Het is al weer een week geleden dat Kitty en ik teruggekomen zijn van een vakantie in Sankt Johann in Tirol. Ofschoon het weer ronduit k.t was… heb ik toch nog wat droge uurtjes gevonden om een wandeling te maken.

Op Komoot had ik vantevoren al gekeken of er wandelingen waren, die begonnen bij ons Alpenhotel Kaiserfels. En die waren er verschillende, met keus in afstand en met hoogte verschillen. Ik koos er eentje die mij door het bos, naar een spectaculaire waterval moest brengen. Het was maar 300 meter klimmen en de kilometers vielen met 6,7 km best wel mee.

Het is een wandeltocht die over het algemeen als redelijk uitdagend wordt ervaren.

Over deze tocht…. Spectaculaire bergwandeling in de Kitzbüheler Alpen van St. Johann in Tirol naar de Eifersbach waterval. Hoogtepunten van de wandeling: – 25 meter hoge Eifersbach waterval – Meestal gemakkelijke wandelpaden, een goed ontwikkeld en beveiligd pad bij de waterval – Theresienbad kapel – Wellness-ligstoelen bij het Hornblicksee-stuwmeer met prachtig uitzicht op de bergen.

Omdat wij de hele week al om 07:00 uur aan het Frühstück zitten, kan ik ook vanmorgen al om acht uur aan mijn wandeling beginnen. Dan ben ik weer bijtijds terug om vanmiddag samen met Kitty nog leuke dingen te gaan doen.

Het heeft de hele nacht geregend, en al is het nu droog… de lucht ziet er dreigend uit.  Toch ga ik op weg en de navigatie geeft aan dat ik al na 30 meter linksaf moet, ik zie echter geen pad dus loop ik rechtdoor en sla bij het verkoop stalletje met de tekst ‘Frische Erdberen en Spargel’ linksaf. Ik zie echter alleen groene en witte  asperges liggen, Nou… Ik snap het helemaal dat er met dit kletsnatte en koude weer, er nog geen zomerkoninkjes zijn.

Even verderop gaat het weer linksaf de Tannweg in. Vanaf hier hoef ik de bordjes Eifersbacher Wasserfall maar te volgen, mijn navigatie draait op de achtergrond mee.

Vanaf nu gaat het gestaag omhoog. Deze weg zou mij naar het Berg Gasthaus 1 km verderop moeten brengen, waarvan ik verwacht dat deze niet geopend zal zijn. Het is nog vroeg in het seizoen en vele winkels, restaurants en gasthofen zijn gesloten hebben wij al ondervonden.

Na 20 minuten wandelen gaat de weg naar het Berg Gasthaus rechtdoor, maar ik moet door een poortje linksaf en vanaf hier gaat het pas echt beginnen. Het pad loopt hier nog naar beneden, maar daarna gaat het op en af. Natuurlijk ben ik blij met mijn stokken, want die heb ik nu echt nodig.

De route is gemarkeerd met roodwitrode tekens. Eerst denk ik nog dat dit een GR route is, maar dan besef ik dat dit de kleuren zijn van de Oostenrijkse vlag. Je kunt op deze manier niet verdwalen, en ook de gele bordjes van de wandelroutes kom ik regelmatig tegen op kruispunten van de diverse routes die hier lopen..

Via trappetjes en smalle bospaden kom ik steeds hoger op weg naar de waterval

Toen ik beneden bij de Tannweg aan deze route begon, liep langs deze weg een snelstromend beekje. Dit in kracht toenemende beekje stroomt vanaf de Eifersbach waterval, en vergezeld mij op mijn pad naar boven. Hij is niet altijd zichtbaar maar hoorbaar is hij zeker wel, en regelmatig steek ik hem over door middel van een bruggetje over.

Mijn gedachtes zijn hierbij weer bij mijn oversteek op Dag 10 van Camino Natural Hoya de Huesca toen ik op blote voeten door het ijskoude water moest lopen, omdat de brug verdwenen was.

Na 40 minuten op deze wandelroute loopt het pad naar beneden, en kom ik bij de Theresienbad kapel

De Theresienkapelle werd in 1916 gebouwd in opdracht van Theresia Fischer, boerin te Samern in Reitham, ter gelegenheid van de gelukkige terugkeer van een zoon uit de eerste wereldoorlog. Het heeft een Pietà uit de 19e eeuw in zijn eenvoudige interieur.

Als ik vanaf de kapel nog een stukje verder naar beneden loop kom ik bij de houten Theresien Bron.

Bij de waterval vindt u deze historische houten fontein. Tegen het einde van de 19e eeuw kenden de badinrichtingen een enorme opleving dankzij de zomerse frisheid die in Tirol opkwam. Een van hen was in het St. Johanner Winkl: het zogenaamde Samerbadl of ook wel Bauernbadl genoemd. Zijn water zou genezende eigenschappen hebben. Naast houten badkuipen en badcabines werd er ook een klein restaurantje uitgebaat. Tafels en banken nodigen uit tot verpozen in de schaduw van de bomen. Tegenwoordig herinnert alleen een houten fontein aan die tijd. Het geneeskrachtige water wordt nog steeds zeer gewaardeerd door sommige lokale bewoners.

En dan ben ik bij de waterval aangekomen die hoog boven mij uit tornt. Het waarschuwingsbord zegt genoeg lijkt mij. Terug kan ik niet meer maar moet nu verder. Ik ben wel wat gewend, maar het heeft de hele nacht geregend en een vijftal bruggen waar ik overheen moet om telkens een stapje hoger te komen, zien er maar gladjes uit.

Telkens steek ik met een bruggetje het water over, en dan gaat het aan de andere kant verder… lopend over een smal stijgend pad of het gaat via een steile trap op weg naar het volgende bruggetje. En zo kom ik steeds hoger op weg naar de voet van de waterval.

En dan ben ik eindelijk aangekomen aan de voet van de waterval, die vanaf hier nog 25 meter boven mij uit tornt. Een vlonder hangend aan de rotsen leid mij naar een plateau waar ik echt aan de voet sta van de Eifersbacher waterval.

Er hangt een kastje aan de rots, waar op staat “Leg uw geluksmomenten vast”. In het kastje ligt in plastic, pen en papier, waarmee je het kan opschrijven. Naast het kastje hangt ook nog een stempelmaker, voor een stempel in mijn Lange Afstands wandel paspoort. Jammer dat ik dat paspoort-boekje nog niet besteld heb.

Het plateau evenals de bruggetjes die ik gepasseerd ben, geven met een reling een veilig gevoel en bieden genoeg bescherming om niet te vallen. Mijn beiden stokken heb ik nu wel in de ene hand, zodat ik de reling met de andere hand vast kan houden.

Ik maak foto’s en film, en is het tijd om verder te gaan. Als ik soms dacht dat ik er nu zou zijn, kom ik bedrogen uit want nu komt de trap waar ik over gelezen heb. Deze trap verdeeld over een drietal segmenten, brengt mij nog verder naar boven en heeft 96 treden die allemaal genummerd zijn. Je weet dan in ieder geval waar je bent in de stijging van het naar boven gaan.

Het eerste trappetje brengt mij zo’n 25 treden omhoog maar is wel Triggy omdat er geen leuning naast zit. Voorzichtig aan maar… na die eerste hindernis volgt een smal pad die mij naar de volgende trap brengt. Als ik boven aan deze trap ben kijk ik hoe ver ik ben gevorderd… 56

De laatste trap brengt mij naar nummer 96… Hé hé ik ben er denk je dan, maar nee hoor het gaat nog verder alleen zijn de treden niet meer genummerd.

Al deze trappen en haarspeldbochten hebben mij vanaf de waterval naar boven gebracht naar de Hornblicksee. Nog een laatste maar wel een behoorlijk stijgend bospad, brengt mij naar boven… en dan ben ik ook werkelijk boven. In 3,5 km heb ik 300 meter geklommen, en kan nu genieten van een kunstmatig stuwmeer voor de sneeuwkanonnen van de Eichenhof-skipistes.

Als ik uit het bos kom zegt mijn navigatie dat ik voor het stuwmeertje rechtsaf moet, en mij weer op de terugweg met begeven. Maar dan kent ze Rianne nog niet want die wil rond het stuwmeer lopen, want die Wellness stoelen staan er niet voor niets, ook al is het geen weer om hier nu van te genieten. Wat moet dat heerlijk zijn in de zomer… liggend op zo’n heerlijke Wellness stoel, genietend van het uitzicht… en een butler die je drankje brengt. Ik zie het al helemaal voor mij…

Het uitzicht vanaf het meer is fantastisch ook al is het niet zo helder, als waar ik op hoopte toen ik deze route bekeek op Komoot. Het heet niet voor niets Hornblicksee en zonder bewolking had ik zeker van het uitzicht op de Kitzbüheler Horn, en vele andere bergen hier in de omgeving, volop kunnen genieten. Maar al is het zicht minder, toch geniet ik hiervan…

Na mijn rondje om de Hornblicksee begeef ik mij op de terugweg, wat begint met een 300 meter steil pad naar beneden, hetzelfde pad waar ik mee boven ben gekomen. Maar waar het pad afbuigt naar de trappen van de waterval, loop ik nu rechtdoor, en wordt het een mooi afdalend bospad.

Hier loop ik over de skipistes en kom bij het Bergstation van de Gondelbaan. Vanaf hier kun je nog verder omhoog met een stoeltjeslift. In een soort van remise wordt hard gewerkt en onderhoud gepleegd aan gondels en stoeltjes, om alles voor het zomerseizoen weer tiptop in orde te hebben.

Hier ligt ook het Berg Gasthaus wat gesloten is. Er valt ook niets te verdienen nu, ik snap het helemaal maar wat had ik nu graag binnen zitten genieten van een kop chocolademelk met een warme Apfelstrudel met vanillesaus.

De laatste kilometers gaan over dezelfde dalende weg als waarmee ik naar boven liep, maar toen zag ik dit kleine meertje niet, zo idyllisch gelegen sprookjesachtig mooi.

En dan ben ik na 6,7 km weer terug bij  Alpenhotel Kaiserfels. Wat heb ik genoten van deze wandeling naar de Eifersbacher Wasserfall, in de beschrijving is niets teveel gezegd. Werkelijk Prachtig!