Na twee weken met spit gezeten te hebben was ik afgelopen vrijdag voor het eerst pijnvrij. Dus wilde ik toch weer eens op pad gaan voor een wat langere wandeling, de wandelingetjes in de buurt ben ik de afgelopen twee weken wel een beetje beu geworden.

Ik wilde weer eens naar het Noord Brabantse Velp, waar ik in het verleden al verschillende wandelingen gemaakt heb. Dus op de zoek functie van Komoot ‘Velp’ ingevuld, en dan komen er diverse routes tevoorschijn. Eentje van een kilometer of tien lijkt mij wel wat, en start bij de kerk van Velp. De auto kan ik er makkelijk  parkeren.

Ik was van plan om voor dag en dauw op pad te gaan, maar Kitty had andere plannen en zo moest ik vanmorgen eerst met haar mee naar de Appie. Dus geen, voor dag en dauw tijd… want het is 09:30 uur als ik in Velp mijn auto parkeer bij de kerk.

Mijn wandelkleding voor vandaag is een linnen wandeljurk, die had ik aan toen ik naar Appie ging. En daaronder droeg ik mijn sandalen die ik nu nog aan heb, maar daar ga ik natuurlijk niet op lopen. Dus pak ik uit de kofferbak mijn hoge wandelschoenen, en kom er dan achter dat mijn steunzolen nog in de lage wandelschoenen zitten. Shit shit… zonder steunzolen gaat echt niet. “He… ” denk ik, 

in mijn sandalen zitten ook steunzolen, die met klittenband vast zitten. Het is een hele toer om die er uit te krijgen, maar ik ben gered en kan nu op pad.

Volgens het KNMI wordt het broeierig warm vandaag, en dat is al meteen te merken want het is op dit tijdstip al 20 graden. Maar het is maar een wandeling van 10 km, en als ik  een beetje door stap ben ik rond de middag al weer terug in Velp.

Het begin herken ik nog van vorige wandelingen, maar als ik bij het bord “Welkom in Velp” rechtsaf een wandelpad in sla, heb ik al zo mijn twijfels. Natuurlijk ben ik hier al eens geweest, dat moet haast wel. Maar lopen in een ander jaargetijde, of de route in een tegengestelde richting maakt een wezenlijk verschil. Voor mij is het nu allemaal nieuw.

Het pad oogt fris groen en als ik langs een ven wandel met het wuivende riet, en het jonge zwemmende grut in het water geniet ik volop. Het pad schampt een buitenwijk van Grave aan, je ziet het aan de huizen als ik naar rechts kijk.

Maar daar heb ik geen oog voor, want links kijk ik al de wijde wereld in… en zie in de verte al een eerste klooster liggen van de drie Kloosters die Velp rijk is. Dit is het klooster van de Redemptoristinnen, oftewel het klooster van De “Rooi Nonnekens.” Het blijken slotzusters te zijn en aan de metershoge muur rondom het klooster is te zien, dat ontsnappen onmogelijk was.

Het wandelpad leid mij naar de Hertogswetering waarna ik linksaf sla, en het pad langs de wetering volg. In de verte staat een reiger voor zich uit te staren, en ziet waarschijnlijk een heerlijk maaltje in het vooruitzicht. Pas op het laatste moment vliegt hij weg en maak ik in zijn vlucht nog een foto.

Dit 800 meter lange pad langs de Hertogswetering brengt mij naar De Vincentius kerk, wat oorspronkelijk uit de 10e eeuw stamt. Toch heel bijzonder dat in zo’n klein dorp als Velp met maar 1400 inwoners, er drie kloosters zijn en dit juweel van een kerkje..

Als ik een stukje terug loop en een klein stukje van mijn route afwijk kom ik bij het Emmaus Kapucijner klooster. Wat een pracht ligging, zo een drietal historische monumenten dicht bij elkaar op zo’n rustige plaats buiten het dorp.

 

 Op het bankje naast het Vincentius kerkje maak ik een korte pauze. Tegenwoordig wordt het kerkje gebruikt voor o.a. exposities, en ook nu is er een expositie. Altijd leuk om te bekijken maar vandaag heb ik er geen zin in, en ga na mijn korte pauze verder met de wandeling.

Komende vanuit het Emmaus klooster loopt een wandelaar voor mij uit. Nieuwsgierig als ik ben, ben ik benieuwd naar zijn verhaal en schakel ik een tandje bij om hem in te halen. Wat niet zo eenvoudig blijkt als ik naar zijn lange benen kijk. Nog maar een tandje erbij dan, en ja hoor op de Oude Maasdijk heb ik hem bijgehaald op het moment, dat hij op een infobord staat te kijken.

Ik probeer een praatje te maken maar erg spraakzaam is hij niet. Wel hoor ik van hem dat hij Het pad van je eigen wijsheid oftewel  ‘De Walk of Wisdom‘ loopt, en dat hij overnacht heeft in het Emmaus klooster. Ik snap het helemaal… Heb je net de rust en stilte ervaren in het klooster, komt er zo’n nieuwsgierige tante je uithoren, wat je aan het doen bent. Sorry Jan Piet of Klaas… ik was gewoon benieuwd wat deze Pelgrim te vertellen had.

De dijk is een ietwat saai stuk wat een kilometer duurt, maar daarna gaat het  linksaf en gaat het weer richting Velp. 500 meter verder bij een brug over de Hertogswetering gaat mijn route rechtsaf, en volg ik weer het pad langs de Wetering. Wederom wandel ik door een gebied waarbij ik mij afvraag of ik hier al eerder ben geweest, zo mooi is het hier.

Op het punt waar ik de Hertogswetering achter mij ga laten, staat een bankje en ik maak daar dankbaar gebruik van, voordat ik aan mijn laatste drie kilometer van mijn wandeling ga beginnen.

Ook hier hetzelfde liedje… Ben ik hier niet al eens geweest, want ik wandel hier langs een boerderij die mij bekend voor komt. Was het hier niet dat een boze boer lelijk tegen mij deed, omdat ik in zijn heg mijn behoefte had gedaan. Ik schaamde mij rot toen, maar Ja ik kan het nu eenmaal niet ophouden. Nu is er geen boer maar ik loop toch maar snel door.

De laatste kilometers gaan door het bosrijke domein van het derde klooster, Mariëndael in Velp (Noord Brabant) en is al decennia een van de groenste en sfeervolste plekken rondom Velp en Grave. Ik heb het vorig jaar pas voor het eerst ontdekt, en het is werkelijk een prachtig gebied. En zeker nu alles bloeit, want de vorige keer dat ik hier was, was op 14 maart 2024,   en toen hing er nog geen blad aan de bomen. Een troosteloos gebeuren vergeleken met nu.

Als ik het bos uit loop geeft mijn navigatie aan dat ik rechtsaf moet, en van de vorige keer weet ik nog dat dit pad bij het klooster uit komt. Daar is nu geen sprake van, want waar het pad loopt staat nu een groot hek wat tientallen meters doorloopt. Hier wordt een nieuwbouw wijk uit de grond gestampt die Bosrijk Mariëndaal gaat heten, lees ik op een bord.

Ik loop nu rechtdoor en kom uiteindelijk bij de oprijlaan naar het klooster uit. Om 11:57 uur maak ik de laatste twee foto’s van deze dag, en wandel terug naar mijn auto. Het ging echt lekker vandaag en heb geen moment mijn rug gevoeld. Op naar de volgende wandeling…

Heb je zin om onderstaande wandeling te lopen, dat is dit de Link: Uitzicht op drie-eenheid Velp

Op Komoot ben ik te volgen onder de naam Rikit