Afgelopen za terdag ben ik met mijn zwager Pedro, een gedeelte van de N70 wezen wandelen. Een wandeling die ik in 2022 al eens met vriendin Natalie liep. De wandeling van om en nabij de 10 km, gaat over enkele heuvels waarvan de bekendste de Duivelsberg is, maar wij komen ook nog over de Sterrenberg en de Ravensberg. De N70 route klinkt als een snelweg maar dat is het dus allerminst.

Pedro gaat volgend jaar met de herensociëteit waar hij lid van is, wandelen in Schotland. Het is daar niet echt vlak te noemen, en daarom is een beetje training in het Beek – Ubbergense heuvellandschap niet verkeerd. Een wandeling van om en nabij de 10 kilometer is misschien te ver voor hem, maar we kijken wel hoe het gaat.

Ons start en eindpunt ligt bij Hotel Spijker. Een ideale plek om na een kopje koffie op pad te gaan, en om terug te komen voor een late lunch. Ik ben er altijd voor te porren, dat weten jullie inmiddels wel… Maar Pedro parkeert een stuk verderop en dan is de koffie vooraf, uit mijn beeld verdwenen.

Onze start ligt nu bij het pad van het Keteldal, we hoeven de Rijksstraatweg maar over te steken en volgen zo’n 500 meter, het stijgende pad van het Keteldal. In een wei staat een oude caravan, met een tekst van “Mij niet bellen!!”. En dat geld ook voor mij, want daar heb ik nu geen tijd voor!!

Natuurlijk stoppen wij de bij de veel gefotografeerde wegwijzer, en maken daar even een selfie. Ik heb mij er ook echt op verheugd vandaag. Alle ingrediënten voor een prachtige dag zijn aanwezig… herfstkleuren, een stralend blauwe lucht, het is paddenstoelen tijd, en met een temperatuurtje zo rond de 13 graden voelt dat voor mij als deaal.

Na de wegwijzer lopen wij nog een stukje rechtdoor over het Keteldal pad, en slaan dan linksaf. Een smal pad met rechts het bos en links een wei volgt, en van dit mooie herfstpad moet ik even een foto van maken.

Ook met de paddenstoelen word ik meteen al  verwend, en daarvoor ga ik graag op mijn knieën. Al moet ik wel op mijn beurt wachten, want ik ben niet de enige die deze paddenstoelen op de foto wil zetten.

Het pad dat wij volgen leid ons naar het bruggetje over de Filosofenbeek, en stijgt behoorlijk. Hier en daar liggen er obstakels waar wij omheen moeten. In sommige bomen die op het pad liggen, is door de mannen en vrouwen van het bosbeheer een doorgang uit gezaagd.

Aangekomen bij de filosofenbrug gaat het mis, en lopen wij verkeerd en begint mijn navigatie te haperen. Wij dalen nog wel af en gaan de brug over, maar daarna ben ik volledig de kluts kwijt…

Aan de andere kant zegt Miep dat ik terug moet. Dus terug, maar ook daar krijg ik het niet voor elkaar om de juiste route op te pikken. Op een gegeven moment gebeurt er niets meer want ik kan lopen wat ik wil, maar het rode stipje komt niet meer van zijn plaats.

Dus verandert mijn plan…  ik sluit mijn navigatie af, en beluit de groene paaltjes te gaan volgen, die de route van de N70 markeren. De route neem ik nu dan maar op, ik moet tenslotte ergens over kunnen schrijven met behulp van de foto’s die ik onderweg maak.

Ik kom nu niet meer op de plekken die ik vooraf voor ogen had, maar voor Pedro maakt dat allemaal niet uit, want die komt hier pas voor de eerste keer. Klimmen, dalen en de vele trappen gaan ons goed af, al is de stapafstand van sommige natuurlijke trappen wat aan de hoge kant. Met mijn lange benen geen probleem maar voor iemand met korte beentjes niet altijd even gemakkelijk.

Wat de mensen al niet vergeten zoals een prachtig kinderjack. Kun je toch niet vergeten lijkt mij al heeft een spelend kind het misschien wel snel warm.

De N70 route volgend komen wij langs een oude gerenoveerde wasplaats uit 1910. Hij zou tot 1940 zijn gebruikt. Het bassin werd op zondag met nieuw water gevuld en vanaf maandag weer gebruikt. De wasvrouwen moesten in de rij op hun beurt wachten. Op zaterdag werd het water afgevoerd en de wasplaats schoongemaakt.

In het straatbeeld van Beek Ubbergen kom je dit soort spoelputten vaker tegen. Van oudsher verdiende men het geld in de wasserij industrie. Het heldere beekwater maakte dit mogelijk.
Vele stroompjes die in de loop der jaren ondergronds verdwenen waren, zijn in het kader van “Water leeft” weer opgegraven. Waar het water weer de grond in verdwijnt zijn dit soort spoelputten neergezet. Een geslaagde herinnering in het dorpsbeeld aan de wasserijindustrie.

Ik heb wel gemerkt dat je hier niet op een zaterdag moet gaan wandelen. Tjongejonge wat een drukte vandaag, niet normaal. Verschillende keren moeten we gewoon aan de kant om groepen wandelaars te laten passeren. Het prachtige weer zal hier zeker debet aan zijn, evenals dat het vakantie is.

Na een heleboel klimwerk waar je bij de trappen aan moet sluiten om naar boven of beneden te gaan, komen we bij een pad wat omzoomd is door varens, en kunnen we voor het eerst genieten van de blauwe lucht. In het bos zie je daar niet veel van… Het is een prachtig lang pad wat ons voert naar de Berg en Dalseweg, waar wij een 50tal meter overheen lopen om dan via de Holleweg onze route te vervolgen. Wij lopen nu om de Sint Maartens kliniek heen, en vanaf hier gaat het weer terug naar Beek Ubbergen.

We hebben al wat heuveltjes zoals de Sterrenberg 52 Hanenberg 92m, Stollenberg 88 m en Hengstberg 72 meter geslecht. Ze zijn misschien wel niet zo hoog, maar de moeilijkheidsgraad en stijgingspercentages moet je hier niet onderschatten. Het gaat Pedro goed af maar hij is ook 7 jaar jonger. En je wilt niet weten wat ik nog allemaal kon op die leeftijd.

Onderweg hebben wij het vooral over zijn uitrusting. Wandelen is hem niet onbekend, want hij wandelt met regelmaat met mijn schoonzus en maakt meters op de golfbaan. Maar voor een meerdaagse wandeling in de Schotse Hooglanden, vraagt dat om een geheel andere uitrusting. En dan denk ik, dat ik als ervaringsdeskundige zijnde hem wel wat tips kan meegeven. Zo geef ik hem de raad om zijn backpack te kopen bij de Dames van Camino Comfort. Zij zijn ook ervaringsdeskundigen op dit gebied, en hier ga je pas weg als je rugzak als gegoten zit.

Als de begroeiing wat minder wordt komen we op een mooi uitkijkpunt, waar ik in de verte het kerkje van Persingen zie liggen, en kijk je kilometers ver de Ooijpolder in. Bij een uitzichtpunt staat vaak een bankje, het is bezet maar ze staan op het punt om te gaan. Wij maken daar dankbaar gebruik van en genieten nog even van het uitzicht…

Het is niet alleen maar klimmen en dalen want als wij beneden aankomen, lopen wij langs de bosrand en ligt alles open. In de verte zie ik links ook weer wandelaars, die naar het lijkt onze kant opkomen. Het is een welkome afwisseling van het alleen maar in het bos wandelen. Even later wandelen wij over het lange pad waarover de wandelaars van zonet wandelden.

Hier wandelen wij over de flanken van een stuwwal, Heerlijkheid Beek genaamd. Prachtig is het hier met de weidse uitzichten. Na deze welkome Heerlijkheid afwisseling gaan wij weer stijgen, en klimmen nu naar de Ravensberg van 70 meter. Ook hier moeten we nog even flink aan de bak, en als je ergens naar boven bent geklommen is het niet raar dat je ook weer naar beneden moet. Maar inmiddels zijn wij ervaren in klimmen en dalen… en de beloning volgt als wij bij een prachtige beukenlaan zijn aangekomen.

Wat is het prachtig om hier doorheen te wandelen als afsluiting van een wandeling over de N70. Nog een klein stukje en dan zijn wij helemaal beneden aan de Rijksstraatweg. Hier is het “knielende wasvrouwtje” beeld in Beek, dat zich nabij de watermolen bevindt. Het beeld toont een vrouw die knielend haar was doet in de beek, ook bekend als het “Bleekstertje”. Het beeld verwijst naar de watermolen en de vroegere wasserijen aan de Waterstraat. 

Over de Rijksstraatweg wandelen wij weer terug naar onze auto, en dat ik iets met kabouters heb weten jullie, dus maakt Pedro nog een even een foto van mij met een uit de kluiten gewassen kabouter. Hotel De Spijker lopen wij voorbij…

Binnen kort ga ik hier nog eens wandelen. maar dan gewoon doordeweeks als iedereen moet werken…

Tot een volgende wandeling!