Elke maand krijg ik van het Sint Jacob Genootschap Regio Den Bosch, de uitnodiging  voor een wandeling op de vierde zaterdag van de maand. Een vast gegeven want er is dan altijd een wandeling. Toch lukt het mij vaak niet om dan te wandelen, erger nog… het is precies Twee jaar geleden dat ik van de uitnodiging gebruik maakte.

Maar nu met het 10 jarig jubileum dat de regio wandeling bestaat wilde ik weer mee gaan. Dus meld ik mij aan voor deze wandeling die in de omgeving van Boxtel gehouden wordt, en hoewel ik van plan was om met het Ov te reizen, kies ik toch voor de auto. Het is toch een tocht van 20 km, waar ook nog 2x 3 km bijkomen als ik van en naar het station moet wandelen.

Het weer ziet al een paar dagen er niet veelbelovend uit, al is het niet meer zo koud als de voorbije dagen. Ook vandaag ziet het er niet goed uit, maar ik heb mij aangemeld dus moet je gaan. Regenkleding zit standaard in mijn rugtas, maar ik doe mijn regenbroek maar alvast aan, onderweg is dat altijd lastig. Ik kan gaan…

Klik de foto’s aan voor een vergroting…

Net na 09:00 uur kom ik aan bij de verzamelplek op parkeerterrein  1, Kampina de Roond. Er staan al wat auto’s, en naar ik gisteren gelezen heb zijn wij vandaag met 45 wandelaars, die zich door een beetje regen niet laten afschrikken. Ik parkeer mijn auto en wandel naar de auto waarvan de kofferbak open staat. Het is namelijk een traditie om eerst een kofferbak koffie en thee te nuttigen, voordat wij op pad gaan. Ik zie al wat bekenden en maak een praatje.

Rinse die de tocht georganiseerd heeft vinkt iedereen af, en bij mij zegt ie er bij “ik zie de foto’s wel verschijnen” er van uitgaande dat ik er wel weer een stukje over zal schrijven.

Om half 10 is het zo ver en geeft Rinse de laatste aanwijzingen, wij kunnen op pad. Hij geeft aan dat hij de route de voorbije week nog gelopen heeft, maar deze heeft moeten inkorten vanwege de vele nattigheid van de afgelopen tijd. Toch verwacht hij dat de paden van vandaag wel goed te doen zijn.

Ik denk er nog over om een paraplu uit de auto te nemen, maar waar blijf ik dan met mijn wandelstokken, en ik wil ook nog foto’s maken. Dat gaat het hem dus niet worden, die paraplu blijft in de auto.

We verlaten het parkeerterrein en wandelen nog een stukje over De Roond die verhard is. Maar na 300 meter gaat het rechtsaf de Glasvenseweg op, en begint het glibberen en glijden. Iets wat de gehele wandeldag onze rode draad zal zijn.

Soms loop ik met iemand op, maar vaak is daar geen ruimte voor en sjokken wij achter elkaar, lettend op de plaats waar je voorganger zijn voeten neer zet. Mijn stokken zijn geen overbodige luxe vandaag , ik heb ze echt nodig bij moeilijk te nemen passages. Soms gaat goed maar een enkele keer, zak ik tot mijn enkels in de modder.

Wat ben ik blij dat ik gisteren mijn oude wandelschoenen tevoorschijn heb getoverd, om daar vandaag mee op pad te gaan. Ik had ze nog extra in het vet gezet, en met een gore-tex spray behandeld. Ik had natte voeten verwacht, maar niets daarvan.

Natuurlijk horen hier ook actiefoto’s bij van ons geploeter over de Kampina. Kijk en huiver of kijk en geniet. Tenslotte is het achteraf altijd genieten.

Aan de bewegwijzering zie ik dat wij hier ook het Brabants Vennenpad volgen. De Glasvenseweg gaat over in het Kerkpad. Hier wandelen wij over een mooi stukje natuur. Toch heb ik er weinig oog voor want ik kijk alleen maar naar de grond, huppend naar links en dan weer naar rechts.

Er zijn twee baasjes bij die hun hond bij hebben. De kleinste is slim want die hupt van graspol naar graspol, en komt zo aan de overkant. Ik volg… het is een ‘haar’ heb ik begrepen, en het werkt.

En toch genieten wij van de ontberingen onderweg en vind ik dit wel Camino waardig. Tenslotte hebben de meesten van ons met dit soort ontberingen onderweg naar Santiago de Compostella, Rome en andere Bedevaartplaatsen te maken gehad. Soms ploeterend in regen of sneeuw, maar ook tropische temperaturen trotserende op hun weg naar…

Het is een lange stoet van wandelaars, en aangezien ik regelmatig stil sta om foto’s te maken… bungel ik vaak achteraan. Hier maak ik kennis met Silvie, lid van het bestuur die nu de gelederen sluit. Zij blijft bij in de buurt zodat ik met mijn stokken in het water kan prikken om te kijken of het al dan niet te diep is.

Natuurlijk moet ik zoals gewoonlijk wel een selfie maken, want wie zet mij anders op de foto bij deze wandeling. En grijp ik de gelegenheid aan om als er een spiegel staat, om op die manier een foto te maken van mijzelf. Soms lukken ze heel goed en soms wat minder, dat ligt niet aan de fotograaf maar aan de hoogte waarop de spiegel staat.

Dat dit niet erg opschiet snappen Jullie wel, want pas na 4 uren ploeteren zijn wij 10 km verderop bij het Boerderij terras Jacobshof in Boxtel. Hier drinken wij koffie of thee, en nuttigen wij traditiegetrouw een Brabants worstenbroodje.

Ook gaat de Donativo koker rond, en al lijkt zo’n Sint Jacob Genootschap voor vele volgers van mij, misschien een beetje oudbollig… Ook wij gaan met de Tijd mee, want je kunt je Donativo ook betalen met een QR code.

Ik zit aan een tafel met zes mannen, en je zou verwachten dat ze het over voetballen zouden hebben. Maar nee… Ze hebben het over een slow cooker, en wat voor geweldige lekkere gerechten je daar mee kunt maken. Zo hoor je nog eens wat van de mannen, over iets wat ertoe doet..

Het is een prachtige gelegenheid om hier nog eens terug te keren samen met mijn Lief. Na een klein uurtje gaan wij weer op pad. Mijn regenjasje verdwijnt in mijn rugtas, want voor wij bij de Jacobshof aan kwamen was het al droog geworden. Mijn regenbroek houd ik wijselijk aan.

Wij zitten hier in het Dal van De Beerze. Door de overvloedige regenval is deze overstroomd naar de snelstromende ‘Koevoortse waterloop’. Vanaf de Jacobshof lopen wij een kleine kilometer langs deze waterloop, en doen dat ook door allerlei obstakels te omzeilen.

Dit wordt ook wel de Oetendonkse route genoemd, waarvan ik eerst dacht dat er Oeteldonk stond. Tuurlijk… Als je besmet bent met het Carnavalsvirus, denk je daar als eerste aan.

De terugweg is een stuk korter maar de hele Kampina is nat, dus welk paadje je ook in slaat… Het is overal blubberig.

Al een paar keer hebben wij de Beerze overgestoken en aan het eind van een smal bospad wacht ons een volgende hindernis. Een bruggetje die er stevig uit ziet, maar akelig op en neer wiebelt.

Er wacht ons nog een lang Boerenland pad wat er eveneens beestachtig slecht uitziet. Soms kun je met drieën naast elkaar, maar vaak gaat het in een ganzenpas achter elkaar. Het is al tegen drieën en het gaat al wat schemeren, het is tijd om af te sluiten.

En waar ik denk hé hé wij zijn er, moeten we toch nog 1,5 km wandelen naar het parkeerterrein waar onze auto’s staan.

We nemen afscheid van elkaar, en bedanken voor de geweldige ervaring die wij vandaag beleefd hebben. Eentje die in het boekje ‘Onvergetelijk’ kan. Ik trek mijn schoenen uit en doe wat ander schoeisel aan. Mijn schoenen vol modder gaan in de achterbak. Eerst maar eens goed laten drogen en volgende week een keertje schoonmaken. Het was mijn reserve paar en ik heb mijn voeten droog gehouden.

Tot een volgende keer bij een Wandeling van het Sint Jacob Genootschap Regio Den Bosch.