 100 km, en hoef ik dit niet nog eens te gaan herhalen.

Natuurlijk bezoeken wij wel wat stranden en vissersdorpjes in de buurt, en gaan wij naar Sagres naar de Cabo Sâo Vincente. Dat is elke vakantie toch wel een vast gegeven.

Dag 1: Vandaag blijven wij bij de Casa, even bijkomen van de vermoeienissen van de reis. Kitty ligt om 07:00 uur al in het zwembad om baantjes te trekken, en haar Aqua jogging oefeningen te doen.

Half negen ontbijt op het terras en voor de rest genieten van de stilte. Er zijn nog 4 andere gasten, en kinderen beneden de 16 jaar zijn hier niet welkom. Geen gespring en geplons en je moet wel van rust houden. Wij vinden het ideaal, daar komen wij voor…

Kitty komt er achter dat zij een pil is vergeten mee te nemen, die zij in de ochtend in moet nemen. Hulptroepen worden ingeschakeld in de vorm van onze Peetdochter Iris die in onze huisartsenpraktijk werkt.

Dag 2: Om 06:30 uur trekken Kitty en ik onze baantjes in het zwembad. Voor Kitty de gewoonste zaak van de wereld, maar bij mij ligt dat toch wat anders. Het water is verwarmd en dat maakt al veel goed voor mij.

Het wordt 29 graden dus doen wij in de ochtend onze dingen, zoals naar de Intermarche. Gewoon alles in een keer inslaan zodat we niet meer terug hoeven.

Om 11:00 uur een appje van Iris dat zij een recept stuurt via de mail, waarmee we hier bij de farmácia de ontbrekende pillen kunnen halen. Probleem opgelost!

Ik ben de kokkin en eten doen wij vandaag thuis… Biefstuk met champignons. Wat doen wij nog meer op zo’n dag? Voornamelijk lezen en puzzelen bij onze Casa op een van onze terrassen. Tussen de middag eten wij warm, en vanavond als het wat afgekoeld is willen wij een paar  stranden bezoeken, beginnend bij Praia Marinha.

Het was mij al eerder opgevallen maar nu helemaal, want de weg er naartoe herken ik niet meer zoveel is er uit de grond gestampt aan vakantiehuizen, villa’s en resort’s. Ook de parking bij het strand is groter en geplaveid, net als het hele plein tot aan de balustrade waarvan je 60 meter  naar beneden, naar het strand en de zee kan kijken. Wat niet veranderd is het uitzicht, en mijn mokkapunt ligt er nog steeds.

Kitty gaat op een bankje mensen kijken, en ik loop nog wat verder trapje op en trapje af over het pad langs de balustrade. Er staan een paar mode popjes die vooral zichzelf fotograferen met mijn mokkapunt op de achtergrond.

Na dit strand rijden wij naar Praia da Benagil, het strand wat het dichts (3km) bij onze Casa ligt. Kon je eerst nog langs de steile weg naar beneden en naar boven parkeren, nu moet je eerst weer helemaal naar boven rijden om op een nieuw aangelegd parkeerterrein je auto neer te zetten. Jullie begrijpen het al… Hier zijn wij niet uitgestapt, en zijn met onze gedachten bij hoe het ooit was.

Terug in onze Casa gaan wij via de Chromecast naar het opgenomen ‘Perfecte Plaatje’ zitten kijken.

Dag 3: Kitty staat iets voor zevenen op om te gaan zwemmen. Vandaag is er een bewolkte dag voorspeld, ik blijf nog lekker even dutten. Vandaag willen wij naar de Kaap van Sáo Vincente bij Sagres rijden, wat een uurtje rijden is. Deze Kaap staat elk jaar dat wij hier komen wel op het programma.

Als wij wegrijden bij onze Casa begint het net wat te druppen, maar zoveel… dat ik er amper een vingerhoedje mee kan vullen, en veel meer wordt het ook niet. Maar het blijft wel bewolkt. Die trekt pas weg hoe meer wij naar het westen rijden, en er een flauw zonnetje begint te schijnen. De temperatuur is zo rond de 23 graden en dat vinden wij prima. Een groot gedeelte rijden wij over de A22 tolweg, en gaat het over de N-125, een rijksweg zoals wij die kennen. Deze loopt van oost naar west door de Algarve.

Wij mijden hem liever… Want zie je bij ons wel eens een paard met kar of een brommer op een rijksweg … nou hier dus wel, kwamen gewoon over een grote rotonde aanrijden en reden verder over de N-125. Het wordt ook wel de wetteloze weg genoemd, of de weg des doods door de vele verkeers ongevallen.

Normaliter waait het bij de Cabo Sâo Vincente altijd, nu is het nagenoeg windstil en met dat flauwe zonnetje best warm. 9 jaar geleden kocht ik hier een vest omdat ik het toen koud had. Een Noors gebreid vest wat ik een paar weken geleden aan de kringloop heb geschonken, het ligt hier nog steeds op een kraampje als ik er langs wandel.

Kitty loopt langs de kraampjes en ik ga wat foto’s maken. Natuurlijk kan ik die ook uit het digitale archief van 2015 en 2016 halen, maar dit is handiger om voor mijn Blog er een collage van te maken. Ik wandel nog even langs de kraampjes en er blijven zowaar twee vesten aan mijn handen plakken, een mooie beige en een in het oranje.

Nog even een foto van de Bratwurst kar en dan rijden wij een kilometertje terug want op de heenweg zagen wij daar een spiksplinternieuw restaurant en een souvenirwinkel. Wij hebben wel zin in een koffie met wat lekkers, en daarna koop ik nog een leuke tas gemaakt van kurk. Kitty koopt van dit materiaal twee kleine portemonnees, het liefst die waar het geld in blijft zitten.

Nu wij toch hier zijn gaan wij ook naar het vissershaventje van Sagres, waar een heel goed visrestaurant gevestigd is. Wij zijn er zo rond 12:00 uur en zijn maar net op tijd, want na ons stroomt het vol, dat zegt al genoeg.

De vorige keer at ik hier Bacalhauw a Bras (te zien op de diavoorstelling 2016)  maar nu ga ik voor de Dorade, ook al zo’n lekker visje. Kitty gaat voor de kip. De vis en de kip gaan buiten op de houtskool gril…. en jammie wat is dat lekker. Echt een aanrader voor als je een keer in de buurt van Sagres bent.

In namiddag en avond is het nog heerlijk toeven op ons zonnig terras.

Dag 4: Vanmorgen kijkt het wat grauw, Kitty trekt haar baantjes en ik ga een ommetje maken naar Praia da Benagil. Niet ver, maar wel flink dalen en daarna weer flink omhoog. Eens kijken of mij dat lukt op mijn tefa wandel sandalen. Het zonnetje komt er al weer door en ik begeef mij op weg, Zonnehoed op, water en een banaantje in mijn rugtasje. Het is ongeveer 3 km naar het strand, wel allemaal verhard en over het algemeen rustige wegen. Dat loopt wel lekker, eerst gaat het flink omhoog dan weer naar beneden, en op het laatst alleen nog maar naar beneden.

Het lieflijke strand zoals ik het ken van jaren terug is er niet meer. Hier moet je nu zijn als je wilt suppen, kajakken en voor de boten naar de grotten. Ik wandel even naar de waterlijn, schiet wat foto’s en ga op een muurtje zitten om wat te drinken.

En dan begin ik aan de terugweg via de steile klim naar boven. Ondertussen kijk ik op mijn navigatie want ik wil het liefst een andere weg terug nemen. Dat is niet zo gemakkelijk want vele weggetjes leiden tot niets en dan maak je veel onnodige kilometers.

Op het laatste gedeelte van mijn wandeling kom ik langs een paar kurkeiken, die in het onderste gedeelte van de stam ontschorst zijn. Dit is nog niet zo heel lang geleden gebeurt want de bast is nog aardig glad, het duurt immers weer een 9 jaar voordat er weer nieuwe bast omheen gegroeid is, voor een volgende oogst.

Vanmiddag is het een relax middag, en in de avond kijk ik naar de kwalificatie van Max.

Einde Deel 1…