Wat was het weer fijn om onderweg te zijn. Dit keer op een zelfgemaakte route, gemaakt naar aanleiding van een vijfdelige Tv serie ‘Langs de Ijssel’ van Huub Stapel in 2023‘. Toen ik dat zag… dacht ik meteen, “dat kan ik ook wandelend doen”.

Het plan en de route waren zo gemaakt, alleen de tijd ervoor ontbrak nog.

Bovenstaande route vind je op Komoot bij mijn Collectie Langs de IJssel

Maar in 2026 was het dan zo ver. Gewoon lekker in mijn eentje onderweg zijn was mijn doel, zoals ik volgend jaar dat ook nog een keer in Spanje wil gaan doen.

Alleen en ook weer niet… op die eenzame wegen langs de IJssel. Het weer was er ook niet naar op op pad te zijn. Het aantal wandelaars kon ik op één hand tellen. Wel kwam ik twee dozijn fietsers tegen. Fietsers die weer en wind trotseerden, en mij aankeken van, “kijk dat doen wij toch maar mooi”. Het schept een band op eenzame wegen.

Onderweg geniet ik van het landschap, bootjes op de IJssel, dreigende luchten, de wind die raast en hazen die voor mij op de vlucht slaan. Vogels die bidden in de lucht… Want wie wandelt, wandelt nooit alleen… er is altijd wel wat te zien.

Een zelf gemaakte route wil niet zeggen dat ik weet waar ik terechtkom. Maar dat vind ik niet erg, ik heb tenslotte niet voor niets als lijfspreuk… “wie durft te verdwalen vindt nieuwe wegen”. Een prachtig gezegde, vaak toegeschreven aan de beroemde Nederlandse filosoof Desiderius Erasmus. Het betekent dat wanneer je buiten de gebaande paden durft te treden en onzekerheid omarmt, je vaak nieuwe, waardevolle inzichten en kansen ontdekt.

Elke dag was het enigszins onzeker waar ik terecht zou komen bij een Vrienden op de Fiets adres. Vooraf kijk ik thuis altijd even op Google Maps waar ik gereserveerd heb, want iedere locatie is telkens een verrassing. Maar aan een mooi huis, kun je nog steeds niet van afzien waar je terecht komt. Dit betekent dat de accommodatie (van een zolderkamer tot een luxe tuinhuisje) en de huisregels per adres erg kunnen verschillen.

Maar deze keer heb ik het echt getroffen gehad, en dit brengt mij op het idee, om een pagina op Rianne Blogt te gaan wijden aan Vrienden op de Fiets ervaringen. Ik vond al zoiets dergelijks op internet, maar je moet het wel bijhouden. Hier las ik ervaringen uit 2008 en dat is wel heel erg lang geleden.

Mijn eerste overnachting mag ik ook zeker niet vergeten. Geen Vrienden op de Fiets adres maar gewoon bij Ineke en John… familie en een nichtje van Kitty. Gastvrijheid ten Top! Mijn laatste overnachting was het Appartement aan de IJssel, althans zo heette het. Maar geen water te zien, dat kwam alleen maar uit de kraan. Niets aparts, maar het enige wat ik in IJsselmuiden kon vinden.

Mooie dorpjes en steden die ik passeerde waren zeker Doesburg, Bronkhorst, Zutphen, Deventer, Hattem en Kampen te noemen. Naar Hattem ga ik zeker nog een keertje met Kitty naar toe. Maar het zou zo maar kunnen dat ik deze route, ooit nog een keer met de elektrische fiets ga fietsen… maar ik moet die dan nog wel aanschaffen, want ik fiets zelden of nooit!

Het wandelen ging niet van een leien dakje. Een kilometer of vijftien gaat nog wel, maar als het langer wordt is een bankje wel gewenst om even die druk van mijn linker voet af te halen. Maar met 20 tot 25 km op een dag zit ik tegenwoordig toch wel aan mijn max.

Was het vroeger mijn enkel die mij vooral parten speelde, nu was het mijn voetboog. Tijd dus om weer eens een bezoek te brengen aan mijn Podotherapeut. Verder had ik door te lang blijven doorwandelen, een grote blaar gelopen op de binnenkant van mijn grote teen. Maar dat is even goed verzorgen en afplakken, en verder heb ik daar ook geen last meer van gehad.

Qua kleding had ik meer als de helft thuis kunnen laten, had mij toch weer wat grammen gescheeld met het dragen van mijn rugtas. Want met dit koude gure weer zie ik mij niet lopen in een T-shirt. Al die zomerse shirts zijn nooit uitgepakt geweest.

Onderweg was er weer genoeg te zien, waarbij elke dag heel veel ooievaars de show stalen.

De ontmoeting met Gerrit een oude motorvriend was ook heel bijzonder, en deed mij goed op de voorlaatste dag.

De laatste dag hoefde ik met op en neer naar Bakker Bart, nog maar 10 km. Een peulenschil zou je denken, maar dat viel mij toch tegen. Want het Keteldiep waar ik naar toe wilde, lag zo’n 800 meter achter de IJsselbrug op de N50. En die zie je al liggen als je nog in Kampen bent.

Recht toe recht aan misschien maar 6 kilometer… maar nu wandelen over een dijk, slingerend door het lege natuurgebied van Kampereiland, viel mij dat rete zwaar. Alle pijntjes die er waren voelde nog eens extra zwaar aan.

Misschien wilde ik er gewoon zijn. Het was genoeg… ik wilde naar huis, en was dan ook superblij dat ik het baken zag dat het Keteldiep aan gaf.

Ik had het wel willen vieren met iemand… champagne, twee glazen. Helaas was er niemand in de buurt om dit met mij te vieren. Maar niettemin was ik toch maar trots dat ik het helemaal afgemaakt had, want dat was onderweg helemaal niet zeker.

En dan ben je weer thuis… Kitty blij… Ikke blij, en wat heb ik weer heerlijk geslapen in mijn eigen bedje. De dinsdag en woensdag heb ik gebruikt om weer bij te tanken, en vandaag gaat het weer hurry up.

Het was leuk om zelf een route te maken, en ben al weer iets nieuws aan het uitbroeden. Als het mij lukt, zal ik er zeker een blog aan gaan wijden.

Als laatste wil ik alle lezers volgers hier en op Facebook bedanken voor het meeleven, likes en reacties. Dat maakt het leuk om door te gaan. Tot een volgende keer!