Dit is al mijn derde wandeling op rij die ik op zaterdag maak. De hele week prachtig weer, maar vandaag wandel ik met de restanten van orkaan Humberto achter mij aan. Maar ach, ik laat mij niet tegenhouden door een beetje wind en regen…

Maar nadat het de hele nacht en ochtend het er met bakken uit valt, komt het van vroeg op pad gaan niets terecht. Dus ga ik eerst nog maar wat boodschappen doen, en als het zo rond 11:00 uur droog wordt, begint het toch te kriebelen en wordt ik onrustig… “Ik denk dat ik toch nog maar even ga,” zeg  ik tegen mijn Lief. Want volgens haar blijft het droog tot 15:00 uur.

Ik heb een route in elkaar gezet en die is dik 16 km, maar omdat ik laat ben zie ik wel hoever ik kom.

De meeste wandelingen die ik in deze omgeving maak, start ik bij de RK kerk van Velp. Er is altijd plek of er moet net een uitvaart zijn, maar nu is er alle plek. Ik wil eerst langs de beuken van Mariëndaal.

En daarom loop ik eerst naar de noordzijde van het Landgoed Mariëndaal. Ver kom ik niet want een 100 meter verder, wandel ik langs het ‘Velps Pompoen paradijs’ wat een fotomoment zeker waardig is.

Van het slechte weer deze ochtend is niets meer te bespeuren, en wandel ik hier bij een bijna staalblauwe lucht. Vanwege de harde wind heb ik wel de stormband onder mijn kin vast gemaakt.

,

Ik heb hier op Mariëndaal al vaker gewandeld, en vind die lange beukenlanen helemaal het einde die in een rechthoek om de visvijver liggen. Dat het vannacht flink geregend heeft, is duidelijk te merken aan de vele plassen op het pad, nu ik af en toe van links naar recht moet huppen om een natter gedeelte te omzeilen.

De lange beukenlanen rondom de visvijver in het park, waren vroeger ideaal voor de Jezuïeten om te mediteren, en hun brevier te lezen. Hier kun je genieten van de stilte in het bos, er is verder ook helemaal niemand. Niet zo gek natuurlijk met Humberto… die met orkaankracht aan de bomen staat te schudden. Eigenlijk moet je met zo’n weer helemaal niet in het bos zijn, maar die oude beuken hebben al zoveel doorstaan dat ik mij daar geen zorgen over maak.

Als ik het Landgoed zowat verlaat, kom ik met rood gemarkeerde routepalen tegen, die met een sandaal het Zwietenpad aangeven, een verwijzing naar de vroegere Jezuïeten die altijd op sandalen liepen.

Mijn eerste gedachte is… dat het een blote voeten pad is, maar de ondergrond in dit bos lijkt mij daarvoor niet zo geschikt.

Het pad wat ik volg komt uit op de rijksweg tussen Reek en Grave. Ik sla rechtsaf en volg het fietspad totdat ik bij een voetgangers oversteekplaats kom. Even wachten op groen en aan de andere kant, volg ik de rijksweg nog verder totdat ik linksaf kan.

Vanaf hier wil ik via een boerenland pad naar de Driehuizerweg. Maar Oh wat een wind staat er hier. In het bos waaide het hard… maar hier in het buitengebied wordt ik bijna weg geblazen. En net als ik denk, “ik zal mijn stormband van mijn hoed eens wat vaster zetten”, waait mijn hoed van mijn hoofd en weg is ie en moet ik er achter aan.

,

Daarom ben ik blij als ik aan het eind van dit pad op de Driehuizerweg uit kom, en op een wat meer beschutte plek kan wandelen. Ik kom hier bij het Mobilisatie Complex Grave Driehuis. Dit complex ligt aan mijn linkerhand als ik aan kom wandelen. Aan mijn rechterhand ligt het oefen en springterrein van Defensie. Op de onderste foto in het midden, zie je links en rechts het hekwerk van beide complexen, gescheiden door de weg waar ik overheen wandel.

Er was sprake van het uitbreiden door Defensie van dit terrein op de Reekse Heide, maar gelukkig is die Uitbreiding Springterrein van de baan…

Tunnelcomplex oefenterrein

Aan het eind van het hekwerk loopt er een bospad rechtsaf, langs de achterkant van het Springterrein. Tussen het hek en het pad wat ik volg ligt een aarden wal, maar ik kan niet zien of het een natuurlijke wal is. Ik vraag het mij af, omdat het pad wat ik volg aardig omhoog en omlaag loopt. Het is even hard werken. Volgens een Highlight op Komoot moet er hier een tank te zien zijn. Het enige wat ik zie, en die zullen ze wel bedoelen is een oefentank.

Als ik het bos uit kom… kijk ik weer de wijde wereld in, en sla dan linksaf en volg het pad die langs het bos loopt. Volg deze weg 1 kilometer hoor ik de Miep van Komoot zeggen, en ik vind dat prima want de wind is al aardig in kracht toegenomen en zo loop ik toch nog wat beschut.

Als ik daarna het open gebied weer in wandel… kom ik bij een brug over een sloot, waar zoals in heel veel sloten in Nederland, geen druppel water in staat. Maar net over de brug, staat er wel heel veel water op de weg, de omgekeerde wereld dus. Mijn wandelstokken komen mij hier goed van pas, om deze natte passage te slechten.

Ik heb voor mijzelf al besloten dat ik het stuk langs de ‘Graafse Raam’, bewaar voor een andere keer. Het waait mij te hard en op Komoot, ga ik op zoek naar de kortst mogelijke route terug naar Velp. Zo gemakkelijk is dat hier niet op het boerenland, waar binnendoor bijna onmogelijk is.

Ik kom langs een oude boerderij, De Bus geheten. Het ademt hier historie… op de Kartuizer hoeven

Vanaf hier is het nog een tweetal kilometers, en in de verte zie ik de afgeplatte toren van Mariëndaal in Velp al staan.

Daar moet ik naar toe, maar die laatste kilometers zijn geen pretje. Door de harde wind loop ik zover voorover gebogen, dat ik amper nog iets zie van de omgeving.

Al met al was het fijn om er even uit te zijn, al was het met de ‘Graafse Raam’ erbij, zeker een mooiere wandeling geweest.