Comfort

Kitty en ik zijn altijd heel reislustig geweest, en ook nu gaan wij nog regelmatig op pad. Het grootste deel van ons leven waren wij met de motor op pad, en gingen gepakt en gezakt op vakantie. Vaak met de tent maar ook van een B & B naar b & b, elke dag weer verder naar een plek waar wij dan wat langer bleven. En hoewel dit voor velen, dat als primitief reizen klinkt, ervoeren wij dat zeker niet.

teaser_pos_nl_1

“Je kunt dan toch niet zo veel bagage mee nemen” werd er dan vaak geopperd. Nou… je staat versteld van wat wij mee konden nemen, want wij hielden ook van Comfort              ( een woord en naam waar wij tegenwoordig van zijn gaan houden ). Kitty is een kei van een inpakster, en kon toen op onze Honda CB 750F met de grootste Krauser koffers die er waren, het zo in pakken dat er qua inhoud net zoveel mee ging, als zou je gaan vliegen en reizen met de grootste koffer die je had.

Gewoon als elke motorrijder overdag strak in het leren pak, maar dat zou je s’avonds van ons niet gezegd hebben. Wij hielden van dansen, en gingen altijd kijken waar wij dit in praktijk konden brengen, dus als wij ergens muziek hoorden gingen wij dansen. Netjes gekleed… en met onze dansschoenen aan, want die gingen altijd mee. Waren de kleren een beetje gekreukt, geen nood want er ging ook een reis strijkijzer mee.

Scannen0027

Toen er in 2000 een Honda Goldwing 1200 kwam, gingen wij reizen met een aanhanger. Hier konden wij een wat grotere tent in mee nemen. Het werd een opblaasbare tent, lekker gemakkelijk dus. Niet meer op de grond slapen, dus was er een opblaasbaar bed van 50 cm hoog. Ja…. wij hielden wel van comfort… en houden nog steeds van Comfort.

Maar nu ik de Camino ga wandelen, zal ik toch moeten over schakelen naar een wat primitievere manier van reizen en slapen….. en is er van Comfort geen spraken meer. Ik reis met de Flixbus naar Bayonne, om daarna met het boemeltreintje naar Saint Jean Pied de Port te reizen.

santiago-2011-1021

Het beeld wat ik heb van de Pelgrim die naar Santiago de Compostella wandelt, is een wat oudere man of vrouw met een verrimpeld gezicht, een wandelstok en een soort van knapzak waar zijn hele hebben en houwen in zit. Hij wandelt zijn dag etappes en slaapt waar er ergens plek voor hem is…. soms zelfs in de buitenlucht of in een stal, en eet van wat er onderweg aangeboden wordt. Van comfort of luxe is geen enkele sprake meer….

images

Zo primitief zal het bij mij niet helemaal zijn, maar zal wel gaan slapen in een herberg of een hostal. Gewoon lekker primitief in een stapelbed, maar wel met een stopcontact en Wifi in de buurt natuurlijk. Rond 22:00 uur gaan de lichten uit en moet je binnen zijn, en s’morgens om 8:00 uur hebben ze het liefst dat je al vertrokken bent. Nee… van vakantie is geen sprake, maar dat kan ook niet want ik heb een doel, en dat is na veertig dagen aan komen in Santiago de Compostella. Elke dag 20 km…. voor een doorgewinterde wandelaar een afstand van niks, maar voor mijn voeten is het meer dan genoeg wil ik dat 800 km vol houden.

camino-frances

Alles zal een beetje afhangen hoe mijn reis verloopt. Ik heb natuurlijk wel een planning in mijn hoofd, maar wil mij daar niet op vast pinnen. Zo wil ik in Burgos een rustpauze in lassen om daar twee nachten te verblijven, dit is na 270 km. Het is een mooie stad om te bezoeken voordat op mijn tocht de “Meseta” zich aandient. Even weer slapen in een gewoon bed en niets moeten. Even genieten van iets anders dan van een

wally-the-fletcha-mesa

Op de “Meseta” zal het afzien zijn… Note: De Meseta is de naam die wordt gegeven aan de grote en uitgestrekte vlakke vlaktes van centraal Spanje. Beginnend net na Burgos, en eindigend in Astorga, reist de Camino Frances gedurende ongeveer 220 km door het noordelijke punt van de meseta. Het staat bekend om zijn lange etappes, lege landschappen en grote luchten, terwijl het vaak erg heet en droog is in de zomer.

606xNxMeseta3FlickrJosefGrunig.jpg.pagespeed.ic.imMcm764Fe

Na Burgos is in León mijn tweede rustpauze gepland, een afstand van 180 km. Ook hier wil ik weer twee nachten verblijven, gewoon in een Hostel… een gewoon bed… een eigen badkamer… even rust. Dan weer verder naar O Cebreiro voor weer een wat langere stop na 146 km. Totaal zit ik dan al op 626 km en ben dan al weer aan het aftellen. Maar zoals ik al zei……

IMG_0582_snij

Het is maar een planning… misschien heb ik dan wel vleugels gekregen, en heb ik die pauzes helemaal niet nodig. Misschien wil ik dat comfort wel niet… en mis ik juist die herbergen met al die stapelbedden… mijn zwetende en snurkende mede pelgrims… mijn eigen was moeten doen. Ik kan mij voorstellen dat het juist dan vreemd aanvoelt om als een buitenbeentje in een hotel te gaan.

De tijd zal het leren en Jullie zullen het kunnen lezen in mijn Camino Frances verslag 2019.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s