Peerkepad… Pelgrimeren met Peerke Donders

Eindelijk is het zo ver… Ik reis vandaag naar Wittem. Nog even een ontbijtje samen met Kitty, en dan ben ik zo ver. Mijn wandelspullen staan klaar, en je raad het nooit maar ik krijg die backpack maar niet beneden de 10 kg. Toch neem ik volgens mij niets teveel mee…. ik laat zelfs mijn slaapzak nu thuis en een handdoek minder. Het zal wel aan mijn kleding maat liggen, die is wat groter dan een gemiddelde vrouw, een mooie smoes toch. Maar ik doe nu geen wasje onderweg, dus heb ik iets meer ondergoed bij mij… daar zal het wel aan liggen.

Ik ben nerveus deze ochtend, maar waarvoor eigenlijk, want zoals altijd heb ik mijn zaakjes goed voorbereid. Ruim van tevoren ben ik klaar en drentel maar wat rond, “ik denk dat ik maar ga” zeg ik tegen Kitty. En zo ben ik ruimschoots op tijd voor mijn trein naar Den Bosch… ach dan kan ik net zo goed een trein eerder pakken.

Hier moet ik overstappen op de trein naar Maastricht waar ik twee minuten de tijd voor heb. Gelukkig hoef ik mij niet te haasten zie ik, hij staat op hetzelfde perron aan de andere kant. Als ik had moeten rennen had ik een trein overgeslagen, want daar houd ik niet van…

In Maastricht ga ik nog even op bezoek bij een nichtje van Kitty, ik kom er zowat voorbij op weg naar mijn bus. Het is een hartelijk weerzien en ik wordt uitgenodigd om mee te lunchen. Daarna ga ik toch echt op pad naar Wittem.

Ik stap uit bij het busstation van Gulpen en wandel 2,5 km richting Wittem, kom langs het klooster en kijk even binnen. Ik besluit morgenvroeg bij aanvang van mijn Pelgrims pad een kaarsje op te steken.

Ik hoef maar een klein stukje te lopen en ik heb mij nu al in het zweet gewerkt, dat belooft wat voor morgen. Dus ben ik blij dat ik mijn hotel zie liggen. Ik ben er om 16:00 uur en overnacht In den Roden Leeuw van Limburg. 

Tot morgen… 

Peerkepad (1)… van Wittem naar Vilt 15,7 km.

Ik heb belabberd geslapen en alleen daarvoor al, ga ik vanmorgen een kaarsje opsteken bij dun Heilige Gerardus. Een goede nachtrust vind ik belangrijk, maar ik ga hier niet mijn tijd liggen verslapen. Dus wil ik vroeg ontbijten maar vind half negen aan de late kant… dit is anders dan op de Camino want daar moest ik vaak al voor acht uur de herberg verlaten hebben. Het is niet anders…

Ik slaap hier twee hoog… geen lift, en daarom neem ik mijn spulletjes mee naar beneden om geen energie te verspelen. Het is een oud hotel en ik heb van mede-Blogger Inge (schrijfels van mij) gehoord dat haar vader hier geboren is, er zou een foto van hem hangen. Dus ga ik op zoek… naar wat oude heren, ik heb het ook nog gevraagd aan de vrouw van de herbergier… Wel hier geboren maar zeker geen familie van als ik het zo hoor??

Ik hoor het vanzelf… 

Na een goed ontbijt vertrek ik naar het klooster van Wittem. Een van de dingen die ik zeker wilde bezoeken is de prachtige kloosterbibliotheek want die moet je gezien hebben.

Maar helaas is deze alleen nog maar te zien bij een te houden concert of expositie… zo jammer is dit.

Dan ga ik maar even een bezoekje brengen aan de kapel van het klooster, en steek twee kaarsjes op voor een goede nachtrust en een veilige reis.

Iets na negenen begin ik aan mijn Pelgrims tocht. Volgens het boekje zou het redelijk vlak moeten zijn, maar ik vind het meer dan erg vals plat. Maar wat een uitzichten, je waant je hier echt in het buitenland, en ook nog eens Camino waardig als wij het over waterpartijen hebben waar je natte voeten kunt krijgen, smalle paadjes en weggetjes vol grind die op en af gaan.

Ik merk wel dat als ik zuiver het GPX bestand volg, dat ik langs de dorpjes af ga. Nu hoef ik niet elk kapelletje of kerk te aanschouwen, maar belangrijker… Ik kom ook geen terrasje tegen, dus rond lunchtijd verlaat ik mijn route en ga in Schin op Geul lunchen.

De koperen ploert staat weer ongenadig te stralen, maar gelukkig heb ik regelmatig schaduw, en als het mij een beetje teveel wordt maak ik dankbaar gebruik van een bankje.

Ik kom op een pad waar ik een watertje over moet steken, en er staat zeker een paar centimeter water op. Oei… dat worden natte voeten of misschien toch niet. Mijn schoenen worden behoorlijk nat, maar krijg geen natte voeten.

Drie kilometer voor Valkenburg krijg ik het trappen pad naar de Kluis van Schaelsberg voor mijn kiezen, die behoorlijk zwaar te noemen is. Ik sta dan ook regelmatig even stil om wat te drinken en op adem te komen. Als ik boven kom volgt de beloning want daar is de Kluis…

De beloning houd verder in… een prachtig panorama over de Geulvallei en een beeld van de kluizenaar die in de Kluis woonde.

Vanaf hier daal ik af naar Valkenburg en volg het riviertje de Geul door de stad. Ja… en dan zie ik mijn oude liefde op een bruggetje staan, ik zou er zo mee weg willen rijden.

Ik slaap vannacht in Vilt bij ‘Vrienden op de Fiets’ en moet nog 450 meter, maar weer bergop… Pff dit pad heet de Lijkweg… en ik begrijp ook waarom.

Klokslag 17:00 uur bel ik aan bij mijn overnachting adres. Ik ben blij dat ik er ben.

Tot morgen…

Peerkepad Dag 2… Van Vilt naar Urmond 24,8 km

Dit was voor mij de eerste keer dat ik bij ‘Vrienden op de Fiets’ heb overnacht. Ruime kamer met douche en toilet en dat voor €25,00 en ook nog eens met ontbijt. Daarvoor moet je wel lid zijn van de club. Het ontbijt was om 08:00 uur zei ze gisteren middag, maar ik wil eigenlijk vroeg op pad met het oog op het warme weer. S’avonds komt ze zeggen, dat als ik zelf koffie zet, zij er voor zorgt dat mijn ontbijt klaar staat. Dus sta ik bij het krieken van de dag op, een wissewasje… koffie zetten, ontbijten en zo ga ik om 07:30 uur op pad.

Als ik nog maar net op pad ben kom ik een kruisbeeld tegen met de tekst, “Pelgrimeren is lopend stilstaan.” Meer is het ook niet… Want onderweg sta ik stil met hetgene wat mij bezig houd.

Het Peerkepad is een bezinnings tocht, en heeft een religieus achterliggend thema. Ik heb ook niet zoveel op met bidden, en dat komt omdat er altijd voor mij gebeden is. Drie zussen van mijn moeder waren non, en omdat zij dachten… “van dat meisje komt niets terecht,” werd er er volop gebeden voor mij. En zie… het is toch nog goed gekomen.

En daarom past “Pelgrimeren is lopend stilstaan” beter bij mij. Dit pad draait ook om stilte, maar ik wandel nu richting een drukker bevolkt gebied met doorgaande wegen en ik kruis de A79 waar ik onderdoor ga. Van stilte is daarom maar weinig te merken. En daar geniet ik juist van… Want als het stil is kun je nadenken, en dat is wat ik doe als ik alleen op pad ben.

Ik geniet van de ontmoetingen onderweg, want die zijn er en halen je even uit de trance van het voortgaan. “Ultreia” Voorwaarts!! Ik ben in mijn element, want vandaag zou mijn Camino de Madrid zijn begonnen als er geen Corona zou zijn. En zie… Juist vandaag zit ik in eigen land op de Camino de Santiago.

Ik passeer het Chateau van St Gerlach met een prachtige beeldentuin, Als ik om het Chateau heen loop kom ik bij de kerk St Gerlach waar ik even binnen kijk. Ik moet nu profiteren van de schaduw die ik hier nog mag ontvangen, want straks na Meerssen wordt het landschap opener. In de verte komt al de Basiliek van Meerssen in het vizier wat een mooie aanblik geeft, in Meerssen is het wat minder want hij staat grotendeels in de steigers.

Als ik op de markt kom zie ik heel veel terrasjes, maar het is nog maar 09:20 uur en gaan pas om tien uur open. Bij ‘Goesting’ vinden ze het geen bezwaar dat ik hier mijn benen strek. Even de schoenen uit… heerlijk is dat, en om tien voor komen ze vragen of ik wat lust. Dus nog even een cappuccino en dan ga ik weer verder.

De kapelletjes en kruizen zie ik steeds minder, maar dat komt ook dat ik nu genoeg aan mijzelf heb. Het is afzien en ben dan ook dankbaar voor elk schaduwplekje wat ik zie, en krijg het Spaans benauwd als Wanda (navigatie) zegt dat ik 1,6 km over een open liggend terrein moet.

Dit Peerkepad wordt niet bewegwijzerd en daarom heb ik het boekje bij van het ‘Peerkepad’ en vertrouw op het gedownloade GPX bestand. Maar af en toe denk ik is dit wel goed…

Ik loop door het bos, en moet een spoorlijn kruisen, Wanda zegt dat ik linksaf moet, maar er is niets anders dan een donker tunneltje waar een watertje doorheen loopt. Gelukkig liggen er wat stapstenen, dus dit zal het wel zijn…

Het is Stikke donker maar aan het eind zie ik licht, het blijft pionieren met Peerke!

Ik overnacht bij vriendin Janine die in Geleen woont. Zij pikt mij aan de route ergens op, en brengt mij morgen weer terug. De bedoeling was Meers maar als mijn lichaam het toe laat, loop ik nog wat verder. Het is 36.1 graden…

Uiteindelijk is het Urmond geworden waar Janine mij op wacht, maar O O wat waren die laatste vijf kilometer zwaar, nergens schaduw nergens een terrasje of bankje dus ben ik echt blij dat ik in de verte het kerkje van Urmond zie. Mijn reddende engel Janine die mij vanavond helemaal in de watten gaat leggen is er al, en daar ga ik van genieten.

Tot morgen…

Alternatief Peerkepad Dag 3… Van Urmond naar Susteren 16,6 km

Wat ik gisteren al zei… Janine legde mij in de watten. Ze heeft heerlijk gekookt voor mij terwijl ik van pampus lag op de sofa in haar prieeltje. Daarna heerlijk bij gekletst tot het tijd was om te gaan slapen.

Daar kwam weinig van terecht want zij woont in Geleen met DSM zowat in haar achtertuin, dus was daar een constante gebrom van bedrijvigheid. Eerst een raam dicht daarna de andere en dat met die warmte. Vannacht zeker drie keer naar beneden naar het toilet, wat zeker aan het vele water, thee koffie en bier heeft gelegen. De leidingen zijn weer goed doorgespoeld… dat is zeker.

Vandaag zet Janine mij weer af waar ik gisteren gebleven was.

Het is heerlijk wandelen langs de Maas, die ik nu niet bij Berg aan de Maas oversteek naar België. Vanaf hier begint mijn alternatief Peerkepad richting Roermond. De temperatuur is om 08:00 uur al 19 graden, het voelt haast koud aan vergeleken met gisterenmiddag, maar van mij mag het zo blijven.

Ik schreef gisteren dat ik zo geniet van de ontmoetingen onderweg. Zo kom ik bij Kasteel Obbicht wat er prachtig en goed onderhouden bij ligt. Een oud baasje is hier aan het schilderen, en als ik aan hem vraag of het kasteel bewoond word beaamt hij dat. Het krasse baasje van 85 jaar verteld dat de bewoonster dit jaar honderd wordt en nog steeds hier woont.

Hij gaat nu de pilaren schilderen bij de poort, was al weer negen jaar geleden vertelde hij mij, en ter info “verf van Remmers” want dat is de beste verf die er is.

Rond negenen kom ik bij een kerktoren waar de klok op 10:10 uur staat. Hier is een bankje en eet even een boterham, en is er ook tijd om aan het Blog te werken van vandaag. Dat doe ik grotendeels onderweg tijdens een pauze… Als ik een uurtje later verder ga is het tien over tien!!

Er wacht mij een taai stuk met lange saaie fietspaden langs een weg. Ik moet het Juliana kanaal over en de A2 onderdoor. Lange paden zonder schaduw maken het zwaar want de temperatuur is inmiddels opgelopen naar 26 graden.

Ik kom bij een oprijlaan en zie een bord staan.

Ik sla deze oprijlaan in en het wordt dus weer een hele andere route, maar ik ben benieuwd wat voor kasteel mijn werkgever heeft gerestaureerd. Als ik bij het kasteel aan kom staat de beheerder met twee werknemers van VDL te praten.

Ik vraag of het kasteel te bezoeken is… Ik weet natuurlijk dat dit niet het geval is, maar… als werknemer van VDL meen je natuurlijk weer meer rechten te hebben.  De twee werknemers nemen afscheid en de beheerder vraagt, “kom even koffie drinken” en loopt naar binnen. Dan ga ik even foto’s maken zeg ik tegen hem… want hier kom je anders nooit!

Als ik terug kom staat mijn koffie en Limburgse vlaai voor mij klaar…

Ik maak kennis met Bartho en Annet van der Heijden die namens de VDL groep Kasteel Wolfrath exploiteren. Het is weer een leuk en bijzonder intermezzo waar ik als Pelgrim dankbaar van geniet. Als ik mijn koffie met vlaai op heb ga ik weer verder en neem hartelijk afscheid van Bartho en Annet.

Via de Eikenlaan verlaat ik dit kasteel en wandel weer naar de oorspronkelijke route. Vanaf hier is het nog 2,5 km naar Susteren waar ik zo rond 12:00 uur aan kom.

Ik hoop hier te kunnen lunchen. Maar net als gisteren is het ook hier compleet uitgestorven wat terrasjes betreft. Er is één terrasje maar dat ligt in de volle zon en heeft oncomfortabele stoelen, dus ga ik verder naar een 2,5 km verder gelegen koffiehuis.

Hier heb ik om 15:00 uur afgesproken met Inge (Schrijfels van mij) een mede Blogster op WordPress, bij Koffiehuis & Brasserie ‘Het IJzeren Bos’. Ik ben er om 12:30 uur lekker bijtijds dus, geeft niet. Na zo’n zware dag als gisteren is dat meer dan verdiend maak ik mijzelf wijs. Het is erg druk en heb ook niet gereserveerd, maar binnen is er een plekje voor mij en het is er aangenaam koel, en hier gebruik ik mijn lunch.

Anderhalf uur later is er ook een tafeltje buiten vrij gemaakt, en hier wacht ik op Inge, die ik nog nooit eerder ontmoet heb en ook niet weet hoe zij er uit ziet. Ik weet dat zij bij Sittard over de grens woont, en als er dan een auto aan komt rijden met Duits kenteken vermoed ik dat dit Inge zal zijn… Mijn vermoeden is juist.

Er is gespreksstof genoeg en de tijd vliegt om. Inge moet naar huis om te koken en ik moet nog 1,5 wandelen naar mijn B&B.

Het is een leuke Brasserie dus reserveer ik een tafeltje voor vanavond. Als ik bij de B&B kom en ze horen waar ik ga eten, mag ik de fiets lenen. Geweldig toch!

Het was een mooie wandeldag met bijzondere ontmoetingen.

Tot morgen…

Alternatief Peerkepad Dag 4… Van Susteren naar St Odiliënberg 19,0 km

Ik heb goed geslapen in een miniscuul kamertje, maar met een heerlijk bed wat aanvoelde als thuis. De haan in de buurt zorgde er voor dat de vogeltjes (wekker-app) niet hoefde te gaan  fluiten. Om 07:00 uur ben ik beneden en ga even in de tuin zitten, wachtend op mijn ontbijt. Het voelt heerlijk koel aan en heb voor het eerst mijn vest aangedaan.

Vanaf deze B&B tot aan St Odiliënberg loop ik over het Pieterpad, dan kan ik dit stuk overslaan mocht ik ooit dit pad willen gaan lopen. Die intenties heb ik niet maar zeg nooit Nooit. En dat blijkt maar weer als ik over prachtige landweggetjes wandel hier over het smalste stukje van Nederland (4,8 km). Van Inge hoorde ik gisteren dat dit het meest westelijke punt van Duitsland is.

Als ik na een uurtje wandelen een bankje zie vlei ik mij neer en geniet van de stilte… In de verte blaft een hond, voor de rest hoor ik het ruisen van bladeren in de wind. En dan ga ik weer verder met dit mooie pad door bos en akkerbouw. Zoals elke dag neem ik de tijd om te genieten van een bankje, ook al is dit nog maar twee kilometer verder dan het vorige.

Er zijn weer leuke ontmoetingen met Pelgrims onderweg. Bij het Peerkepad had ik ze niet gezien, maar bij het Pieterpad… wat het toch wel weer leuk maakt, des te meer. De tel ben ik kwijt geraakt maar het zijn er meer dan twintig geweest. Een ontmoeting wil ik zeker noemen en dat is die met Margreet Lucassen.

Zij loopt van Pieterburen naar Maastricht een afstand van 487 km en doet dit om geld in te zamelen voor  Margreet loopt voor Leger des Heils

Het is wel geen Peerkepad meer maar een kapel of kruisbeeld kom je overal tegen. Het is maar goed dat ik elke morgen een broodje of appel mee neem voor onderweg want ook vandaag is er niets onderweg te eten.  Koffie met vlaai… meer is er niet, maar ik heb zin in een geitenkaas maaltijd salade, of iets lekkers met gamba’s… En daarom moet ik mijn noodrantsoen aanspreken, heb ik die ook niet voor niets meegenomen.

Dan kom ik bij de de ruïne van Kasteel Montfort, waar ik even wat foto’s maak. Ook hier is een terrasje met koffie met vlaai maar ik heb nu zin in soep!!

Dan loop ik maar verder… Sint Odiliënberg is niet ver meer. Om 14:00 uur en veel te vroeg kom ik bij mijn B&B. De beheerder is er niet… Dan loop ik maar naar de Basiliek dan heb ik dat gehad…. Prachtig prachtig…

Net als ik op een bankje ga zitten belt de beheerder dat hij er al is, en loop ik terug naar mijn slaapplek.

Morgen wordt het een heel ander verhaal.

Gisterenavond appte vriendin Andrea mij… Zij zou op vrijdag met de camper bij de Achelse Kluis staan, omdat ik in de buurt geen slaapplek kon vinden. Zij voelt zich de hele week al niet lekker, en laat vandaag een Corona test doen. Dus ben ik opnieuw op zoek gegaan naar een overnachtingsplek, wat niet eenvoudig was, want met mijn planning van het Peerkepad lukte dit ook niet. Niets te vinden wat enigzins in de buurt ligt van mijn route, of het was niet vrij… immers het is kort dag. Dus wordt de vrijdag een OV reisdag, en kom ik zaterdagmiddag pas terug op de route naar Peerke.

Ik slaap vrijdag in de Brouwershoeve (de naam beloofd in ieder geval veel goeds) in Leende. Morgen is het dus een niet geplande rustdag…

Dat is morgen… Maar omdat ik de Pé er in heb dat ik niet lekker heb kunnen lunchen, ben ik om 18:00 uur heerlijk uit wezen eten… Even een mooie dag af sluiten met een heerlijk glas Chardonnay, een lekker Tom ka kai soepje, en een Thaise gele curry met gamba’s… Yammie!!! Dat maakt wandelen toch wel leuk.

Tot morgen…

Alternatief Peerkepad Dag 5…

Vandaag wordt een reisdag omdat ik vanwege Corona niet door België kan en ga. Op het kaartje kun je zien hoe ik vanaf Berg a/d Maas schuin over zou steken naar de Achelse Kluis.

De afgelopen twee dagen ben ik van Berg a/d Maas richting Roermond gelopen, en daarom ook ‘Alternatief Peerkepad’. Ik moet om de Maas plassen heen… en om niet in de knoei te komen met mijn vrije dagen reis ik een dagje met bus, trein, bus naar mijn volgende overnachtingsplek in Leende.

Daar ga ik de tijd voor nemen want het inchecken in mijn B&B is pas om 15:00 uur. Alle tijd dus!!

Ook vannacht heb ik weer heerlijk geslapen, en na een ‘op mijn gemakkie ontbijt’ ben ik klaar om verder te reizen. Om 09:42 uur gaat de bus naar Roermond waar ik tien minuten later al ben. Ik had het zowaar kunnen lopen maar een rustdag is niet verkeerd.

Meteen zie ik al een publiekstrekker waar ik natuurlijk ook gefotografeerd wil worden. Het zijn leuke toeristen kiekjes…

Maar voordat ik er eens op zat… het was spiegelglad dus moest ik er op geholpen worden. Gelukkig waren er twee echtparen die mij wel een zetje wilden geven. Daarna loop ik verder het centrum in om naar de Munster kerk te gaan. Een prachtige kerk om te bewonderen, en het heeft een speciale betekenis voor de ‘Pelgrim onderweg’. Pelgrims mis…

Bij de kerk ontmoet ik ook de twee echtparen die mij het zetje gaven, en er ontstaat een leuk gesprek. Dat is het voordeel van alleen op pad zijn, ik zou niet anders willen ook al is het wel eens eenzaam.

Na het bezoeken van de kerk die eigenlijk gesloten is, ga ik in het aangrenzend parkje in de zon zitten, en ontmoet een wat vreemde zonderlinge, maar allervriendelijkste man waarmee ik aan de praat raak. Hij geeft uitgebreid uitleg over de terrassen hier, en waar ik beslist niet moet gaan zitten want je betaald voor koffie en vlaai zomaar tien euro!! Nee… Beter is het om naar de Hema te gaan. Ik zeg dat ik liever op een terrasje ga zitten. “Dat is dan Uw keus” zegt ie, en gelijk heeft ie!!

Ik loop terug naar het station en vlei mij neer op een terrasje in de buurt.

Hier is het heerlijk genieten in het zonnetje bij een Koffie met wat lekkers. Er is tijd om aan het Blog van vandaag te werken, en om reacties te beantwoorden. In dat laatste gaat veel tijd in zitten, maar nu kan het. Om 12:02 uur ben ik op het station, twee minuten later zit ik in de trein, stom toevallig.

Mijn reis gaat nu naar Eindhoven, vandaar ga ik verder met de bus naar Leende. Wat een bedrijvigheid en drukte en een anticlimax als je al dagen geniet van rust en stilte. Gelukkig kan ik morgen verder met het Peerkepad.

Om 14:00 uur ben ik bij mijn B&B het Brouwershuis en ik kan al meteen inchecken. Prachtige kamer met alle faciliteiten zijn aanwezig. Vanavond kan ik hier eten, en dat is fijn want dan hoef ik de deur niet uit.

De route voor morgen heb ik al weer gemaakt. Eerst wandel ik 8,3 kilometer voordat ik weer terug ben op het Peerkepad. Dat is bij de Achelse Kluis en vandaar wandel ik 14,1 km naar mijn overnachting in Riethoven.

Tot morgen…

Alternatief Peerkepad Dag 6… Van Leende naar Riethoven 22,5 km.

Ik sliep vannacht in het Brouwershuis waar ruim een eeuw van 1815 tot 1925 het bier nog gebrouwen werd. Nu zit  stichting De Schakel er in met een restaurant en hotel, dat gerund wordt door mensen met en zonder verstandelijke beperking.

Ik zou pas om half negen kunnen ontbijten wat voor een Pelgrim als ik veel te laat is. Maar het was geen probleem voor hen, om het ontbijt s’avonds klaar te zetten op een tafeltje bij mijn  kamerdeur. Op mijn kamer was ook een keukentje, en zodoende bereide ik gisteravond mijn ontbijt voor. Handig en zo kan ik om half acht op pad.

Vandaag wandel ik weer verder op mijn Alternatief Peerkepad. Via de dorpstraat verlaat ik Leende richting Leenderstrijp,  En zo loop ik door het Leenderbos naar de Achelse Kluis, en ben ik eindelijk weer terug op mijn geliefde Peerkepad.

Het voelt fris aan en heb mijn Buff rond mijn hals, dat vind ik prettig. Maar onderweg heb ik het al weer  snel te heet, maar er staat er een fris windje dus wacht ik toch maar een paar uurtjes tot het zonnetje wat hoger staat.

De eerste 5 km zijn ronduit saai te noemen maar het is vroeg en het is stil, en dat vind ik ook wel prettig. Af en toe maak ik een foto zoals onderstaande foto…  een kruidenier die dit jaar zijn eeuwfeest viert.

Ik vind het altijd weer leuk die oude winkeltjes, of oude ambachten. Zo zag ik in Leende een hoedenwinkel, en dan is mijn interesse gewekt, want ik ben een hoeden gek. Maar hier lag niet zo veel wat ik mooi vond.

In het Leenderbos wandel ik over een kilometers lang fietspad, en met een blik op oneindig loop ik over brede zandpaden en over een smal pad in een berkenbos laantje. Ik zie vogelaars die de vogeltrek bestuderen, het zijn vandaag de kwikstaart en de zwaluwen die ze zien vliegen. En ik zie een schaapskudde maar krijg ze niet mooi op de foto.

Ik loop over de hei en dan kom ik in de buurt van de Achelse Kluis. Ik zie het aan de route paaltjes, kan niet missen of je moet daar voorbij komen. En inderdaad de Achelse Kluis is in zicht, ik ben weer terug op het Peerkepad. Ik loop eerst nog een stukje door.

Jaren geleden was ik als kind ook al eens hier, en dan is die grens toch wel bijzonder. De grens loopt dwars door het klooster.

Ik maak hier alleen wat foto’s… het is 09:25 uur en ik ben te vroeg voor een terras bezoek, want dat gaat pas over een half uur open. En dan ga ik weer verder richting Borkel en Schaft. Het is toch raar dat hier in mijn eigen Brabant, de terrassen bijna allemaal gewoon open zijn en in Limburg niet. Daarbij moet ik wel vermelden dat het vandaag zaterdag is, misschien maakt dat het verschil.

Om 10:00 uur drink ik mijn cappuccino en neem een Chinese tomatensoep en pleeg wat telefoontjes. Na een half uur ga ik verder en kom langs mooie maneges en stoeterijen, waar ik even stil blijf staan als ik verderop een dressuurruiter zie, en ook nog eens een vierspan zie rijden.

Een klein gedeelte gaat het langs de Dommel in het Malpie natuurgebied. Ik spreek een stelletje aan die aan het kanoën zijn. Waar ik sta moet de kano uit het water, en na de stuw gaat ie er weer in. Ik blijf even kijken voordat ik mijn wandeling door dit mooie stukje natuur hervat.

Op weg naar Westerhoven kom ik langs het Kempervennen vakantiepark aan de ene kant, en aan de andere kant langs het Eurocircuit. Het gaat best lekker vandaag en neem om zijn tijd een pauze als er een bankje is. Maar een boomstam op een goede hoogte vind ik ook prima, als ik maar niet op de grond hoef te zitten.

In Westerhoven neem ik een langere pauze en heb de terrassen voor het uitkiezen. Die in de volle zon laat ik rechts liggen, en ga voor het terras in de buurt van de kerk waar het leven goed is.

Onderweg naar Riethoven zie ik een groot wiel draaien, het is een slangen haspel voor een Beregening sinstalatie waar driehonderd meter slang op zit. In de verte zie ik een tractor rijden en hij is nog lang niet op het eind.

En dan ben ik in Riethoven en slaap in Hotel De Sleutel. Ik ben er al lekker op tijd en dus alle tijd om te rusten voordat ik straks een hapje ga eten. Ofschoon ik fijn gewandeld heb vond ik het niet zo’n hele bijzondere dag… teveel asfalt denk ik. Morgen wandel ik naar de Pelgrimshoeve Kafarnaüm in Vessem waar ik naar uit kijk.

Tot morgen…

Alternatief Peerkepad Dag 7… Van Riethoven naar Vessem 20,6 km

Mijn overnachting adressen heb ik in de route verwerkt, en vaak moet ik daarvoor het oorspronkelijke pad verlaten. Ook deze morgen moet ik  eerst terug naar de route om verder te gaan. De route loopt via Bergeijk, Eersel, Duizel en dan naar Vessem.

In Duizel ligt Stoeterij Duyselshof eigendom van Wim van der Leegte, grondlegger van het VDL concern wat mijn werkgever is. In mei zou ik deze Stoeterij bezocht hebben, maar door Corona ging dat niet door.

Bijzonder dat ik vandaag daar bijna door de achtertuin loop. Het is zondag en ik verwacht niet dat ik daar vandaag onaangekondigd welkom ben, maar je weet maar nooit wie deze Pelgrim tegen het lijf loopt. Het zou een mooi Camino cadeautje zijn…

Om half negen ben ik al onderweg maar Wanda heeft wat opstart probleempjes. Mijn GPS geeft niet thuis, dus kalibreer ik even het kompas. Ik kan best zonder, maar Wanda heeft zo’n prettige stem dat ik graag naar haar luister.

Ik verlaat Riethoven door wat buitenwijken en loop al snel langs en tussen de akkers door. Ook hier doen ze aan beregening, en is het maar goed dat ik mijn stokken bij mij heb, anders had ik languit in de modder gelegen. Waarom er gesproeid moet worden begrijp ik niet zo goed. Aan de ene kant is net de mais geoogst, aan de andere kant staan de doorgeschoten asperges. Met die regendruppels er op heel mooi, maar ik krijg het niet mooi op de foto.

Mijn eerste doorkomst plaats is Bergeijk, daar wil ik pauzeren. Na anderhalf uur wandelen mag dat ook wel. In het Peerkepad boekje lees ik over de ‘De Hooge Berkt’. Een Christelijke gemeenschap van ruim honderd mensen, die gedeeltelijk daar ook wonen. Het gemeenschappelijke leven speelt zich af rond de kapel. Onaangekondigd wordt ik hartelijk ontvangen met koffie en er werd gevraagd of ik de dienst bij wilde wonen…. Helaas moest ik verder want ik ben nog maar amper onderweg. Maar dit is een Oase plek om de hectiek van alledag te ontvluchten, wat een serene rust.

Het is sowieso fijn wandelen deze ochtend. De temperatuur is goed en mijn vest kan dan ook snel al uit. Er is geen werkverkeer en dat maakt dat het de eerste uurtjes lekker stil is op straat.

Soms wandel ik op doorgaande wegen, dat is wat minder maar om kilometers te kunnen maken is het wel fijn. En zo wandel ik rond half twaalf Eersel binnen waar er terrassen in overvloed zijn en het gezellig druk is. Op de meeste terrassen moet je een Corona formuliertje invullen, maar gisteren op twee terrassen helemaal niet. Het is tijd voor kleine lunch en ik kan alvast een gedeelte van dit Blog schrijven.

Voordat ik verder ga breng ik even een bezoekje aan de protestantse kerk, en de ‘Onze Lieve vrouwen kapel van de Kempen’. Fotootje en weer verder richting Duizel…

Het is maar twee kilometer en dan loop ik langs het Landgoed van Villa Duyselshof… Ik kom niemand tegen en word ik dus ook niet uitgenodigd voor een kop koffie. .

Toch maar weer eens op het werk vragen wanneer wij naar de Stoeterij gaan, nu was er geen paard te bespeuren, die stonden op stal denk ik.

Lopend langs het beekje de ‘Kleine Beerze’ gaat het naar Vessem over een afstand van 6,0 km, en dat is een heel eind. Het is eentonig en zwaar met aan de ene kant het beekje, en nu aan de ander kant kilometers lang maisvelden of akkers zonder einder.

Over het hele stuk staat er maar één bankje waar ik dan ook dankbaar gebruik van maak, voor een hele lange pauze…

In de verte zie ik een kerkje wat mij blij maakt, waarvan ik denk dat dit het kerkje van Vessem is. Maar nee… het pad gaat de andere kant op, en ik moet nog 3 kilometer die erg lang duren. Soms denk ik dat ik blaren heb, maar nee hoor niets aan de hand.

En dan eindelijk kom ik aan bij de Pelgrimshoeve Kafarnaüm. Ik ben blij dat ik er ben, het is genoeg geweest voor vandaag.

Tot morgen

Alternatief Peerkepad Dag 8… Van Vessem naar Haghorst 14,3 km

Vannacht sliep ik in Pelgrimshoeve Kafarnaüm in Vessem. Ik had al veel gehoord over  deze plek waar Pelgrims samen komen. Vaak omdat dit op de route ligt van een drietal pelgrimsroutes, zoals Camino de Santiago, het Peerkepad en de Via Monastica. Een thuishaven voor allen die op weg zijn op hun levenspad.

Het wordt gerund door vrijwilligers van het Sint Jacob Genootschap die telkens een week daar zijn. Op zondag is het dan wisselen van de wacht.

Ik werd er gastvrij ontvangen, en s’avonds werd er er een driegangen menu geserveerd, wat helemaal op mij was afgestemd. Krokant gebakken Frieten, die ik… omdat ik niet door België kon wandelen, had moeten missen. Gehaktballetjes in pindasaus, lekkere sla en een toetje na. Het Camino gevoel was meteen weer terug toen er ook nog eens rode wijn werd geschonken. Kortom Genieten!!

Het was dan maar moeilijk afscheid nemen van deze fijne mensen. Maar ja, je moet verder als je ergens wil komen.

Het is altijd raadzaam om je route van tevoren goed na te kijken, want soms heb je al een kwartier gewandeld, om er dan achter te komen, dat als je links af was gegaan, je een stuk over had kunnen slaan. Met andere woorden… vaak wordt je nog langs bijzondere plekjes gestuurd voordat je het dorp uit bent.

Al weer snel gaat het langs de ‘Kleine Beerze’, het beekje wat ik gisteren ook al kilometers lang volgde. Ook nu weer het beekje aan de ene kant, en aan de andere kant kant de mais en aardappel velden. Waar moet ik toch hene denk ik bij mij zelf, als ik op een splitsing kom… Wanda geeft het goed aan hoor, maar het is bij wijze van spreken…

Ik bedoel maar… Eindeloos. En dan is het maar goed dat ik de tijd er voor neem om wat foto’s te maken. Er is genoeg om vast te leggen, en ik doe dit gewoon met mijn smartphone en dat gaat prima. Aan het 4,3 km lange pad komt maar geen eind aan. Thuis zonder de backpack van 10 kg op mijn rug haal ik een gemiddelde snelheid van 5,0 km/uur met gemak. Maar nu mag ik blij zijn als ik er 4 haal.

Bij elk schaduwplekje blijf ik even stil staan om even wat te drinken, want het is al weer snel erg warm. Bankjes zijn langs dit pad maar dun gezaaid. Er is ook meer bedrijvigheid te horen van de agrarische bedrijven in de omgeving, anders dan gisteren.

Het schiet maar niet op. Wanda zegt “volg 3,2 km dit pad… Volg 2,1 km dit pad… Volg… volg… volg. En dan is er eindelijk dat bankje waar ik naar verlangde. Het pad draait nu het bos in en op de splitsing staat gelukkig een bankje.

Ik blijf ruim een uur hier zitten om mijn boterhammen op te eten. De schoenen gaan weer uit evenals mijn sokken. Aan mijn rechtse grote teen voelde ik gisteren al dat er iets niet in orde was. Ik had al gekeken maar er was niets te zien, maar nu was het wel raak. Een blaar!!

Dus eerst provisorisch behandelen, en vanavond maar eens goed er naar kijken. Ik ga verder over een bospad wat een eind verderop uit komt, Ja hoor bij ‘de Kleine Beerze’. Er komt maar geen eind aan… Gelukkig komt de kerk van Oostelbeers in zicht. Het ruikt hier heerlijk naar uien en ik zie ook waarom.

Net voor Oostelbeers gaat het linksaf, zie daar een omleiding en denk, dat zal niet gelden vóór een wandelaar. Maar toen ik bij de brug kwam over … Ja alweer de ‘Kleine Beerze’, was er geen brug. Wat nu? Er lag wel een soort van vlonder half in het water, maar om daar nu over heen te gaan zag ik niet zitten.

Het heet niet voor niets het Alternatief Peerkepad, want ook hier moest ik een andere weg plannen om over te kunnen steken. Maar voor alles is er een oplossing, en ik hoef tenslotte aan niemand verantwoording af te leggen hoe ik wandel.

Het is nog 3 km kom dan langs de Hof van Heden. Het heeft iets te maken met een labyrint lopen, zie ik. Nieuwsgierig als ik ben ga ik even kijken, maar deze onaangekondigde Pelgrim voelt zich niet echt welkom. Als ik wil rusten moet ik maar op het bankje gaan zitten voor het huis zeggen ze.

Nou… echt niet hoor ik loop lekker verder, het is nog maar een stukje naar mijn B&B

Tot morgen…

Alternatief Peerkepad Dag 9… Van Haghorst naar Tilburg 18,5 km

Ik was gisteren al om iets over tweeën bij mijn B&B in Haghorst. De eigenaresse was er niet, maar zij had mij verteld hoe ik mij de toegang tot de b&b kon verschaffen. Het is gewoon een compleet huis hier, met alles er op en er aan. Om 18:00 uur kwam mevrouw even kennis maken.  Om te eten in Haghorst moest ik 1 km lopen naar het dorp. Iets te ver met wandelsandalen en een blaar. Maar mevrouw bood aan voor mij te koken, en zodoende kreeg ik een kop groentensoep, en een flinke bord penne met tomatensaus. Lief hé, ze vroeg een Donativo (je geeft wat je het waard vind). Waar tref je zo’n service…

Waar tref je zo’n service… Bij Theehuis en B&B de Reijt. Als je ooit een geweldige B&B zoekt in de buurt van Hilvarenbeek, zeg ik Doen!!! Hier is een gulden nog een daalder waard… 

Vandaag is het de laatste dag van mijn Alternatieve Peerkepad, de 9e etappe naar het Peerke Donders paviljoen in Tilburg.

Mijn blaar is verzorgt, en ik heb er Fixomul om gedaan, fijn spul is dat. Ik heb heerlijk geslapen, en na een prima ontbijt ga ik weer op pad. Het zonnetje schijnt en er hangt wat nevel…. natuurlijk moet dat op de foto.

Chips mijn mooie foto ben ik kwijt, snap er helemaal niets van

Ik moet 1,3 km wandelen om de brug over het Wilhelminakanaal over te steken. Ik heb iets met bruggen, want ik moet rennen om over te steken. Ik kan nog net onder de slagboom door voordat de brug omhoog gaat, en dat gaat wat primitief. Want een hijskraan moet het werk doen…

Over de brug ga ik linksaf en wandel langs het kanaal over de Kweldijk. Los zand en dat 2,5 km lang, de Kweldijk wordt een kwelgeest. Maar ik moet niet mauwen want ik heb dit pad zelf uitgekozen. In de verte zie ik een stofwolk aan komen… Een grote combine die mais gaat hakselen zie ik verschijnen.

Ik wacht maar tot het stof is neergedaald voor ik verder ga. En dan  gaat het weer verder en kom ik bij een uitkijktoren, waar in het voorjaar de Grutto te bewonderen is lees ik op een info bord. Het is nu september en voel er niets voor om naar boven te klimmen.

Ik zit nog steeds op dat zandpad wat het zwaar maakt, maar een Pelgrim moet lijden en dat doe ik dan ook. Maar ik geniet van deze laatste dag en kijk naar het spoor wat ik achterlaat. Ik loop over het spoor van de combine want daar is de grond wat harder.

Na 2,5 km gaat het rechtsaf en loop ik langs het riviertje de Reusel, al zie ik die alleen als ik het pad in sla. Daarna is het een pad met hoog gras en riet. Ik ben al haast anderhalf uur onderweg en ik verlang naar een bankje, maar ik kom niets tegen.

Dus ga ik maar verder en geniet van elk schaduw plekje om even stil te staan, en wat te drinken. Tot dat ik bij een schrikhek kom maar ik ben er niet bang voor, dus ga ik op dit voor mij gecreëerde plekje zitten. Geen plekje om de schoenen uit te doen, maar gewoon even een zitplekje.

Dat bankje waar ik zo naar verlang dat komt er niet en ik heb al 11 km gewandeld. Er is geen rekening gehouden met wandelaar of pelgrim. Ik zie wel een boomstam maar comfortabel ziet het er niet uit, dus ga ik door en door. De blaar van ‘Steun’ gaat zich roeren, en ook ‘Kreun’ heeft het niet gemakkelijk.

Note: voor nieuwe lezers… Lees de verhalen van ‘Kreun en Steun’.

Na de Kweldijk (kwelgeest) krijg ik ook nog eens de Pijnendijk. Nou ja zeg, ze moeten mij wel hebben.

Maar dan komt de Abdij van Koningshoeve in zicht, en Fleur ik weer helemaal op, want daar is beslist een bankje… Dat moet!!

Het is nog 800 meter lopen dat moet lukken en zo kom ik aan de voorkant van de Abdij. Ik zie zo gauw geen bankje maar wel dit bord, dus denk ik dat ik daar wel kan zitten.

Ik heb er ruim een uur gezeten en omdat het lunchtijd was, ook maar geluncht. Het is een prachtige gelegen heid om allerlei soorten bieren te proeven, gebrouwen op de Abdij van Koningshoeve en om een hapje te eten.

De brouwerij is vol in bedrijf en zo kwam achter het terras, een grote vrachtwagen het graan brengen om in de kelder te storten.

Ik genoten van een heerlijk LA Trappe wit biertje, en een heerlijke geitenkaas salade met honing van de Abdij. In alle gerechten die er worden geserveerd zit wel een product verwerkt, wat uit de Abdij komt. Vooral veel bier zag ik…

Uitgerust en de maag weer gevuld kan ik weer verder. Nu wacht een taai stuk van 7 km waarvan 4 km langs het Wilhelminakanaal, en als je denkt…

“Ik ben er.” Dan is het nog dik 3 km door de buitenwijken van Tilburg Noord. Normaal is drie kilometer helemaal niks, maar nu met die pijnlijke voeten vind ik alles te ver.

Eerlijk gezegd, ik zit er doorheen en kom morgen gewoon met de trein naar huis. Ik hoef niemand iets te bewijzen wat ik wel of niet kan. Genoeg is genoeg 

Ik liep in acht dagen 149,7 km, een gemiddelde van 18 km per dag, en dat is eigenlijk te veel. Dat moet de volgende keer wat naar beneden. . Want een volgende keer komt er beslist… 

Ik heb wat rond gekeken in het Peerke Donders paviljoen, maar ik wilde alleen maar zitten. Ben je gelovig dan moet je dit Peerke Donders paviljoen en de kruiswegstatie in het park zeker bezoeken.

Er is ook een Peerke Donders restaurant bij. Daar heb ik wat gedronken en wat gegeten zodat ik vanavond er niet meer uit hoef bij de B&B. Tegen vijven moet ik nog haast 2 km wandelen om bij mijn slaapplek te komen. En nu weet ik het heel zeker… Ik ga morgen naar huis.

Tot morgen…

Tot morgen…

Dat schreef ik eergisteren, maar ik had even geen fut om er een Blog uit te peuteren. Ik heb wel een tweetal pogingen gedaan om iets te schrijven, maar ik vond er geen samenhang in zitten. Ik moet nog even landen, alles moet een plaatsje krijgen. Het is hetzelfde gevoel als wat ik had toen ik vorig jaar de Camino de Francés liep en toen thuis kwam.

Het was nu maar tien dagen onderweg zijn… Onderweg zijn naar morgen… Er zijn zoveel indrukken die ik nog moet verwerken. Zoals het prachtige Zuid-Limburgse landschap waar ik doorheen liep, niets te kort doend aan de rest van het Limburgse land. Het wandelen in absolute stilte waar ik zo van kan genieten. De eenzaamheid… maar ook de mooie ontmoetingen onderweg. Alles moet in mijn hoofd nog een plaatsje krijgen.

Nu ben ik weer thuis bij mijn Lief die blij is dat ik weer veilig en heel thuis ben gekomen. Ik moet weer even wennen aan het leven van alledag.

De backpack waar mijn hele hebben en houden in zat deze tien dagen, wordt uitgepakt. Ik voel mij stoffig en vies, en merk dat vooral aan mijn wandel broek en schoenen. In Spanje deed ik elke dag mijn was, nu heb ik een stinkende was van tien dagen bij mij, dus kan ik meteen aan de slag. Mijn wandelbroek krijgt een grote beurt, uitwassen en die kan straks weer opnieuw in de wax gezet worden.

Mijn schoenen zien er niet uit, zo stoffig zijn ze. Als ik ze uitvoerig bekijk zie ik dat de hakken behoorlijk zijn afgesleten.

Wauw, ik ben duidelijk een schuin marcheerster als ik dat zo zie. De rechtse is helemaal weg gesleten. Die krijgen ook een grote beurt, en dan gaan ze naar de schoenmaker. Ze zijn echt vies, en na 10 dagen hangt er ook wel een luchtje aan, en dat wil ik de schoenmaker niet aan doen. Ik heb voorgaande wandelschoenen al verschillende keren laten verzolen tot ze helemaal op zijn. Persoonlijk heb ik de beste ervaringen bij Paul den Ouden in Veenendaal.

Gelukkig heb ik twee paar schoenen en kan ik het reservepaar nemen, als ik komend weekend toch weer wil gaan wandelen.

En zo weet je meteen dat je weer thuis bent. Alle spullen worden nagekeken en opgeborgen en de paklijst wordt bijgewerkt. De Wandel wol had ik er nog niet op staan, dus dat is nu genoteerd.

Als allerlaatste komt de backpack aan de beurt. Die heeft ook heel wat te verduren in de dagen die je onderweg bent. Hij wordt vies en ik kijk de bandjes en gespen altijd goed na, en als deze gereinigd is kan hij opgeborgen worden voor een volgende keer.

En die gaat er zeker komen…. Maar zolang er Corona beperkingen zijn zal ik niet naar Spanje reizen om daar een Camino te gaan wandelen. Ook hier in eigen land kan ik volop genieten van het Onderweg zijn, en zijn er meerdaagse wandelingen mogelijk. Toen ik in Roermond was, las ik ergens dat er ook een Pelgrims pad van het Duitse Münster naar de Munster kerk in Roermond loopt, en ook dat heeft mijn interesse gewekt. Dus is er weer werk aan de winkel om iets moois te vinden wat bij mij past.