Ik kon maar geen besluit nemen, over waar ik op zaterdag wilde gaan wandelen. Allerlei ideeën borrelende op en verdwenen weer in de prullenbak. Maar ineens wist ik het… Ik ga naar het moeras van ‘De Bruuk’ onder de rook van Groesbeek, en steek de grens over naar het Reichswald.

Een route die ik in 2023 al eens eerder heb gewandeld. Maar dit keer start ik bij  Boscafė Merlijn in Grafwegen net over de grens, en loop deze keer mijn route andersom. Ik heb hem ook wat aangepast door wat mountainbike paadjes te skippen. De vorige keer ben ik zo verschoten toen er eentje met geweld naar beneden kwam, en mij op een haar na miste.

Om zes uur loopt deze ochtend mijn wekker af, doe een kort wissewasje en pak mijn spullen bij elkaar, en sluip naar beneden. Mijn tas staat al gepakt en zo rijd ik in de vroege ochtend naar het Duitse Grafwegen. Het beloofd een prachtige dag te worden, met een opkomende zon en mist op de weilanden.

Ik parkeer mijn auto bij het Boscafė, en wissel van schoeisel en gesp mijn rugtas om. Ik kan gaan… het is 07:15 uur als ik linksaf het stijgend pad in loop. Twee rijen boomstammen flankeren het pad als een toegangspoort naar het Reichswald.

Ik volg het stijgende pad, eerst nog breed aan de parallel lopende Neutrale weg, die hier de grens vormt met Nederland. Ik wandel op de flanken van Col du St. Jean oftewel de Sint Jansberg. Na 1 kilometer ben ik al weer terug in Nederland als ik de Holleweg oversteek.

Hier ligt vandaag werkelijk het Goud in de mond, want ik wandel nu weer in een ver weg kijkend gebied. Links de bosrand en rechts het Goud met nog wat mist op de weilanden.

Het pad langs een haag wat ik volg, gaat bij iemand over zijn erf tot ik niet meer verder kan. Maar Komoot geeft aan dat er een pad moet zijn. Om mij te behoeden dat ik over het hek klim, komt daar in een ochtendhumeur zijnde eigenaar mij vertellen dat ik niet verder kan. Ik moet door het roestige poortje met de drie hoefijzers, naar de andere kant van de haag.

Ik bedank hem voor zijn gastvrijheid, en loop gauw door.

Zo’n 600 meter wandel ik over dit pad met al zijn pracht, voordat het pad weer het bos in gaat.

Het pad wat hier omhoog en omlaag gaat, loopt tussen twee bronbeken door. Aan de rechterkant kijkt het helemaal groen, waarvan ik denk… “is het nou een grasveld?” Maar mijn pad gaat naar links en wandel langs de ook niet al te fris kijkende bronbeek aan de linkerzijde.

Hier passeer ik een vroeg op pad zijnde, op blote voeten lopende vrouw. Het lijkt mij niet zo gemakkelijk lopen, maar als je dat misschien al je hele leven doet, zijn je voeten gehard. Omdat ik nog maar net op pad ben, zeg ik haar alleen maar gedag en wandel verder.

Het pad gaat een beetje steil naar beneden,  en komt uit bij een bankje met mooi uitzicht. Ik besluit om hier even wat te eten. Ik heb vanmorgen alleen 2 eetlepels yoghurt met muesli op, maar heb daar niet genoeg aan voor de energie die ik nu nodig heb. Voordat ik gisteravond naar bed ging, had ik mijn thermosflesje (Lidl) gevuld met thee, en nu dik 7 uur later is hij nog te heet om te drinken.

Na 3 kilometer steek ik weer de Holleweg over, en volg de Bosweg, nog steeds parallel lopend aan de grens met Duitsland. Het Reichswald ligt nu links van mij. Na 4 kilometer wandelen kom ik bij een oude grenspaal en schiet een laatste vroeg op ‘Goud in de mond’ plaatje.

Nu ga ik toch echt beginnen aan mijn tocht  door het Reichswald, die veelal gaat over brede lange lanen. Vanaf de eerste keer Holleweg…volg ik al gedeeltelijk het LAW10 – (Noaberpad), dat zijn de roodwitte. En van het Maas Niederrheinpad de geelrode bordjes. Ook zij kennen de schoonheid van dit gebied.

Komende vanaf de richtingaanwijzer ga ik rechtdoor richting Kranenburg, en sla verderop rechtsaf de Bosspoorweg in. Hier kom ik bij de Locomotief replica van Max en Moritz
Op de hoek staat een kleine locomotief van hout en een informatiebord. Tussen 1917 en 1945 liep er een spoorlijn door het Reichswald, een smalspoor: de Waldbahn. Vanaf station Pfalzdorf liep deze via Asperden, Kessel, Nergena richting de rijksgrens, zestien kilometer lang.

Ze diende vooral voor de afvoer van kaphout richting lokale afnemers. Uiteindelijk was veel van het hout bestemd voor de kolenmijnen in het Ruhrgebied. In de Eerste en Tweede Wereldoorlog diende het spoor ook militaire doelen. Er werd gebruik gemaakt van twee stoomlocomotieven. Max en Moritz. De houten locomotief is daar een replica van.

Je denkt het hier een beetje te kennen, omdat dit al de vierde keer is dat ik hier wandel. Maar nu kom ik vanaf de andere kant, en lijkt alles anders. Zeker nu ik de zon van voren heb, schenkt deze mij wonderlijke schone plaatjes en doorkijkjes.

Wat mij ook overweldigd is de stilte die ik hier ervaar… sssst… stil, op grote hoogte hoor ik het gezoem van een vliegtuig. Maar buiten dat… is het doodstil… in het bos.

Ik kom hier ook helemaal niemand tegen. Nu is dat ook niet heel raar als je zo vroeg als ik op pad gaat. En het Reichswald staat bij Nederlanders bekend als saai, omdat je na het passeren van de Duitse grens bij Grafwegen een relatief eentonig naaldbos betreedt met kaarsrechte, brede paden, die eindeloos lijken te duren. Maar hier houd ik van…

En hoewel er veel paden zijn waar je met een blik van oneindig overheen wandelt, verveeld  het nooit omdat je weet dat er af en toe ook afwisseling is, zoals het verzonken pad. Het is dan zo anders, maar vandaag zorgt de zon net voor nog wat extra’s.

Ook hier wandel ik op de flanken van een viertal bergen die hier liggen. En zo gaat het verder tot ik weer in een wat opener gebied kom, en aan mijn rechterzijde door het gebladerte heen, weer de wijde wereld in kan kijken.

En dan kom ik bij de betonnen zuil met het gat er in. Als je door het gat kijkt zie je de St. Peter en Paul Wallfahrtskirche in Kranenburg. Telkens weer probeer ik met de camera van mijn smartphone, door het gat kijkende een foto te maken. Tot nu toe is het mij nog maar één keer gelukt, en ook vandaag lukt het mij niet om de kerk scherp te krijgen.

Vanaf hier moet ik nog een kilometer of drie, over een pad wat af en toe erg smal is. Ik moet dan ook twee keer aan de kant voor groepjes mountainbikers. Ik laat ze graag voorbij en vervolg mijn weg. Na 14 km wandelen laat ik het Reichswald achter mij, steek de Grafwegener strasse over en ben weer terug in Nederland.

Het is nog maar 500 meter naar mijn favoriete ‘Wijngaard De Plack‘ lunchplek. Ik heb onderweg nog wel op een boomstam gezeten, maar dat is goed voor even zitten. Nu wil ik wat langer pauzeren, en wil ook mijn schoenen en sokken even nader onderzoeken, want in het bos valt er altijd wel wat in je schoen wat dan niet prettig zit.

Ik bestel een gemberthee, en het was niet mijn bedoeling… ook een appelpunt. Ik laat mijn blik eens over het terras gaan, en zie dat ze weer aardig uitgebreid hebben. Het draait hier voornamelijk om de wijn, maar ze timmeren ook behoorlijk aan de weg met hun winkel en terras, en hun pas geopende proeflokaal.

Het is een plek waar ik graag met Kitty en anderen kom, ook als er niet gewandeld wordt. Ik zou nog wel even willen blijven zitten, maar ik heb nog 6 kilometer te gaan. Ik maak nog een rondje tussen de druivenranken, en begeef mij weer op weg.

De wijngaard ligt aan de drukke Ketelstraat, waar tegenliggers van elkaar de berm in moeten, om de ander te laten passeren. Opletten geblazen… ik maak dan ook regelmatig een stapje zijwaarts, om het verkeer voorrang te verlenen. Safety first!!

Een kraampje met tomaten trekt mijn aandacht, en heb zin om ze mee te nemen. Ik wil maandag tomatensoep maken, maar heb niet genoeg tomaten uit mijn eigen groententuintje. Voor 2 euro kan ik ze niet laten liggen, maar neem ze nu niet mee want straks kom ik hier langs, als ik met de auto naar huis rijd.

Voor de brug over de Leijgraaf sla ik linksaf en volg 1,5 kilometer het Leijgraaf beekje. Normaal een mooi pad langs een meanderend stroompje, maar vandaag is daar geen sprake van. Er staat weinig water in, en de oevers liggen vol met net pas afgesneden riet.

Gauw doorlopen dus, dan heb ik dat ook weer gehad. Bij een bankje maak ik toch even pas op de plaats. Want in het Reichswald was ik beschermd tegen de zon… hier schijnt de koperen ploert ongenadig op mijn bolleke. Daarom smeer ik de blootgestelde delen maar eens goed in.

Als ik de Leijgraaf achter mij laat sla ik linksaf en wandel een 200 meter over de ‘Lage Horst’. En dan ben ik in mijn geliefde natuurgebied De Bruuk. Het is maar 100 hectare groot maar o zo bijzonder, en behoort tot een van de rijkste natuurgebieden in Noordwest-Europa. Als ik door het bijna ondoordringbaar pad door het moeras gelopen ben, staat er een bankje. Ik maak er dankbaar gebruik van…

Het bankje staat heerlijk in de schaduw, en hier wil ik even van genieten, want zo meteen moet ik het kilometer lange pad trotseren, over de open vlakte met bijna geen schaduw.

Na dit mooie stukje Natuurgebied ben ik bijna aan het einde gekomen van mijn wandeling, maar wil nog even naar de tuin van de kunstenaar, waar ik over gelezen heb op Komoot. Toen ik op Komoot deze route aan het plannen was, en hem later op deed slaan, gaf Komoot er deze naam aan… ‘Van Café de la Mairie naar Tuin van de Kunstenaar‘

Ik moet er wel een klein stukje voor omlopen, maar ik wil het toch gezien hebben. En dat het een kunstenaar is in zijn vakgebied, dat kan ik wel zien. De namen erbij zijn ook leuk bedacht, je moet er maar op komen. Even nog wat foto’s schieten en gauw verder.

Ik steek de grens weer over naar Grafwegen, en ben dan weer op de plek waar ik vanmorgen om 07:15 uur aan mijn wandeling begon. Wat een prachtige dag was het toch weer, ik denk dat ik hem toch maar toevoeg aan mijn pagina van Riannes Mooiste Wandelingen. Hij zal er niet misstaan denk ik!

Tot een volgende wandeling…