Ons Kloosterpad… Etappe 11 Boxmeer -St Anthonis 15,9 km

Wij zijn al een eind gevorderd met Ons Kloosterpad, en hebben er al 128 van het rondje van 330 km gewandeld. Op onderstaand kaartje staan de tien voorgaande etappes, en vandaag wacht nummer 11.

Het is weer zo’n dag waarvan je denkt… “Is het wel verstandig om nu te gaan wandelen?” Want het wordt zomers warm en dan moet je de verkoeling op gaan zoeken en je eigen rustig houden. Maar denken Tilly en ik… de laatste 6 a 7 km wandelen wij door het St. Anthonisbos, en zal er ook schaduw zijn op het heetste moment van de dag.

Wij parkeren onze auto bij het station van Boxmeer want hier begint onze tocht vandaag. Op mijn Komoot App roep ik de geplande etappe 11 op, en gaan Tilly en ik op pad voor onze wandeling. De eerste 1,5 km gaan over een industrie terrein, maar dan slaan we rechtsaf een smal pad in.

Hier komen wij in een bosgebied wat het Schraalzand heet. Het schaduwrijke pad loopt langs de achterkant van hetzelfde industrieterrein. Even later kruisen wij weer de Oeffeltse Raam, een klein meanderend stroompje. Die gaan Tilly en ik een klein eindje volgen, tot mijn Komoot App oppert dat de route 70 meter achter mij ligt. Heb ik iets gemist dan… waarom roep je dan niet eerder??

Nu ben ik niet zo van dat terug gaan, dus besluit ik door te wandelen. 100 meter verderop ligt immers de Sambeeksedijk, daar moet ik naar toe want om in Sint Anthonis te komen, moeten wij die gaan  volgen.

Maar dan staat er een hek, en aan dat hek hangt een ketting met een heel groot slot. Oei wat nu?? Links van dat hek stroomt de Oeffeltse Raam, daar kunnen wij niet langs… en rechts een hele hoge afrastering. Met mijn lange stelten is het geen probleem om over dat hek heen te stappen. Maar voor Tilly is dit een brug te ver, dat gaat niet lukken. 

En terug gaan komt niet voor op mijn lijstje, dus volgen wij het pad langs de hoge afrastering. Maar is het wel een pad. Hoge varens waar bijna geen doorkomen aan is, daar lopen Tilly en ik doorheen. En gelukkig… helemaal aan het eind, 200 meter verderop komen wij weer op het goede pad. Nu nog een stukje links en een stukje rechts en zitten wij op de Sambeeksedijk.

Een klein stukje over deze dijk ligt nog in de schaduw, maar daarna wacht ons een drie km lange weg in de blakende zon. Dit maakt het extra zwaar, en natuurlijk vind je op zo’n polderweg nergens een bankje. Ook de bankjes App brengt geen oplossing, er zijn geen bankjes in de buurt. Dus vleien wij ons neer bij een schaduwrijke plek, op een grasveldje in de berm.

De Sambeeksedijk komt uit op Boxmeerseweg en dan zijn wij al haast in Sint Anthonis. Via een mooi bloemenrijk pad, waar de bijen van Sint Anthonis zoemen lopen wij richting het centrum. Wij verwachten dat er in het dorpshart toch wel iets van horeca open zal zijn.

En zo komen wij uit bij ‘Markant’ wat gerund wordt door bijzondere mensen, die op deze manier kennis kunnen opdoen, voor het werken in de horeca. Een leerbedrijf dus en ze zijn open. Wij hebben  al 7,5 km gewandeld en het is half elf, tijd voor een welkome pauze. Het is te vroeg voor een lunch, maar een colaatje gaat er altijd in.

De bediening is heel erg vriendelijk, en vandaag… lees ik op de kaart, is de geitenkaas-salade de specialiteit van de dag. Maar zoals ik al zei is het daarvoor nog wat te vroeg. Om onze lunch te gebruiken wandelen wij om 11:00 uur nog wat verder naar ‘De Heksen Boom’ gelegen in de bossen van Sint Anthonis.

Het Sint Anthonisbos, bijgenaamd De Staatsbossenen is in de jaren twintig van de vorige eeuw aangelegd. Er werden grove dennen geplant voor het stutten van de gangen in de kolenmijnen van Limburg. Het is gelegen naast een gemengd bos in een heide- en stuifzandgebied de ‘Ullingse Bergen’. Het bos is gelegen in De Peel.

We wandelen nog wat door de straten van het dorp, en slaan dan rechtsaf naar de Bosweg en de Nullen. Hier voel je meteen de koelte van het bos, wat een verademing is dat.  Wij lopen langs een camping waar ze werkelijk hutje en mutje staan, wat een drukte allemaal. Wij lopen verder want in de verte wacht De Heksenboom.

Het was maar een korte wandeling maar nu hebben wij er al 9,5 km op zitten, en dus ruim over de helft. Alle tafels in de schaduw zijn bezet, en die wel vrij zijn,  zijn gereserveerd. Een tafeltje is dat pas vanaf 13:00 uur, en dat is pas over anderhalf uur. Tijd genoeg zou je denken, dus aan ons zal het niet liggen.

Wij bestellen een colaatje, en vragen de kaart. Tilly gaat voor de ‘Dikke Tosti’ en ik bestel een ‘Wrap met een lauwwarme geitenkaas’, en dan is het wachten en nog eens wachten.  Er stond op het infobord, dat er ook hier problemen zijn met een personeelstekort, en het allemaal wat langer kan duren. Haast hebben wij gelukkig niet…

Maar na een uurtje wachten en precies om lunchtijd,  komt ons eten en zijn wij net op tijd weg om plaats te maken voor de volgende gasten.

Vanaf De Heksenboom vertrekken diverse rondwandelingen, eentje die regelmatig Ons Kloosterpad kruist is het Kabouterpad. Ik zie wel de routebordjes maar geen kabouters, en ik kan ze geen ongelijk geven dat ze wegblijven met deze warmte, dat is ook wel zo verstandig. In ieder geval verstandiger als dat wij zijn met deze temperaturen.

Het is nog maar iets van zes kilometer tot aan het dorpje Landhorst, waar onze bushalte ligt en het eindpunt van onze wandeling. De helft daarvan ligt in de schaduw… Daar is de verkoeling, maar er ligt ook een pad wat over de zandverstuiving gaat en over het heidegebied.

Het is nu 31 graden en de zon schijnt ongenadig. Ik ben gehard, en door het lopen van de 4Daagse gewapend tegen de hitte. Maar Tilly heeft het erg zwaar… en moet regelmatig even rusten in de schaduw van een boom. Bankjes staan er niet en als ze er wel zijn, liggen ze in de zon.

Maar dan ziet Tilly een grote dikke eik. Ik ga even zitten zegt ze, ik kan niet meer. Even later besluit ik dat ook te doen, en zo zitten wij met ons tweetjes met onze rug tegen de boom. Ik heb zelfs mijn rugtas in de rug, en dat zit heel erg comfortabel.

En zo genieten wij van de stilte in dit heidegebied. Er staat een zacht briesje wat ons net die verkoeling geeft die wij nodig hebben. Toch zijn wij niet de enigen die op pad zijn, want in de verte zien wij twee figuren onze kant opkomen.

Dichterbij blijkt het een jong stel te zijn, die een wandelingetje aan het maken zijn. Niets op hun hoofd en een klein flesje water die ze met tweeën moeten delen, is echt niet voldoende vertel ik hen. Ze doen er een beetje laconiek over, maar ik vind het toch onverstandig.

Als wij weer wat afgekoeld zijn gaan we verder. Het is nog 1 kilometer wandelen naar de rand van het bos, even op de tanden bijten… Oog voor een bijna drooggevallen vennetje hebben wij niet,  wij sjokken voort. Regelmatig houd ik in tot Tilly weer bij mij is. Vandaag loopt zij op wilskracht, ik herken dat als geen ander.

Nu wij weer op de bospaden zijn, ga ik kijken op de Bankjes App of er bankjes in de buurt van onze route zijn. We hebben geluk want na plusminus 600 meter moeten wij op de route een picknick plek passeren. Vanuit de verte lijkt het dat het in de volle zon ligt,  maar dichtbij gekomen is er ook een bankje in de schaduw.

Hier nemen wij plaats voor een lange pauze,  we hoeven tenslotte nog maar 2.0 km. Het lijkt zo weinig maar als het niet gaat gaat het niet, en dat was wat Tilly voelde.

De laatste 2.0 kilometer zijn niet de aller gemakkelijkste, zoals een smal pad met lang helmgras. Hier houd ik niet zo van want met mijn blote benen ben ik toch wel bang voor teken en ander ongedierte. Straks maar goed controleren, je weet maar nooit…

Gelukkig ligt het laatste lange pad wel in de schaduw. Een pad wat eigenlijk die naam niet mag hebben, dicht langs een akker met vele braambessen struiken, zodat je echt niet kan opschieten. Het wordt krap aan om de bus te halen maar Tilly doet haar best, en zo komen wij vijf minuten voor tijd, bij de bushalte in Landhorst.

Tijd om wat te drinken bij Café Buitenlust is er niet, want daar komt onze bus al aan. En zelfs met een overstap in Sint Anthonis, staan wij toch 45 minuten later alweer op het station in Boxmeer. Wij kunnen er weer 15,9 km bijschrijven. In oktober gaan Tilly en ik verder met de twaalfde etappe van Ons Kloosterpad… Maar eerst Vakantie!!

14 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Neeltje schreef:

    Pfffff … wat een zware wandeling, maar wel mooi. Ik voel hem al in mijn benen met het lezen. Kan je nagaan als je hem echt loopt. Gezellig zo’n grasveldje. Je houdt nu even zomerstop?

    Geliked door 1 persoon

    1. Rikit schreef:

      Het was vooral voor Tilly heel erg zwaar. En omdat ik mij voor haar inhield, koste het mij weinig moeite. Tilly houd zes weken vakantie, maar ik ga komende zondag weer een ommetje doen, en volgende week woensdag weer een lange wandeling😅

      Geliked door 1 persoon

  2. picpholio schreef:

    Heel moedig om met dit extreem warme weer toch deze etappe aan te vatten. De heidevelden ogen reeds heel mooi en gelukkig waren er ook wel een paar stationnetjes waar je kon bijtanken.
    Weer een mooie en interessant verslag hoor.

    Geliked door 1 persoon

    1. Rikit schreef:

      Het was fijn om gezegend te zijn met etablissementen waar wij wat konden drinken, en belangrijk je watervoorraad aanvullen. De heide staat al aardig in bloei, dat was mooi om te zien.
      Het verslag had misschien een heel stuk kleiner gekunnen, zoveel hadden we toch niet meegemaakt🤔🤔. Maar als ik dan aan het schrijven ben, gaan die radertjes aan het draaien en komt er toch heel wat op papier😊

      Geliked door 1 persoon

      1. picpholio schreef:

        Sommige mensen hebben nu eenmaal meer aanleg om te schrijven dan anderen…. maar daar is toch helemaal niks mis me, toch ?
        Fijn weekend en groetjes…. en hou het koel 😉

        Geliked door 1 persoon

      2. Rikit schreef:

        Hetzelfde Rudi… Fijn Weekend😁

        Geliked door 1 persoon

  3. Neeltje schreef:

    Oei, ik kreeg het er al warm bij het lezen. Maar goed, het is goed afgelopen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Rikit schreef:

      Ik had er beduidend minder moeite mee als met de 4Daagse. Het is nu heet maar de luchtvochtigheid is een stuk minder. Maar Tilly had het zwaar, maar ze is er goed door gekomen.

      Geliked door 1 persoon

      1. Neeltje schreef:

        Ja, dat begreep ik. Maar ik leefde erg met Tilly mee.

        Geliked door 1 persoon

      2. Rikit schreef:

        Maar dat begreep ik ook hoor😉

        Geliked door 1 persoon

  4. Ria schreef:

    Je verhaal is op alle fronten zo heerlijk herkenbaar. Het is gewoon ouderwets genieten, vanaf het moment dat je eigenlijk terug zou moeten tot aan de broodnodige rustmomenten. Geweldig beschreven.
    Maar je gaat denk ik binnenkort ook nog op vakantie met ‘je lief’?

    Geliked door 1 persoon

    1. Rikit schreef:

      Er was niet zoveel te schrijven, maar als ik dan begin, borrelt er van alles op… en hebben wij toch wel het e.e.a meegemaakt.😜 Ik kan nog een maand wandelen voordat wij weggaan, maar Tilly houd zes weken vakantie. Maar ik ga zondag hier in de buurt een ommetje maken, en woensdag in de buurt van Tilburg.🥾🥾🥾🥾

      Like

  5. Mooi beschreven etappe. Ik voelde het afzien!

    Geliked door 1 persoon

    1. Rikit schreef:

      Dank je… De volgende keer met hoge temperaturen blijven wij thuis… is mijn gedachte 🤔

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s