Vandaag weer een keer de tijd om een wat langere wandeling te maken. Op Komoot had ik wat gezien van het vroegere ‘Land van Ooit’ dat ik dacht, “Goh dat neem ik op in een route die ik zelf verder in elkaar knutsel.

En zo trek ik vanmorgen om half zeven de deur in het slot, en wandel naar het station. Ik reis met de trein naar Den Bosch en dan Buslijn 136 naar Tilburg, maar ik stap uit in Nieuwkuijk. Althans dat is het plan, maar Ja… het openbaar  vervoer hé, dat werkt niet altijd mee.

Naar Den Bosch is er nog niets aan het handje. Daar kom ik om 7 over aan, en de bus vertrekt om 07:19 uur. De bus is er al eerder… De chauffeur is nors en er kan nog geen goedemorgen vanaf. Ik stap in en hij gaat nog eventjes koffie halen. Om 07:21 uur is hij pas terug, te laat dus.

En het wordt nog later want niet alle deuren willen sluiten. Dus wordt er gebeld met de storingsmonteur. Ik hoor dat alle systemen van de bus uitgezet moeten worden… 5 minuten wachten en alles weer aan. En ook dat helpt niet…Hij gebruikt een k.u.t woord en zegt dat we nu uit moeten stappen, de bus gaat niet vertrekken!! Ook het uitchecken wil niet meer lukken.

Heb ik weer, maar ach voor mij is het allemaal niet zo erg, want ik hoef niet te gaan werken. Over een half uur gaat er weer een… Maar daar wacht ik niet op, ik draai mijn geplande route gewoon om en wandel nu vanuit Den Bosch, naar het vroegere ‘Land van Ooit’ in Drunen.

Even een foto van de Bossche draak en kan ik op pad en wandel richting centrum. Brug over en dan de Dommel volgen tot aan de Vlijmenseweg.

Nadeel van het omkeren van deze wandeling… Zo vroeg is Jan de Groot nog niet open 🤔

Op het plein waar Vlijmenseweg en Koningsweg samenkomen gaat er iets mis want even later begint mijn Komoot Miep tegen te sputteren. Ik heb de verkeerde oversteek genomen, en loop nu helemaal de verkeerde kant op… en ik heb nergens zo’n hekel aan, als terug lopen. En dat doe ik nu ook niet. Ik ben zelfs bereid om er een geheel andere route van te maken, maar ik kijk op mijn navigatie… Als ik hier verder doorwandel, kan ik even verderop oversteken, en ben ik na 3 km bij Vught weer terug op mijn route.

Ik mis nu alleen Fort Isabella… in Vught… Nou Ja, dat komt dan wel een andere keer. Ik wandel nu langs het 20 km lange Drongelens Kanaal, en in de ochtendmist laat ik ‘s-Hertogenbosch achter mij.

Het fiets -en wandelpad langs het kanaal volg ik tot aan Kamp Vught. Vanaf hier gaat het over het Kampweg pad, wat door een bosrijke passage loopt en gedeeltelijk het LAW (lange afstand wandelpad) van het Hertogspad volgt.

Omdat ik al eens bij het Nationaal Monument Kamp Vucht… ben geweest, breng ik er nu geen bezoek aan. Het is ook niet het doel van mijn wandeling, maar kom hier wel de restanten van het vroegere doorvoer kamp tegen als ik over het Lunettenpad wandel.

Na de tweede wereldoorlog werd het in 1951 omgebouwd tot een Moluks Woonoord.

Dit hele Lunetten gebied ademt geschiedenis. Op dit gehele Lunetten complex, waarop het Nationaal Monument Kamp Vught en het Lunetten Moluks Woonoord zich bevinden, is er hier ook plek voor de in gebruik zijnde Brederodekazerne van Defensie.

Op deze plek stond hier tijdens de Tweede Wereldoorlog een SS-kazernecomplex dat diende als uitbreiding van het concentratiekamp Vught.

De voormalige SS-Kazerne stond zuidoostelijk van de poort van de Van Brederodekazerne en is een extensie van de basis. Het commandocentrum was vroeger het “SS-terrein” van Kamp Vught. Ook hier staan nog veel originele SS-gebouwen.

Aan het eind van het Lunettenpad sla ik rechtsaf, en wandel langs de omheining van de Brederodekazerne richting mijn volgende doel, het Strandbad van de Ijzeren Man. En daar hoop ik een bankje te vinden want daar ben ik wel aan toe. Ik heb inmiddels 6 km gewandeld en buiten een banaantje vanmorgen in de bus, heb ik verder nog niets gegeten.

Ik laat de Brederode kazerne achter mij, steek de weg over en zie het Strandbad al liggen, en vind hier mijn bankje. De meegebrachte kurkuma thee en een goed belegd broodje gezond laat zich heerlijk smaken. Na een kwartiertje ga ik weer verder over het pad wat langs de Ijzeren Man loopt. Hier passeer ik ook het Klimbos Ijzeren Man…… Wauw dat ziet er gaaf uit, als ik paar jaartjes jonger zou zijn… Ging ik hier vandaag nog klimmen🤓

Het Ijzeren Man meer blijft aan mijn oog onttrokken, door een kilometers lang bebost pad wat langs de Broekleij beek, parallel aan het meer loopt .

Daarna kom ik in een wat opener gebied, voordat het weer aansluit aan de Loonse en Drunense duinen.

Hier staan wat mooie boerderijen, en ook belangrijk… hier kom ik weer een bankje tegen. Even zitten want het is toch een tijdje geleden dat ik meer dan 20 kilometer gewandeld heb. Ik kan dit gemakkelijk aan, maar moet wel op tijd mijn rust nemen. En die rust neem ik nu, en soms is 5 minuten al genoeg. Er lopen twee wandelaars mij voorbij, en ik besluit aan te haken.

Ik hoef ze niet in te halen maar met die twee in het vizier, geeft het soms wat verlichting op mijn wandelpad. Dat is nu niet het geval want ik loop heerlijk te wandelen, en denk er al over om straks mijn route te verlengen. Maar ik ben nog maar op de helft, dus moet ik nu niet al te voorbarig zijn.

Het paar voor mij slaat rechtsaf bij ’t Hoog’, en ik ga rechtdoor naar de Loonse en Drunense duinen. Op een boerderij hangt een schilderij die mij verteld dat hier op 6 mei 1810, Keizer Napoleon met zijn gevolg zou zijn gepasseerd. Ik heb daarover zo mijn twijfels, maar zijn broer Lodewijk Napoleon… met zijn leger dat zou kunnen zijn, want dat was de koning hier in Nederland.

Keizer Napoleon Bonaparte is alleen in westelijk Nederland geweest, om zijn broer Lodewijk terecht te wijzen. Die was in de ogen van de Keizer te vernederlandst, en bracht te weinig geld in het laatje.

Tijd om hier lang bij stil te staan heb ik niet, maar ik zal vanavond er wel eens over gaan Googlen. Ik moet nu verder… En wat volgt zijn prachtige paden over de heide en brede lanen, waar ik intens van kan genieten.

Ik heb de hele weg al last van opspelende darmen… en moet al voor de derde keer p.. pen. Er is niets zo lastig om dit onderweg te moeten doen, maar wat moet dat moet. Dus zoek ik een geschikt plekje, wat later minder geschikt blijkt als ik mij prik aan de brandnetels, maar gelukkig niet in mijn billen, anders zou ik er weer een handicap bij gekregen hebben.

Nu ik toch mijn tas en alles afgedaan heb, kan ik hier net zo goed een wat langere pauze maken, en de rest van mijn broodtrommeltje leegmaken. Er is geen bankje maar ik maak dankbaar gebruik van een stapel boomstammen. En dan gaat het weer verder…

Hier wandel ik deels over De Liberation Route Europe. Dat is de route die de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog volgden tijdens de bevrijding van Europa. Ik sta even stil bij een infobord aan de rand van een groot weiland. Hier heeft in 1944 een zweeftoestel op weg voor   Operatie Market Garden, een noodlanding moeten maken nadat de haak was losgeschoten van het trekkende vliegtuig.

Met behulp van de plaatselijke bevolking wist de bemanning een veilig heenkomen te zoeken.

Ik kom weer uit bij het Drongelens kanaal, volg het pad er langs, en even verderop steek ik nog een keer over om het kanaal achter mij te laten. Aan de andere kant zie ik een tandem rijden, staan stil en rijden weer. Ze houden gelijke tred met mij, en aan de andere kant van de brug maak ik een praatje met ze.

Ze komen niet uit de buurt hoor ik wel, en zijn wars van de nieuwste navigatie snufjes… want en dat maakt mij blij, ze nemen er een loei van een landkaart bij om te kijken waar ze zijn. Prachtig toch!!

Vanaf het kanaal volgt er een taai stuk richting Drunen, maar dat moet om er een eind aan te kunnen breien. De zon is inmiddels volop gaan schijnen, en dit maken die laatste 5 kilometers een stuk zwaarder. Ook zit er iets te wringen in mijn beide schoenen, dus maak ik met nog 2 kilometer te gaan, gebruik van een bankje om mijn schoenen eens nader te inspecteren en uit te doen.

Ik heb altijd een vuilniszak bij die ik uitspreid, voordat ik mijn schoenen uit doe. Hier kan ik dan mijn voeten op zetten.  Ik kieper mijn schoenen om, en er komen steentjes en takjes uitgevallen die ik onderweg heb verzameld. Ook haal ik mijn steunzolen eruit en mijn sokken pluk ik weer helemaal schoon. De onderhoudsbeurt onderweg is geslaagd, en loopt het ineens een stuk comfortabeler.

En dan ben ik in Drunen waar het vroegere in 1989 gestichte ‘Land van Ooit’ zich bevond. Het markante roze kasteel is al lang niet meer roze en ook het landgoed in Drunen doet aan bijna niets meer herinneren aan het Land van Ooit.

Het Land van Ooit was een pretpark in Drunen, gemeente Heusden, dat bekend stond om zijn shows en het thema “kinderen zijn de baas”. Het park is opgericht in 1989 door Marc Taminiau, die eerder directeur was van de Efteling. In 2007 ging het park failliet en sloot het zijn deuren. Tegenwoordig is het terrein van het voormalige Land van Ooit grotendeels een wandelpark genaamd Landgoed Steenenburg. 

Na nog wat foto’s van de Napoleontische soldaatjes in de vijver bij het kasteel, vervolg ik mijn wandeling naar de bushalte in Nieuwkuijk. Ik heb even gespeeld met de gedachte om nog door te wandelen naar Vlijmen, maar dan komt er al gauw 4 km bij. En ik moet nog terug reizen naar Oss, dus laat ik het hierbij.

En net als vanmorgen zit het mij ook nu niet mee, want de bus die ik moet nemen is… Jawel uitgevallen door een storing. Dat geloof je toch zelf niet… Maar wel waar!!

De bushalte staat bij de vroegere ‘Ster Van Nieuwkuijk’ voor de deur. Voor vele Brabanders en ver daarbuiten een begrip, om hier in het weekend te gaan dansen, en/of te feesten. De jaarlijkse reisjes van ‘Kaal van der Linden’ waar ik werkte, werden hier vaak afgesloten met diner en feest.

Memories dus… en terwijl ik daar aan terugdenk, geniet ik van mijn cola op het terras van Eetcafé De Ster, met zicht op de klok van de kerk. De bus die ik nu moet nemen is mooi op tijd, en anderhalf uur later ben ik weer thuis en heb dik 23 kilometer gewandeld. Ik ben helemaal tevreden met hoe lekker het ging vandaag.

Tot een volgende wandeling…