Dag 34… Uit Riannes Camino Francés…

Dag 34 O Cebreiro – Fillobal 17,3 km. ( Vrijdag 04-10-2019 )

Een Pelgrim moet lijden schreef mijn broer Hans in een reactie op mijn blog, en ik denk dat ik daar wel aan voldoe. Elke klim en afdaling lijd ik… ik kom een bocht om, “gadverdamme… nog verder omhoog.” Maar aan het einde wacht er altijd een beloning, want dan wordt er weer een mooi schilderij geopend…… en soms is er een bar.

Ik had op een mooie zonsondergang gerekend, maar helaas ging het later in de middag betrekken. Je merkt wel dat je hier hoog zit, en het daarom ook een stuk kouder is. Ook in de Albergue vond ik het maar koud, dus voor de nacht ook mijn lakenzak in mijn slaapzak gedaan. En na het eten en voordat ik terug ging naar de Albergue, nog een Carajillo genomen, want daar wordt je warm van ( als je het filmpje gezien hebt snap je waarom).

Het voelt vreemd dat we naar het einde van deze pelgrimsroute gaan.  Ik heb nog  zo’n 157 km naar Santiago voor de boeg. Het venijn zit hem in de staart heb ik al van meerdere pelgrims gehoord. Als je denkt dat je de zware hellingen hebt gehad dan heb je het mis. Want er volgen nog veel korte steile klimmetjes  voordat we Santiago bereiken. Maar dat zien we dan wel weer!

Je zou toch denken als je daar met een honderd pelgrims ligt, dat die toch allemaal warmte af geven. Maar daar heb ik maar weinig van gemerkt, het was gewoon steenkoud!! En daarom was ik vanmorgen al vroeg op. en ging voor mijn ontbijt naar Venta Celta waar ik gisteravond ook had gegeten. Een cafe americano, wat toast met jam en een chocolade broodje is mijn ontbijt. Klokslag 08:00 uur ga ik op pad, nog niet echt licht maar met de lichtjes mensen voorop komt alles goed.

Vanmorgen was het nat, niet dat het regende maar nat door de laaghangende bewolking. Daarom heb ik mijn regenjas maar aangedaan tegen die nattigheid, maar ook voor de kou. Het gaat nog steeds omhoog en het pad volgt de provinciale weg. Door de mist is er in het begin maar weinig van de omgeving te zien.

Het was gisteren een goede keus om in O Cebreiro te stoppen. Nu passeer ik alleen wat boeren gehuchtjes, met amper een overnachting mogelijkheid. Het is er zo stil dat je je af vraagt of er wel iemand woont. Ik kom over erven van boeren en dabber door koeienvlaaien, nergens is er leven.

Van O Cebreiro naar de Alto do San Roque is het vijf kilometer wandelen waarbij het weer behoorlijk op en af gaat, even dalen en daarna weer een stevige klim tot ik boven bij het beeld van een pelgrim sta. Veel meer is er ook niet te zien zo mistig is het.

4359462

Het klimmen vandaag vind ik wel mee vallen, niet dat het gemakkelijk is want hier is niets een fluitje van een cent. Eerst gaat het naar Alto do San Roque op 1270 meter, om dan door te stoten naar Alto do Poio op 1370 meter die weer 4 km verder op deze route ligt .

Maar die laatste heb ik gemist… hoe kan dat nou, als ik op de kaart kijk ligt deze puist er toch echt. Was ik wat afwezig, of komt het toch door de nevel… Ik heb geen flauw geen idee… Op onderstaande foto ( niet van mij ) is het duidelijk te zien dat je boven op de Poio bent. Maar ik kwam van rechts, en liep langs het restaurant. Op de de foto te zien achter het bord Alto do Paio.

Nou ja is ook niet zo belangrijk… Maar wat wel belangrijk is dat ik het restaurant niet over het hoofd heb gezien, want ik was echt toe aan een pauze. En met mij vele andere pelgrims die onderweg zijn, waarvan de meesten net als ik ook in O Cebreiro gestart zijn. Na een café Americano en een bocadillo met kaas, ben ik weer wat bekomen en kan ik weer verder.

Wat later op de morgen komen de eerste zonnestraaltjes er door, en dat levert weer een mooi plaatje op… en dan gaan we dalen, eerst geleidelijk maar daarna wat steviger.

Ik houd er niet van… Als Fillobal op duikt ben ik al 400 meter gedaald. Hier ben ik de eerste in de Albergue, maar nu hoef ik maar 10 minuutjes te wachten, voordat het om 13:00 uur open gaat.

Rechts staat mijn Backpack bij de Albergue.

De veranda van de Albergue ziet er wat oud en vervallen uit, maar binnen is daar helemaal niets van te merken. Links van de Albergue is een restaurant, wat naar ik begrijp van de zelfde eigenaar is. Eerst maar even inchecken en mij instaleren, en dan ga ik voor mijn lunch naar de overkant. Die is heel modern ingericht en ze hebben een uitgebreide kaart, en daar houd ik wel van.

Als ik terug kom tref ik hier ook Amarell weer, die hier ook een bed heeft gereserveerd. Het is een internationale kamer en we slapen met zes vrouwen. Boven mij ligt de Italiaanse Elena… Naast mij de Schotse Amarell, daarboven de Deense Eva… daarnaast Damara uit Oregon US. En daaronder de Russische Svetlana… Ik schrijf de namen zodat ik ze misschien onthouden. Het zou fijn zijn als ik het morgen ook nog weet… want ik kom ze beslist nog wel een keertje tegen.

img_20200112_144657.jpg

8 reacties Voeg uw reactie toe

    1. Rikit schreef:

      Dank je wel Lola😊

      Like

  1. Neeltje schreef:

    Zo knap van je. Lekker die Carajillo … zou er bij mij nu ook wel ingaan … nog steeds koud van een wandeling van vandaag.

    Geliked door 1 persoon

    1. Rikit schreef:

      Dank je Neeltje. Ja die carajillo zal Jouw zeker smaken maar daarvoor hoeft het niet koud voor te zijn.😋😋

      Like

      1. Neeltje schreef:

        😂😂😘😘

        Like

  2. Neeltje schreef:

    Diepe buiging!

    Geliked door 1 persoon

    1. Rikit schreef:

      Dank je wel Neeltje, omhoog is zwaar… maar naar beneden is verschrikkelijk vind ik. Niet zo mijn ding!

      Like

      1. Neeltje schreef:

        Vandaar mijn buiging!

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s