Ik keer terug naar Sint Oederode voor een wandeling die ik al eens eerder maakte in juni 2020. 6 jaar geleden dus, en wat ik mij er van herinner is dat ik hem toen heel erg mooi vond.

Het Groene Woud is een romantische benaming voor het nog open gebied binnen de stedendriehoek Tilburg – Den Bosch – Eindhoven. Ik heb hier al heel wat wandelingen gemaakt, en voorlopig ben ik er ook nog niet klaar mee.

Het is niet zo heel ver bij mij vandaan en kan met het Openbaar vervoer er makkelijk komen. Vandaag reis ik vanuit Oss er met Buslijn 157 naar toe. De aanloop route naar het beginpunt heb ik wat aangepast, maar de rest is hetzelfde gebleven.

Als ik om kwart over 8 uit de bus stap, is het al een heerlijke temperatuur van 14 graden. Van mij mag het zo blijven, maar dat is ijdele hoop. Het liefste zou ik een korte broek of rok aan willen doen, maar sinds ik gestoken ben door Tekenbeet of Niet, draag ik een lange broek.

Ik zet mijn Komoot navigatie aan, en wandel meteen linksaf de Hertog Hendrikstraat in. Na 250 meter kom ik al bij Kasteel Dommelrode, wat tot 2017 als Raadhuis in gebruik was lees ik.

In 6 jaar vervagen de herinneringen een beetje, maar toch herken ik nog wel wat plekjes… en praat ik in mijzelf “Weet je nog, hier op de leuning van de brug zat toen een reiger. Of… die lakenvelders stonden in 2020 ook al in deze wei.”

Ik begin al aardig door te draaien als ik dit hier zo neer pen, maar de temperatuur loopt dan ook snel op, daar zal het wel aan liggen. Ik volg het Dommelpad, en kom onderweg veelvuldig de geelrode bordjes tegen van het Brabants Vennenpad.

Bij een hekje met een oranje driehoek, en 2 voetstappen erop afgebeeld, moet ik linksaf. Het smalle pad brengt mij naar de akkers waar het ‘witte goud groeide. In 2020 waren ze hier begin juni nog aan het oogsten.

Nu kom ik een paar arbeiders tegen die aan het schoffelen zijn. Mijn pad loopt langsop de aspergevelden, maar het is amper een pad te noemen. Gelukkig weet ik van de vorige keer dat het goedkomt, al had ik toen ook mijn vraagtekens. 

Uiteindelijk komt het weer uit op een normaal pad, en die brengt mij naar een klein Rustpuntje. In 2020 was het te koud om hier plaats te nemen, maar daar is nu geen sprake van. En van wandelen krijg ik trek, en heb ik aan dat schaaltje yoghurt met muesli van vanmorgen, echt niet genoeg. Dus tijd voor een pauze, en zeker hier want het is werkelijk een prachtige plek.

Na het Rustpunt in Rijsingen komt nog geen kilometer verder, Hoeve Arbeidslust in beeld en al weer een leuke plek om even te pauzeren. Waarom niet denk ik bij mijzelf. De deur staat open en het is zelfbediening, en er staat een koffiemachine. En zo neem ik een cappuccino want daar heb ik zin in, en ga nog even op het terras zitten. Een cappuccino later wandel ik weer verder richting Olland.

Na zo’n 5 kilometer zie ik op mijn navigatie, dat als ik hier bij het

een doorsteek maak, ik dan een heel stuk afsnijd. Natuurlijk doe ik dat niet, maar het is een mogelijkheid… maar had ik dat maar wel gedaan. Want het is toch erg om er na 7 km achter te komen, dat je absoluut niet meer verder kunt.

En ook nog eens in een prachtig natuurgebied, waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Maar dan kom ik bij onderstaand bord, en die zegt dat ik niet verder kan. Er staat wel een alternatief op, maar dat past niet in mijn straatje, want ik wil helemaal niet naar Olland. Ik moet deze kant op…

Op dat moment komt er iemand aangefietst, die ik even raadpleeg. Ik zou het gewoon proberen zegt ie, en dat is precies wat ik zelf ook in gedachte heb.

Maar ver kom ik niet… een grote slagboom voor een niet meer te onderscheiden pad, blokkeert mijn weg. En moet ik weer 2 kilometer terugwandelen om bij onderstaand bord uit te komen.

Hier sla ik af en ben dan na 900 meter weer terug op de route. Wat een tegenvaller is dit, en aan het overwoekerde pad te zien was dit al jaren zo.  Er kan in zes jaar veel gebeuren met zo’n route, en dit is er een van.

Ik wandel hier door het Dommeldal,  en volg het meanderende riviertje. Soms weet ik echt niet of ik nu naar noord of zuid wandel, zo kronkelt de Dommel door het landschap. Het enige waar ik het aan zie is de stand van de zon, een belangrijke raadgever als je de weg even kwijt bent. Moet ie wel schijnen natuurlijk, maar dat doet hij vandaag volop.

Het pad langs het riviertje, is regelmatig aan het oog onttrokken door een dichte begroeiing, dat vind ik wel jammer. Mijn navigatie zegt dat ik linksaf moet, waarvan ik vermoed dat ik hier een oversteek moet maken naar de andere kant . Ik verschiet als ik 50 meter verderop, de brug aan de overkant zie liggen.

Weer een obstakel op mijn route waar ik niet op gerekend heb. Mijn navigatie geeft aan dat deze hier moet zijn. Ik wandel een stukje verder… en zie… gelukkig maar, een nieuwe oversteek liggen. Ik kan niet echt zien of het een brug is, zoveel begroeiing staat er. Maar het belangrijkste is, dat ik hier verder kan.

Aan de overkant sla ik rechtsaf en kom bij een mooi pad wat vlak naast de Dommel loopt. Dit herinner ik mij nog van de vorige keer. Er stonden toen verschillende mooie kunstige sculpturen aan de overkant, mooi om te zien. Onderstaande foto is uit 2020 en zoiets hoop ik nu ook weer tegen te komen.

Maar het zit mij niet mee vandaag, want ook hier kan ik niet verder. Mijn weg wordt verspert door een groot hek, en dat schijnt al langere tijd zo te zijn gezien het pad wat ook hier helemaal dicht gegroeid is. Er is een nieuw pad gecreëerd wat tussen twee weilanden doorloopt.

Met een boog om dit afgesloten pad, kom ik verderop weer terug bij de Dommel, steek ik een brug over en laat de Dommel achter mij. Ik ben er wel een beetje klaar mee… Ik ben bijna aan het eind gekomen van mijn wandeling, maar wandel nog even door naar het andere Kasteel wat Sint Oedenrode rijk is, namelijk Kasteel Henkenshage

Het is tegenwoordig particulier bezit en een feest locatie geworden. Toch wel jammer van zo’n mooi kasteel vind ik. Ik maak een rondje naar het park, en eet op een bankje mijn broodtrommeltje leeg, voordat ik terug wandel naar de bushalte.

Al was het niet helemaal wat ik van tevoren er van verwachte, heb ik toch genoten van deze wandeling en is het een mooi begin van deze maand.