Ik heb het op vaste dagen gaan wandelen een beetje losgelaten. Er is altijd wel iets wat ertussen komt en dan moet ik het weer verzetten. Bij mij werkt het in ieder geval niet. Dus voortaan probeer ik op elk vrij moment te gaan. Dus gisteren aan mijn Lief gevraagd of er nog iets voor de zaterdag op het programma stond. Dat was niet het geval!

Bij mij in de buurt wandelen heb ik het wel zo’n beetje gezien, dus voor een langere wandeling ga ik liever wat verder weg. En zo had ik op Komoot weer iets in elkaar gepuzzeld, met een startpunt wat ligt in het Gelderse Overasselt. Een plek mij welbekend, omdat je op de laatste dag van de Nijmegense 4Daagse hier doorheen wandelt, net nadat je door het bosgebied van de Overasselt en Hatertse vennen bent gewandeld. Daar wil ik dus naar toe.

Het liefst ga ik met het krieken van de dag op pad, maar de wijnproeverij van afgelopen donderdag zit nog in mijn benen, en daarom is het zo rond 11:00 uur dat ik nu op pad ga.

Mijn auto parkeer ik bij het Museum De Lage Hof, en trek mijn wandelschoenen aan. Daarna start ik mijn navigatie van mijn uitgezette route. Wat ik tegelijkertijd doe, is mijn Live Tracking starten, zodat iemand… in dit geval ‘mijn Lief’ mij kan volgen. Het geeft toch wel een zeker gevoel voor mij… en voor het thuisfront, om te weten waar ik uit hang. Zeker omdat ik vaak de gebaande paden verlaat, waar niemand langs komt. Mocht er iets met mij gebeuren… kunnen ze in ieder geval zien waar ik ben.

Vanaf hier wandel ik de Kasteelsestraat op, een doorgaande weg. Dit soort wegen door het buitengebied en polder zijn meestal niet leuk om overheen te wandelen, maar wil je ergens komen dan is het niet anders. Na 1 kilometer gaat het gelukkig rechtsaf, steek dan de Kasteelsestraat over en kom bij een klaphek van een Boerenlandpad.

Het pad wat ik volg loopt langs een sloot met aan mijn rechterzijde een haag. Vannacht heeft het wat geregend, en daardoor loop ik tot aan mijn broekspijpen door het hoge natte gras. Ik hoop maar dat  mijn schoenen nog waterdicht zijn. Het is een weinig belopen pad merk ik wel, en zo loop ik dan weer links en dan weer rechts, op zoek naar een plek waar het fijn wandelen is.

Na 1 kilometer zie ik links iets raars en kan eigenlijk niet goed onderscheiden wat het nou is. Het lijkt mij een carnavalswagen. Ik vermoed dat als ik aan het eind van dit pad ben, ik er aan de voorkant nog zowat voorbij kom. En dat blijkt ook het geval… wat het uitbeeld kan ik niet goed zien, maar dat de voorkant een olifant is, is mij wel duidelijk.

Hier steek ik de Loksheuvelseweg over, en bereik na 2,5 kilometer wandelen het bos van de Overasselt en Hatertse vennen. Ik wandel graag in het bos, maar de paden lopen nu nog deels langs de bosrand, en door en over agrarisch gebied.

Het is hier echt heel gevarieerd wandelen. En zo zit ik ineens op een prachtige idyllische plek… een oase van rust straalt het uit. Hier zou ik willen wonen. Op een bordje staat dat het een gezondheid wellness is. Als ik thuis ben ga ik het even opzoeken, daarom maak ik er een foto van. Je loopt als het ware hier over hun erf. Rechts het huisje en links een tuin met fruitbomen en dahlia tuin. Aan de zijkant een binnenplaats met schuur en veranda, waar de kippen aan het scharrelen zijn. Een mooie plek om te zijn…

Het was vanmorgen bij het museum al 13 graden. en heb mijn vest bij het bereiken van het bos al gauw uitgedaan. Dat komt omdat ik met mijn lange benen toch al gauw minimaal 5 km/u loop, en ik het dan al snel warm krijg. Ik ben niet zo’n slenteraar als de meeste mensen die nu hier aan het wandelen zijn. Die zijn dikker gekleed en zijn met een andere intentie hier dan ik.

Wandelend met hun hondjes, en kijken naar alles wat groeit en bloeit. Maar dat doe ik ook… want hier in het vennengebied is het volop genieten. Aan het einde van een bospad loopt het pad behoorlijk steil omhoog naar een picknickbank lijkt het wel. Daar wil ik naar toe om te genieten van een langere pauze.

Om daar te komen kun je kiezen… een verhard pad of door het losse zand. Ik kies voor het losse zand… even flink werken, daar houd ik van en mijn wandelstokken heb ik tenslotte niet voor niets bij me. Boven aangekomen geniet ik van een prachtig uitzicht.

Hierboven heb ik zicht op een drietal vennen, en op de lavendel die nog wat in bloei staat. Ik heb vanochtend goed ontbeten, maar eet wel een tussendoor Liga koekje. Niet echt gezond heb ik gelezen, maar ik ben er groot mee geworden en vind ze vooral lekker. Na een half uurtje wandel ik verder over het pad door de lavendel.

Ik zie ook de eerste rood met witte stippen paddenstoelen, dus zal kabouter spillebeen ook wel in de buurt zijn. Maar hoe ik ook zoek… geen spillebeen… maar hé zie ik dat nou goed… ik zie een kabouter met het evenbeeld van Rianne, zittend op een rood met witte stippen paddenstoel. Het lijkt wel een sprookje, zowaar hier in het bos van de Hatertse vennen.

En ik zie nog meer, en dat is een hele grote kudde schapen die rond een ven, achter mijn paddenstoelen aan het grazen zijn. Ik weet dat Staatsbosbeheer al jaren hier een schaapskudde inhuurt, die zorgen voor een verschraling van Hatertse- en Overasseltse Vennen. In het verleden was dit Thom Manders, die samen met zijn hond Iwan een kudde van 340 Kempische Heideschapen hoedt. Lees Thom Manders en zijn schapen een artikel uit 2018.

Na de schapen vervolg ik mijn weg en steek de Sint Walrickweg over, en laat de vennen achter mij. Een eindje verderop kom ik bij de ruïne van Sint Walrick en de koortsboom

De ruïne van de Sint-Walrickkapel in Overasselt is een monument uit de 15e eeuw, bekend om de legendarische koortsboom ernaast, waar mensen vroeger lintjes bonden voor genezing van ziektes, voornamelijk koorts. Ook nu nog hangen er mensen lintjes in de boom om van een ziekte te genezen.

Het is een plek waar ik al vaker ben langsgekomen met een wandeling, en altijd tref ik hier groepjes mensen aan die een bezoek brengen aan deze ruïne.

Mijn wandelroute vandaag heb ik bewust door Bossen en Polder genoemd, want het mooie in de bossen, ongeveer 6 km heb ik nu gehad, en begin aan mijn wandeling door de eindeloze polder. En zo wandel ik weer over de Kasteelsestraat, maar nu richting Overasselt. Tot dat ik weer bij de sloot en het Boerenland pad kom.

Hier sla ik net als vanmorgen ook  rechtsaf, en volg het pad de andere kant op, met links een haag en rechts de sloot. Meteen zegt die Miep van Komoot… Volg deze weg 1, 7 kilometer… wat zei ik nu…  Eindeloos en blik op oneindig. Het is gewoon even een knop omzetten, en het is ook goed opletten want je kijkt meer naar de grond als naar de omgeving. In totaal duurt dit stuk door de polder met niets… een 4 tal kilometers voordat ik bij de Nederasseltse molen ben.

Al jaren rijd ik over de doorgaande weg van Heumen – Overasselt – Grave, en telkens zie ik bij een vijver een molen staan. Maar heb deze nog nooit van dichtbij bekeken, vandaar mijn route zo gepland dat ik er nu langs kom.

Het pad loopt langs een wiel (vijver), en aan de overkant staat de molen. Het is een mooie plek om hier rond te wandelen, en er zijn mooie gecreëerde visstekken. Maar alleen met een visvergunning van hsv het Stekelbaarsje, lees ik op een bord in het water.

Na de picknickbank neem ik de trap naar de Maasdijk, en zo gaat mijn tocht verder. Waar ik mij op verkeken heb, is dat de doorgaande weg (N846) waar ik even later langs wandel, op zaterdag wel heel erg druk is. Maar ik wil nog naar het Bevrijdingsmonument in Overasselt waar op 17 september 1944 de Parachutisten en Gliders geland zijn.

Om bij het Bevrijdingsmonument te komen moet ik wel deze drukke weg oversteken, en later nog een keer om mijn weg te vervolgen… Opletten dus!! Het monument wordt op het moment dat ik er aan kom, door vrijwilligers onderhouden. Het ziet er spik en span uit.

Om mijn route weer te vervolgen moet ik nogmaals de drukke straat oversteken. En zo kom ik langzamerhand bij mijn eindpunt, en ga ik er een eind aan breien. Dat moet ook wel want ik krijg telefoon van vriendin Natalie, dat zij mijn bestelde wijn wil komen afgeven. Ik vertel haar dat ik over een uur thuis ben… doorlopen dus.

Dat Komoot het niet altijd bij het rechte eind heeft blijkt, als ik bij een T-splitsing rechtdoor moet. Het pad oogt alsof ik bij iemand over het erf loop. Nu was dit vanmorgen ook al zo, maar nu loop ik mij helemaal vast als ik bij iemand achter in zijn tuin sta, en niet verder kan. Dus loop ik terug op zoek naar een doorgang, en die vind ik ook… al ziet het er niet echt overtuigend uit als een belopen pad.

Gelukkig sluit het wel aan op een pad wat langs een wei loopt en kan ik mijn weg vervolgen naar de Kasteelsestraat waaraan het Museum De Lage Hof ligt. Ik had eigenlijk wel zin om hier op het terras nog een Latte te drinken, maar moet over een half uur alweer thuis zijn.

Het was een prachtige dag om onderweg te zijn, en ik heb genoten van het Bos en Polder landschap…