Met dit weertype wat er al een paar dagen heerst, moet je er als wandelaar op uit trekken. Dat is een vast gegeven, en als ik maar enigszins kan doe ik dat ook. Alleen zit deze maand volgepropt met verplichtingen die niets met wandelen te maken hebben.

Gelukkig ga ik aan het eind van deze maand met Natalie, weer drie dagen Pieterpadden… en wordt mijn honger naar het onderweg zijn, weer gestild.

Tot dan zal ik het moeten doen met de spaarzame momenten dat het wel kan. Zoals vandaag… Ik heb verschillende wandelingen op Komoot die ik wil gaan doen, maar dan moet ik niet aan tijd gebonden zijn. En dat is vandaag wel zo, want vanmiddag wacht een uitvaart van mijn oudste nicht van moeders kant. 98 jaar is zij geworden, en zij was al een volwassen vrouw toen ik bij os moeder om de hoek kwam kijken.

Dus voor mijn wandeling blijf ik vandaag in de buurt. Een echt plan heb ik niet, maar heb gisterenavond nog een appje gestuurd naar Tilly of ik op de koffie kan komen. En het komt uit en aan gesprekstof geen gebrek als het over wandelen, de Camino en voor Tilly tegenwoordig over fietsen gaat.

Vanmorgen heb ik nog wat twijfel over mijn kledingkeuze, want in de ochtend kan het nog fris zijn. Maar een merino wollen t-shirt en vest moet toch voldoende zijn. Het zonnetje schijnt al volop en ik wandel naar de ‘Hazenakker’, een begrip in Oss. Vandaar naar en over de Landerijen Van Tosse, een gebied waar ik graag wandel.

Als ik een half uur gewandeld heb is het kwart voor negen, en heb ik het behoorlijk warm gekregen. Op mijn thermometer geeft ie 8,3 graden buitentemperatuur aan, en dat is toch behoorlijk fris te noemen. Maar de gevoelstemperatuur van 20,5 graad zorgt ervoor dat ik er al haast aan denk om mijn vest uit te doen. Toch wacht ik daar nog even mee… want nu loop ik nog in de volle zon, maar weet nu al dat ik in het bos van de Geffense Plas grotendeels in de schaduw loop.

Ik heb gezegd dat ik zo rond 10 uur uur bij Tilly zou zijn, en dat heb ik prima ingeschat. Dat is de innerlijke klok die bijna altijd perfect werkt. Op weg naar Tilly merk ik dat ik niet prettig loop… net of er iets in mijn schoen zit, buiten mijn eigen voeten dan. Toch raar… 10 dagen gewandeld in de Pyreneeën en nergens last van. En dan ben je terug… zit er iets in je schoen wat niet fijn zit. Begint mijn enkel te zeuren, krijg ik last van rechter knie. Ut is ook altijd wat met mij…

Op de koffie bij Tilly gaat het uiteraard over mijn Camino die ik net achter de rug heb. Ze was natuurlijk stik jaloers, want bij haar begint het dan ook te kriebelen. Als ik vertel dat ik nu overal last van heb, wijd zij het aan het feit dat ik daar bijna alles onverhard liep. En nu is het bijna allemaal asfalt of klinkers, en krijgen mijn voeten telkens een optater bij het neerkomen. Er wordt al aangeboden om mij naar huis te brengen, en al klinkt dat heel aanlokkelijk… begeef ik mij na een uurtje koffieën, toch weer op de terugweg.

Om 13:00 uur ben ik weer thuis en heb ondanks de pijntjes toch weer heerlijk gewandeld.