29 maart 2025

Heerlijk geslapen… Lekker bed en dekbed, en een kamergenoot die nooit snurkt, maakt mijn overnachting tot een waar genot.

Om 08:00 uur worden Natalie en ik aan het ontbijt verwacht. Marij is van geboorte een Schaijkse en weet wat Brabantse gezelligheid is. Daarom is het ook maar moeilijk afscheid nemen, maar om 09:00 uur moeten wij toch echt gaan.

Wij nemen afscheid en pakken onze route weer op. De doorgaande weg leid ons naar de toepasselijke naam van Col du St. Jean, oftewel de Sint Jansberg. Het is voor ons maar een klein stukje klimmen, want ons pad gaat linksaf.

Hier is het nog vals plat, en bij het eerste beste bankje gaat onze jas al uit. Ook vandaag weer zonovergoten met wat wolkenvelden. De temperatuur is goed maar er staat een frisse wind. Loop je beschut wil je het vest uit doen, maar is het terrein wat opener dan houd je het maar al te graag aan.

Wij doen dan niet mee aan Col du St Jean, maar evengoed moeten wij er wel overheen, en is het flink aanpoten.

Ook hierboven zijn er prachtige waterpartijen te zien.

Wandelaars zien wij beduidend wat minder als gisteren. Raar is dit… Natuurbeheer laat het bos hier echt zijn gang gaan, en ook is er volop nieuwe aanplant zoals je op de bijzondere onderstaande foto kan zien.

En dan zijn wij boven en komen in een open landschap. Het loopt meteen een stuk gemakkelijker dan op die smalle bospaden, waar je achter elkaar moet blijven. Wij komen op een lange bomenlaan, en in de verte zie ik een paard aankomen. Natalie en ik stappen maar eventjes opzij om vrije doorgang te geven aan de amazone met haar paard.

Als het paard voorbij is en ik weer aan wil lopen, sta ik ineens te tollen op mijn benen. Oei wat is dat nu… Met mijn stokken zoek ik wat evenwicht, drink wat water en ga nadien even zitten. Ik eet wat, want Natalie denkt dat het daar mee te maken heeft. Als ik op sta is het nog niet helemaal over en neem ik een druivensuiker. Daarna gaat het wat beter.

Wij hebben 6,5 km gewandeld en moeten er nog 4 tot aan Groesbeek. Ik doe het verder op mijn gemak, en neem regelmatig een bankje. Natalie stelt voor om de inspannende dingen verder achterwege te laten. Dus geen Duivelsberg vandaag. In Groesbeek nemen wij onze lunch, en ik denk dat het daarna wel weer gaat.

Natalie vind het niet verstandig, en zegt dat wij een stukje gaan bussen. Van Groesbeek naar Nijmegen en dan overstappen op de bus naar Beek. We zijn dan een uur verder, en ben dan aardig hersteld als ik in Beek uit de bus stap.

Het is dan nog 7 km wandelen naar Leuth voor ons Vrienden op de Fiets adres. Wij zijn nog maar net uitgestapt als er een drietal dames aan het putje scheppen zijn. Daar willen wij het fijne van weten, want wat vangen zij nu met dat schepnetje… Zie bovenstaande foto.. Zoiets zie je alleen in Nederland.

In Beek volgen we de lange Rijksstraatweg, steken de weg naar Kleve over, en lopen het Wylermeer gebied in.

Als wij bijna in Zyfflich zijn ligt er aan de rechterzijde een beeldentuin, een waar genot om dit te bewonderen. Maar het valt mij wel op dat het veelal sombere gezichten zijn.

Vanaf Beek heb ik gelukkig ook geen last meer gehad van mijn duizelingen. Maar ook nu doe ik het nog steeds kalmpjes aan, en pauzeren regelmatig. Als ik thuis ben moet Kitty mijn glucosegehalte maar eens prikken.

Wij hebben ook alle tijd, en nemen zo’n 1,5 km voor het eind nog een lange pauze in een natuurgebied in de nabijheid van Leuth. Er staat een bankje en ik zou hier uren kunnen blijven luisteren naar het geklepper van de vele ooievaars.

Aan de doorgaande weg in Leuth ligt ons Vrienden op de Fiets adres, en zien wij iets wat wij maar zelden zien. Een man die met blik en veger het zand langs de trottoirband aan het opvegen is.

Ons Vrienden op de Fiets adres ligt iets verderop in de straat, en van de andere kant komen ook twee wandelaars aanlopen. Die gaan er ook naar toe zegt Natalie meteen, en inderdaad… hebben zij  net op de bel gedrukt als wij komen aanlopen.

Wij krijgen de kamer beneden, wel zo handig als ik vannacht naar de wc moet. De andere dames krijgen de kamer boven toegewezen, en hebben daar de badkamer.  Wij mogen van hen wel eerst douchen, omdat zij eerst willen rusten. Na onze opfrisbeurt gaan wij om zes uur wat eten in het dorp, waar ze een cafetaria en een pancakes restaurant hebben.

Alwéér een friettent zien wij niet zitten, dus wordt het een restaurant waar ze de heerlijke pancakes hebben. En wat bestellen wij, en eensgezind natuurlijk… de Fish and chips. Het is onze laatste avond en eten en drinken alles hetzelfde, op het toetje na dan…

En zo sluiten wij onze tweede dag af. Als wij terug wandelen, lopen in de verte twee dames voor ons. Waarop Natalie zegt, “die moeten bij ons zijn,” en inderdaad krijgt zij weer gelijk, want de deur gaat net dicht als wij komen aanlopen.