Ik ben al vroeg wakker en heb even tijd om hier en daar wat geschreven vouwtjes te corrigeren. Ook zet ik er nog wat foto’s bij die uit de WhatsApp groep komen. Er zal heus wel nog wel wat aan mankeren maar dan is dat maar zo…

Om half 6 doe ik mij oogjes weer dicht…

Om half zeven loopt mijn vogeltjes wekker weer af… Ik heb heerlijk geslapen, veel beter dan gisteren toen ik in de nacht flinke krampen in mijn bovenbeen had.

De ochtend begint met hetzelfde ritueel als gisteren, want om half negen rijden wij weer op weg naar Loarre waar wij gebleven waren.

Vanuit Loarre wandelen wij vandaag naar Bolea. Vanaf de parking zoeken wij door de smalle straatjes van het stadje onze route weer op.

Met een gids als Rikus ben je al gauw op de hoogte van wat er komen gaat. En zo wijst hij ons op een oude wasplaats, vlakbij een oud Romeins bruggetje over een smal beekje.

Al snel zien wij onze eerste wegwijzer, en laten wij Loarre achter ons. In het begin nog een betonnen baan, die met 10% omhoog gaat en verderop gaat het met een behoorlijk steil pad langs een akker naar boven. Boven aangekomen zien wij dat we al een eind geklommen zijn.

En dan gaat het weer verder… en volgt er een kilometers lang kiezelpad waar links als rechts de amandelbomen in bloei staan, soms wit en soms roze. Het is een mooi gezicht, en ik maak bij een boom die mooi roze gekleurd is een selfie.

De selfie stuur ik via de Frameo app naar huis, dan kan Kitty hem op het digitale fotolijst al bewonderen. Het blijft een pracht om te zien en het houd maar niet op, op dit lange pad…

En dan komt er iets op mijn pad waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Het doet mij denken aan de Camino Francés, aan die eindeloze paden slingerend door het gebergte. Ik vraag aan Tessa of zij een foto van mij wil maken, maar dat pad moet er wel op staan.

Links zijn de bergen en rechts varieert het landschap, soms de amandelbomen en soms kun je weer oneindig ver de wijde wereld van de Ebro-vallei in kijken.

De stilte in dit landschap wordt verstoord, door het geknars van onze schoenen op deze grindpaden. Staan we stil… dan hoor  je alleen het ruisen van de wind, en het geluid van tjilpende vogeltjes. Vaak gaan dan de verrekijkers omhoog, zoekend naar dat vogeltje.

Natuurlijk zoek ik die ook met mijn camera… en yes, ik heb hem er op staan. Alleen is het bij mij een vage vlek. Later hoor ik dat het een boom leeuwerik is, ik geloof het meteen.

Dit is natuurlijk wel heel relaxed wandelen, want iedereen doet zijn ding en toch zijn wij samen op pad. Er is ook veel mogelijk, want zo ging Hanneke gisteren met het busje van Aart naar Loarre om daar het Kasteel te bezoeken. De rest wilde liever het wandelpad volgen tot in Loarre.

Na 1,5 uur maken wij onze eerste pauze midden tussen de amandelbomen en 4,2 kilometer gewandeld te hebben. Even lekker zitten, wat eten en je vooral insmeren met zonnebrand voor de best al felle koperen ploert.

Regelmatig steken wij smalle beekjes over, of eigenlijk is het water wat over de weg stroomt. Meestal gaat dat goed maar bij een andere passage als hier op de foto, gaat het bij Rianne helemaal mis. Ze glijd uit en komt op haar linkerzij in het water te liggen. Zo snel als zij nu is, is zij nog nooit geweest om op te staan.

Er is zelfs geen tijd om er een foto van te maken. Dat is wel jammer natuurlijk maar ik zit niet op leedvermaak te wachten. 😉 Mijn broek is aan de linkerzijde kleddernat tot aan mijn bips en slip. Maar het zonnetje schijnt en binnen een half uur is alles weer droog.

Halverwege onze route ligt het dorpje Aniés wat bekend staat om zijn achtkantige kerk. Zo tegen 12:00 uur zijn wij daar, voor Spanjaarden het begin van hun siësta. Het is dan ook helemaal uitgestorven.

Zo rond twaalf uur is het ook de tijd dat wij de kraanvogels gaan horen. Volgens Rikus is de aarde dan zoveel opgewarmd dat er voor de kraanvogels genoeg thermiek is, om in luchtbellen op te stijgen. Zo proberen ze steeds hoger te komen, hoog genoeg om over de hoge Pyreneeën te komen, op weg naar hun zomerverblijven.

Ze blijven rond cirkelen tot ze zo ver zijn om weg te trekken. Met de laatste van vandaag waren er misschien wel tweehonderd, die allemaal hun karakteristieke roep laten horen. Echt prachtig om te horen maar voor een foto vliegen ze echt veel te hoog.

Zo tegen het eind van onze etappe, zien wij de puist waar wij morgen naar toe gaan. Maar dat is voor morgen. Bolea is het eind van deze etappe, maar omdat morgen een zware dag is, besluit Rikus er nog een drietal kilometers aan te plakken.

Als we het dorp uitlopen staat daar Aart te wachten met zijn busje. Wij gaan echter niet mee, wij lopen nog even door, maar staan wel even te luisteren naar de Europese kanarie die hoog in een dennenboom zit te zingen.

En dan beginnen wij aan het laatste stuk van onze wandeling, over een grof kiezelpad wat gestaag omhoog loopt. De laatste kilometers voelen zwaar, nu is dat altijd zo… maar nu met de koperen ploert boven ons, en een temperatuur van 27 graden is dat extra zwaar.

Wij zijn dan ook erg blij dat we er zijn. Gauw naar huis om te relaxen, en Aart gaat voor ons avondeten aan de gang. Om 20:00 uur kunnen we aan tafel.

En dan gauw naar bed, maar niet voordat er is afgeruimd en afgewassen. Morgen wacht een zware dag… Zie onderstaand plaatje

Dit was het land van de…

OLIJVEN EN AMANDELEN