Voor een optreden met onze Muziek Vereniging Hartog, togen wij naar het Duitse Harsewinkel waar Spielmannzug Harsewinkel hun 100 jarig bestaan vierden.

Met deze jubilaris heeft Muziek Vereniging Hartog al meer dan 60 jaar een vriendschaps band. En als er iets te vieren is moet je daar bij zijn, dat geld voor beide verenigingen. Zo wordt elk lustrum gevierd, en zijn wij met Hartog nu aan de beurt om bij Spielmannzug Harsewinkel te gast te zijn. In 2028 vieren wij ons 100 jarig jubileum, en zijn zij weer te gast bij ons in Oss.

In 1981 ben ik lid geworden en heb dus, met uitzondering van de 17 jaar dat ik afwezig was… heel wat Muziek optredens gehad, en daarna het feest gevierd. Hier kan ik een boek alleen al over schrijven. Er zijn heel wat anekdotes te vertellen over ‘Mijn wilde jaren’ bij de vereniging, als ik het zo hoor, als wij met de bus naar Harsewinkel onderweg zijn. Ik kan en wil het mij niet meer allemaal herinneren 😉

Op zaterdagmorgen loopt onze wekker al om half 6 af, want over een uur worden wij bij het clubgebouw verwacht, want uiterlijk om 07:00 uur vertrekt de bus. Nu kennen wij allemaal dat Brabants kwartierke, maar geloof het of niet… om 1 minuut over zeven zit iedereen in de bus en zijn wij onderweg naar Duitsland.

Geert is onze chauffeur en weet de weg. Op een stortbui en een lange file door wegwerkzaamheden na, verloopt onze reis voorspoedig, en komen wij zo rond kwart over 10 aan in Harsewinkel. Zoals al 60 jaar het geval is worden wij hartelijk verwelkomd door onze Duitse vrienden in de Heimathof. Velen van ons hebben warme vriendschappen voor het leven opgebouwd, en dat zal ook in de toekomst zo zijn.

De gebruikelijke beleefdheden worden uitgewisseld en omdat een van onze leden (Leon van Doorn) 50 jaar lid is, wordt deze door onze Muziek vereniging juist in Harsewinkel in het zonnetje gezet. Leon is naast dat hij al 50 jaar lid is, ook een belangrijk persoon in het nauwe contact met onze Duitse vrienden. Leon kreeg de Gouden versierselen opgespeld. En omdat echte bloemen dit weekend niet overleven, kreeg hij een mooi bosje plastic bloemen.

Veel tijd om in gastgezin en hotel te verblijven is er niet, want om 15:00 uur is het weer verzamelen. Wij moeten onze instrumenten alvast klaarzetten bij het podium, voordat de muzikale optocht door de stad begint. Wij lopen wel mee maar maken geen muziek. Bij ons gaat alleen onze slagwerkgroep voorop.

Wij dragen geen uniform meer bij onze muziekvereniging, maar dragen een blauwe polo als het wat informeel is, en zwarte broek met blouse als wij een echt concert hebben. Een polo met korte mouwen bij een temperatuur van net geen 20 graden bezorgt mij al kippenvel als ik er aan denk. Dan weer zon dan weer bewolkt… wat zal ik doen. Nou vooruit gewoon stoer zonder jas ga ik er voor, en heb ik het geluk dat tijdens de Umzug door de stad het zonnetje schijnt voor wat warmte.

Maar er vallen wel wat druppels als wij bij de feest locatie aankomen, en die druppels zijn er ook als wij ons eerste nummer hebben ingezet. Dus allemaal gauw opstaan en ergens gaan schuilen tot het weer wat droger is en wij weer verder kunnen met ons concert.

Regen is niet fijn als je muziek maakt… maar een zon die recht in je snoet schijnt ook niet. En dat was het geval toen het zonnetje doorbrak, en ik bijna geen noten kon lezen. Het is ook altijd wat met mij… maar er zaten beslist goede noten tussen, daar ben ik van overtuigd.

Na het concert was het tijd om te feesten en vriendschapsbanden aan te halen. En hier kwamen wij onze vrienden weer tegen waar het in 1986 mee begonnen was. En net als met die vrienden die je op één hand kunt tellen… ging ons gesprek weer verder waar wij twintig jaar geleden gebleven waren. Het voelde meteen weer goed en dat gevoel was wederzijds.

De middag ging over in de avond. Tijden veranderen en dat bleek nu ook weer. Zaten wij vroeger aan lange tafels, nu stonden er alleen hangtafels. Nergens een mogelijkheid om te zitten, dus bleven vooral de oudere feestvierders in het voorportaal waar je wel kon zitten. Hier werd ook bier getapt en was er een wijnproeverij. En was het daar zeker zo gezellig als in de grote zaal.

Wij hebben het niet zo heel laat gemaakt, en liepen met Manfred en Lisa als onze chaperone weer terug naar ons hotel, en waren wij net voor middernacht weer terug bij ons overnachtingsadres.

De zondag stond in het teken van de vriendschapsbanden verder aanhalen, was er een lunch en hadden wij een spellenmiddag wat heel erg leuk was.

Er waren veel leuke spelletjes bij, maar eentje vond ik er toch wel uitspringen. En dat was dat je zelf een lied moest componeren. De noten op notenschrift zetten, en dan de noten in de juiste kleur van de stembuizen zetten. Naar gelang de noten die wij hadden, werden de stembuizen verdeeld. Ik had de lage A

Wij hadden als lied “Lang zullen ze leven”. Manon zong voor en wij sloegen met de stembuizen op onze hand, en zo creëerden wij een lied. Het leverde ons een derde prijs op. Na de prijsuitreiking werd het tijd om afscheid te nemen van onze Duitse vrienden.

En geloof het of niet… maar klokslag 17:00 uur zat iedereen in de bus, en konden wij op tijd aan onze terugreis beginnen. Zo rond half negen zijn wij weer bij het clubgebouw van Muziekvereniging Hartog, en komt er een einde aan een fantastisch weekend.