Naar het walhalla uit mijn jeugd, want dat was Maupertuus. Een bosgebied rond de vijver die nu Ganzenven heet, onderdeel van het Natuurgebied Herperduin.

Ik zal een jaar of 4 a 5 zijn geweest…Met een bus op reis, het leek voor mij wel een wereldreis. Van mijn moeder kreeg ik een paar boterhammen mee en een flesje chocomel. Een hele dag spelen bij de blokhut van Maupertuus en in het stuifzand. Een minder leuke herinnering aan deze dag was een dikke vlieg in mijn flesje chocomel. Bah!! Mijn hele dag verpest door één vlieg.

Op de foto zien we Maupertuus. Op de zandvlakte stond vroeger een blokhut voor de scouting uit de regio. De blokhut werd begin jaren ’40 gebouwd. Helaas was dit van korte duur. Vanwege de vele vernielingen door vandalisme zag de gemeente Ravenstein zich genoodzaakt het gebouw in 1964 te slopen.

Vandaag wilde ik weer terug naar Maupertuus. De route had ik van de week al gemaakt… bedoeld om op zondagmorgen  een lange wandeling te maken. Maar de hele week voel ik mij al niet Top, en van vroeg in de ochtend gaan wandelen komt dan ook niets terecht. Ik heb eigenlijk helemaal geen om te wandelen. Maar ja… zon aan de hemel en stralend blauw trekt mij toch over de brug.

“Ik denk dat ik vanmiddag toch maar even een rondje maak” zeg ik tegen mijn Lief. En zo ga ik rond half 2, voor mijn doen laat op pad. De route heb ik omgedraaid, en krijg het meest saaie stuk van de wandeling, nu eerst.  Langs mijn oude werkgever en over industrieterrein ‘Danenhoef’, op weg naar het bos bij de Zevenbergseweg.

Niet de meest interessante route, maar soms gaat het niet anders. Maar op de Alanenweg bij het bord van ‘Handige Harrie(ette)’ wordt het interessant, want hier gaat een fietspad rechtsaf. Je ziet het bijna niet liggen, want het gaat tussen twee gebouwen door. Na 130 meter moet ik dan linksaf en kom uit op de Dennenweg. Klein stukje links en dan weer rechts tussen twee weilanden door.

Ook dit pad zie je bijna niet liggen, maar ik ben blij dat ik na 2,5 km het industrieterrein voorgoed achter mij heb gelaten. Via Bosstraat en Koepelweg loop ik langs de bosrand richting het Openluchttheater Hoessenbosch in Berghem.

Altijd als ik aan het wandelen ben, moet ik altijd wel een grote boodschap doen. Daarom breng ik altijd voordat ik op pad  ga, een bezoek aan het toilet. In de hoop dat ik onderweg dan niet hoef… maar ja, als je zo aan het wandelen bent… worden die darmen lekker gemasseerd, en is er geen ophouden meer aan. Dus zoek ik een geschikt plekje, en hoop dan dat ik ‘Alleen op de Wereld’ ben. Pfff dat lucht op, en ga ik weer verder.

Dat ik niet de enige ben die dit mooie weer uitkiest om te gaan wandelen, merk ik als ik bij Hoessenbosch aan kom. Tientallen auto’s en vele fietsen staan hier geparkeerd. Ik zal er niet zo heel veel last van hebben, want mijn zelf geplande route loopt net wat anders, dan de reguliere wandelpaden.

En zo wandel ik langs de hoger gelegen brandtoren, wat altijd een blikvanger uit mijn jeugd is geweest. Ook hier loop ik weer langs de bosrand, een bosrand waarvoor ik naar boven moet klimmen om daar te komen. Dit is meer het domein van de Mountainbikers zie ik wel, dus houd ik vooral mijn oren open of ik ze hoor aankomen.

De voormalige brandtoren uit 1955 wordt nu alleen nog maar voor vogelwaarnemingen gebruikt. Hij staat op een heuvel van 17 m boven de zeespiegel, de Konijntjesberg, en steekt daar nog 22 m boven uit. Ik lees dat ie alleen nog voor vogelwaarnemingen wordt gebruikt, maar als ik zo naar boven kijk, zou ik mijn leven hier niet aan wagen.

En al heb ik geen Mountainbiker gehoord of gezien, ben ik altijd weer blij als ik deze paden achter mij kan laten. Ik heb wel eens ergens gewandeld dat er bordjes stonden, van “hier is ook de wandelaar te gast”. Dat geeft een toch wel een wat veiliger gevoel, te weten dat een biker kan weten, dat er anderen van het Mountain pad gebruik mogen maken.

Na 3 km bosrand begint het weer te rommelen, en zijn die darmen nog niet uitgemasseerd. Ik moet toch iets onder leden hebben, ik zei toch al dat ik mij niet Top voelde. Dit is het bewijs en ben er niet blij mee… dus weer een geschikt plekje zoeken voor mijn grote boodschap, en hopen dat ik hier ‘Alleen op de Wereld’ ben. Pfff dat lucht weer op, en zo kan ik weer verder, en hoop dat het hier bij zal blijven…

Na 6,5 km op de noordelijke flanken van dit bosgebied, draai ik het bos in, en wandel richting de Klompvennen. Dat zijn een drietal vennen die ontstaan zijn door zandwinning voor de aanleg van de A50. Hier is het wel wat drukker want een ven heeft toch altijd een  aantrekkingskracht voor mens en dier.

Mijn pad loopt langs de Klompvennen, maar toch loop ik even naar het water om wat foto’s te maken, en dan gauw weer verder.  Ik ben met mijn 7,3 kilometer nu, nog niet op de helft van mijn wandeling, en over twee uurtjes wordt het al donker. Dit is ook niets voor mij om na de middag pas te gaan wandelen. Het is anders als je de hele dag aan het wandelen bent, maar nu wil ik in de middag nog 17 km wandelen. Dus echt tijd om te pauzeren heb ik niet, en dat doe ik dan ook amper.

Aan het eind van het Klomvenpad gaat het rechtsaf, en ben ik weer op de terugweg. Ook hier loopt het pad kilometers lang langs de bosrand aan de zuidelijke kant van het bosgebied, en via de Domineeshoef loop ik zo naar de Zesde Heistraat die weer uitkomt op de Zevenbergseweg.

Ik heb tegen Kitty gezegd dat ik zo rond vijf uur thuis denk te zijn. En hoewel het zonnetje nog niet onder gaat, is het met mijn zonnebril op, al aardig donker aan het worden.

En dan kom ik bij de kruising van de Rijsvensestraat. Hier staat het Mariabeeld voor de verkenners. Hier staan twee bankjes waar ik vaak pauzeer, en ook nu ga ik even zitten om de spanning van mijn benen te halen. Hooguit 5 minuten en weer verder want ik moet nog 3,5 km… ik moet niks natuurlijk, maar wil toch mijn route graag afmaken. En misschien nog een beetje verder met een omweg, dat zie ik nog wel, is mijn gedachtengang.

Aan de Rijsvensestraat maak ik nog wat  foto’s van de paardjes die hier komen drinken en grazen. Nog even de brug over en dan sta ik in mijn favoriete wandelgebied, het Vierwindenbos.

Het is gelukkig nog niet aan de orde, maar hier wil ik later uitgestrooid worden tijdens mijn aller allerlaatste tocht. Met de Tolad stok zoals je hier kunt lezen…

Ik schreef er dit Blog Tolad… over

Op de foto hierboven valt het nog mee, maar met een zonnebril op begint het toch al aardig te schemeren. Ik loop nog even langs de Perenvijver, maar die ligt er maar troosteloos bij. Net of er een vlies op het water ligt, maar het kan evengoed nog ijs zijn wat nog niet geheel ontdooid is. In ieder geval geen fotomoment waardig.

Ik kijk op mijn horloge en zie dat het al vijf uur is… en zal ik er toch echt een eind aan moeten gaan breien. Nog even langs de Hazenakker, waar ik nog een mooie zonsondergang hoop te scoren. Maar helaas is het niet meer dan een oranjerode gloed tussen de bomen door.

Om 17:15 uur steek ik de sleutel in het sleutelgat, en roep “Schat ik ben weer thuis.” En al voel ik mij niet helemaal Top, heb ik toch heerlijk gewandeld en zit het met mijn conditie wel goed. Ik wil straks toch weer moeiteloos 20 plus kunnen wandelen.

Vandaag waren het er 16,7 en dat hadden er gemakkelijk meer kunnen zijn, als ik gewoon bij het krieken van de dag op pad zou gaan!!