Om half zeven begint mijn vogeltjes wekker weer te fluiten want over een uur worden wij aan het ontbijt verwacht. Iedereen verzorgt zijn eigen lunchpakket, nog eventjes afruimen, spullen inpakken want om half negen staat onze minibus al klaar.

Het probleem met de stoel is opgelost. Aart had de tijd om te kijken hoe het mechanisme werkte. De hendel werkt niet meer maar als hij twee palletjes in drukt, laat de stoel zich kantelen.

Precies om half negen zit iedereen in de bus…We kunnen gaan. Ver komen wij niet, want na een driehonderd worden wij terug gefloten door een Spanjaard… de achterdeur staat wagenwijd open. Na  controle blijkt dat er niets is uitgevallen, de deur kan dicht.

Een groot gedeelte van onze reis is het behoorlijk mistig, maar dan opeens trekt het open en zien wij in de verte het Mallos gebergte liggen, gehuld in een mooie nevel en op de voorgrond de amandelen die in bloei staan. We stoppen wel om een foto te maken maar het resultaat is la la… dus die plaatsen we maar niet.

Vanuit Riglos wandelen we onder de, tot 300m hoge, wanden van de Mallos, die rood getint zijn vanwege het
ijzerhoudende gesteente.

Ik heb op het kaartje gekeken en weet dat wij gestaag gaan klimmen, soms vals plat maar vaak veel meer dan dat. De hoge Mallos zijn constant indrukwekkend aanwezig.

Vele gieren zweven de hele dag boven ons hoofd. Vaak blijven wij stilstaan want boven op de Mallos zijn de nesten van onder andere de Lammergier. Ik zie wel dat er wat zit, maar kan het ingezoomd en wel, op mijn telefoon niet goed zien.

Verscheidene van onze groep hebben een verrekijker of een goede camera, die zien het dus wel.

Tientallen gieren zweven boven onze hoofden, en ik maak er een foto van. Nog niet eens zo heel slecht.

Hoe hoger wij komen hoe smaller de kloof wordt. Ik loop af en toe vooruit en geniet van de stilte… beneden hoor ik een kabbelend beekje.

Na een uur wandelen maken wij een pauze op een schaduwrijke plek. De thee en ons meegebracht eten laten wij ons goed smaken, en gaat het weer verder. Langzamerhand laten wij de Mallos achter ons, al blijven ze op afstand nog lang in het vizier.

Het pad leid ons naar een plateau wat uitzicht bied op de Ebro-vallei, maar voordat wij daar zijn komen wij op een punt waarvan Rikus weet, dat wij daar zicht hebben op de besneeuwde bergtoppen van de hogere Pyreneeën reuzen.

En dan zijn we bijna boven, maar met wat ik net schreef, toch nog zicht op het imposante Mallos gebergte.

Na ongeveer 4km hebben we het grootste deel van de klim gehad, het terrein wordt opener en vlakker en gaat het grijze kalksteen
overheersen.

Na 2,5 uur en 450 meter klimmen zijn wij eindelijk boven op het plateau. Hier waait het behoorlijk maar het zonnetje schijnt, en is het voor een koukleum als die ik ben,  nog steeds aangenaam wandelen. In werkelijkheid is het 13 graden, maar in de zon tikt hij de 25 graden aan🤓

Hier, hoog in de bergen passeren we de ruïnes van het kasteel van Marcuello. Dit kasteel, gebouwd in de 12e eeuw, laat
zien dat deze bergen van strategisch belang waren voor de verdediging van het toenmalige koninkrijk Aragon.

Hier genieten wij van prachtige panoramische uitzichten.

En het is een mooie plek om van een pauze te genieten. Genieten doen wij vandaag en dat met volle teugen hier.

We zijn nog niet op de helft en blijven nog even op dit plateau,

Van Marjolein krijgen wij te horen dat wij ongeveer 5 km dit pad moeten volgen voordat wij rechtsaf een klein pad in slaan. Het is opletten geblazen want je loopt het zo voorbij.

Als wij daar zijn aangekomen, zijn wij al weer een 1,5 uur verder en maken een laatste pauze voordat wij gaan afdalen over een smal pad. Het is heerlijk toeven hier… behalve als er tussen Marjolein en Loes opeens twee mountain bikers naar beneden komen suizen … Loes kan nog maar net een veilig heenkomen zoeken 😅

Het is een smal pad wat op en af gaat. Het lijkt een bladeren pad, maar dat is maar schijn want eronder liggen losse keien en kun je zo maar weg glijden. Mijn stokken komen hier goed van pas.

Ik zie zelfs twee bankjes maar die loopt Rikus zomaar voorbij, dat is toch zonde… daar moet je juist van profiteren.

En dan is het landschap ineens weer open en zien wij in de verte het dorp Loarre al liggen. En dan staat iedereen weer naar de hemel te staren. Rikus schijnt Haviksogen te hebben want die ziet in de verte kraanvogels. Maar hoe ik ook tuur… Ik zie niks🤓

De verrekijkers komen er aan te pas. En zo dalen wij af naar Loarre en zijn wij haast aan het eind gekomen van onze tweede etappe. Het laatste stuk is listig want het is een kiezelpad en behoorlijk steil, uitkijken dus.

In Loarre staan wij nog even stil en horen en zien wij de kraanvogels hoog boven ons. En dan zijn wij er toch echt, en hebben er 16,4 km op zitten, hebben 500 meter geklommen en ook nog 320 meter gedaald.

In Loarre sluiten wij af met een etappe biertje, en is het nog heerlijk toeven op het terras.

Vanaf hier was het weer terug rijden naar de herberg waar wij kwart over zes aankwamen. Lekker vroeg ten opzichte van gisteren.

Iedereen stapt uit… althans de voorste 6. Ik zit met Loes en Frans op de achterbank, en kunnen er niet uit vanwege die defecte stoel. Rikus wil zich daar niet aan branden, en loopt naar achteren… En zo zitten wij met ons drietjes te wachten, zeggen niets en gebeurt er ook niets. Ze zijn ons vergeten… Voordat Aart de bus afsluit, besluiten wij toch maar te roepen…

Martha onze Spaanse hospita kookt vandaag voor ons, en we kunnen om 8 uur aanschuiven.

Voordat het zo ver is, is het heerlijk toeven bij de open haard. Iedereen zit op zijn telefoon te kijken, want er is net een WhatsApp groep aangemaakt. Iedereen heeft wel wat foto’s te delen… Oh hier sta ik leuk op… Dank je wel…

Martha heeft heerlijk gekookt en de wijn en ander lekkers vloeien rijkelijk. Het was weer een mooie afsluiting van deze geweldige dag.

Dit was het land…

TUSSEN GIEREN EN KASTELEN