Van de wandeling die ik afgelopen zondag maakte, had ik mij vooraf veel voorgesteld. De meeste wandelingen die ik loop maak ik zelf, maar omdat ik krap in mijn tijd zat, had ik op Komoot ingevuld dat ik rondom De Lachende Vis in Oud Empel, een wandeling wilde maken. Normaal controleer ik het dan nog grondig, maar nu keek ik er vluchtig overheen.

Fout natuurlijk… Niet alles was slecht, want vooral het begin en het eind, het gedeelte van Oud Empel is mooi te noemen. Daarna ging het hoofdzakelijk door en langs de parken bij de Noorderplas, in de buitenwijken van ‘s- Hertogenbosch, dat ging nog.

Maar tussen de schuurtjes door en achteraf gangetjes wandelen in woonwijken, dat is niet wat ik mij voorstel bij een mooie wandeling.

Deze wandeling die ik op Komoot heb gevonden, is waarschijnlijk van iemand die doelloos ging wandelen vermoed ik zo. Totdat deze na 4,5 km er achter kwam, dat het wel leuk wandelen was op de Engelsedijk.

Dan maar genieten van wat ik onderweg tegenkom in tuintjes, en wat ze achter het raam hebben staan, want je komt zo wel wat creatievelingen tegen, zoals op bovenstaande foto… Daar ga je toch van glimlachen, dat kan niet anders…

En van daar af werd het wat beter.

Op bovenstaand plaatje kun je zien dat links van de spoorlijn het mooiste gedeelte pas begint. Dat is als ik ’t Uivernest passeer… de monumentale en voormalige pastorie van de Sint-Lambertuskerk in Orthen, die een nieuwe bestemming heeft gekregen zie ik, want het is verbouwd tot een appartementencomplex.

En zo laat ik de bebouwde kom achter mij, en dat is maar goed ook… want het rommelt al een tijdje daar beneden… oftewel ik moet hoognodig naar het toilet. En nergens in de buurt een mogelijkheid omdat te doen. Ik heb ooit wel eens iemand gevraagd of ik bij hem of haar naar het toilet mocht omdat ik op springen stond, maar nee hoor… dan is er ineens niemand thuis of sorry mevrouw, ik heb haast. Dus vraag ik het maar niet meer.

Dus was ik blij dat toen de laatste koe voorbij was, ik ergens een mogelijkheid zag om mijn behoefte te doen… Hé wat raar, het lijkt wel een boomgaard waar ik op mijn hurken zit, want er liggen allemaal appels om mij heen. Niet dat ze van iemand zijn want het is niet omheind, en net als ik mijn broek weer op hijs… komen er twee wandelaars aan die appels gaan plukken.

Voor de voorzichtigheid vertel ik van mijn hoge nood en dat ze er niet in moeten trappen. Zij gaan plukken en ik maak dat ik weg kom. Als ik zo’n 200 meter gelopen heb merk ik dat ik iets vergeten ben… mijn stokken. Dus ik weer terug en gelukkig stonden ze nog op dezelfde plek waar ik ze neer had gezet.

Gelukkig maar dat ik niet zo ver terug hoefde te wandelen, en zo vervolg ik mijn weg over de Engelsedijk en langs De Franse Wielen, een drietal waterplassen gelegen in het noorden van Den Bosch. De Franse Wielen is een prachtig stuk natuur waar iedereen van kan genieten. Het is een groot meer met een oppervlakte van ongeveer 3,5 hectare. Het meer is omringd door bossen en weiden waar veel vogels en andere dieren hun thuis hebben.

Ik bestudeer de route op Komoot, en zie dat er aan de andere kant van deze Franse Wielen ook een pad loopt. Kijk… als ik nu deze route goed bestudeerd had, had ik deze beslist aangepast. Helaas mis ik nu een mooi stuk van de route en wandel over de dijk naar de onderdoorgang van de A59.

Aan de andere kant gaat het verder over de Gemaalweg die langs het Diezekanaal loopt. Veel zie ik daar niet van, want ik kijk tegen de achterkant van de woonboten die er liggen, en een jachtwerf. Wat wel fijn is… dat ik hier bijna niemand tegen kom, op een ezel na dan.

Ik wandel om Kasteel Meerwijk heen, bij de meesten beter bekent als een luxe parenclub. Lees Van Kasteel naar Bordeel… Het is voor de privacy van het kasteel, door een bossage aan het beeld onttrokken. Jammer… Nu weet ik nog niet hoe het er uit ziet, deze villa die voor een slordige 3,5 miljoen te koop staat, heb ik ergens gelezen. Bij de Meerwijkse ophaalbrug over de Oude Dieze, steek ik over. Als ik zo kijk wordt er niets opgehaald, want op het hoogste punt hangt een groot hangslot!!

Aan de overkant sla ik rechtsaf en ik volg het 1 kilometer lange pad wat langs de Oude Dieze loopt. Op zich niet zo heel bijzonder, maar dat wordt het wel als ik bij de Vispassage Crèvecoeur kom. Hier wandel ik in een mooi stukje natuur, en is het toch weer even genieten.

Hierna steek ik de Spuisluis Crèvecoeur in de Oude Dieze over, en begin dan aan mijn laatste 3 kilometer van mijn rondje. Bij Chauffeurscafé Treurenburg steek ik over en kom dan uit op de Maasboulevard. Op het kaartje kun je zien dat ik nog een keer het spoor moet kruisen, en vanaf hier tot aan Oud Empel is het verboden voor gemotoriseerd verkeer.

Het mooie aan deze Maasboulevard, is toch echt het 600 meter lange gedeelte wat echt op een boulevard lijkt. Er staan zeker wel een twintigtal bankjes, en je hebt hier mooi zicht op de maas… Maar het zonnetje is verdwenen, en ik verlang naar het eind.

Ik ben dan toch echt blij als ik het bord van Oud Empel zie, en bijna terug ben bij de parking van Restaurant De Lachende Vis.

Mijn rondje is gemaakt, en al was het niet zo’n bijster mooie route… ik heb toch fijn gewandeld, en kan 12, 8 km toevoegen aan mijn wandeldoel van dit jaar.