Vandaag wacht onze groep een zware etappe waar ik toch wel tegenop zie, maar ik heb het nog nooit gedaan dus denk ik dat ik het wel kan. Boven komen we allemaal, maar die afdaling pff pff

En dat zonder sjerpa bij de hand. Gisteren waren wij al gevorderd tot aan de Ermita de la Trinidad. Hier gaan wij dus verder. Iedereen heeft stokken bij, want die hebben we echt nodig vandaag.

Met Aart aan het stuur rijden wij vanuit Bolea, eerst weer 3 kilometer over een zeer hobbelige grindweg naar het startpunt van de etappe van vandaag. Wij wandelen van Bolea naar Arguis wat 16 Km verderop ligt.

Wij klimmen naar de Ermita de la Trinidad, een oude Kluizenaars woning / kerkje. Van hieruit is het alleen maar klimmen, klimmen en klimmen tot de top. Het zijn over het algemeen smalle paadjes.

Het is raar… maar telkens als ik moet klimmen ga ik snotteren, je neus snuiten onderweg is niet zo gemakkelijk, dus hangt er af en toe een snottebel aan mijn neus. Ik weet het, het is niet kies maar wat moet ik dan. Van telkens je neus ophalen wordt je ook moe.

Het is wel jammer dat het heiig weer is, en wij het dal niet kunnen inkijken. De temperatuur is goed en zal in het zonnetje toch weer boven de 20 graden uitkomen.

Na 2 km en 1 uur klimmen maken wij onze eerste pauze. We hebben er al 300 hoogtemeters op zitten en dat gaat niet zomaar… Een stukje wandelen even stil staan… Repeat… repeat. Ik probeer mijn polsslag op te nemen, maar zo snel kan ik niet tellen.

Daarom ben ik telkens weer blij als er iemand een muurbloempje ziet, of net als Tessa een Kolibrie vlinder. Even staan ze dan weer stil… voor mij een moment om op adem te komen.

Een eind verderop staan ze naar de grond te turen. Het is een processie rups sliert van wel twee meter. Ik probeer er voorzichtig overheen te stappen… Oeps, met mijn grote schoenen verbreek ik de ketting, en wordt ik met enig misnoegen aangekeken.

Na onze pauze verteld Rikus dat het nu een beetje vals plat gaat worden en dat wij door een grove dennen bos wandelen. Het is een welkome afwisseling.

Aan het eind van dit dennenbos komen wij na 3,8 km uit op een plateau. Er staan bankjes en een picknickbank, een ideale plek voor een pauze. Maar Rikus wil nog een eindje verder. Op deze plek is ook nog een oude Ijskelder uit 1636 te zien, een echt oudje dus.

Via een mooi zigzag stijgend pad vervolgen wij onze route, en krijgen we al een eerste blik van de Pyreneeën toppen met sneeuw. Het blijft fascinerend telkens weer.

Gestaag gaat het omhoog en ook op deze hoogte weer een ander landschap. Het lijkt op mos maar volgens de kenners is het een soort van egel plant.

Op 7 kilometer is het tijd voor onze volgende pauze. We zitten hoog en moeten een plekje in de luwte zoeken. Hebben weer 300 hoogtemeters overwonnen en gedaan, het is 12:55 uur. We zitten nu op 1390 meter en moeten nog naar 1540 meter, althans op Komoot.

Rikus praat ons telkens bij van wat er komen gaat, en zo vertelt hij dat het nog een stukje vals plat is, en we daarna nog een behoorlijk steil stuk moeten klimmen tot op de top, en dat zijn stijgingen tot wel 23% (volgens Komoot).

En weer is het voor iedereen zwoegen naar boven, al gaat het sommigen een stuk gemakkelijker af in mijn ogen. De gieren zweven met tientallen boven ons.

Maar dan eindelijk zijn wij er… Wij zijn op de top, een welkomst comité of een fles champagne was niet verkeerd geweest.

Maar we zijn er nog niet, want nu begint waar ik het meest tegen op zag aan het begin van deze dag. Wij moeten ook nog naar beneden, dat gaat via een heel steil smal pad. De ondergrond is van klei en er zijn nog sporen van sneeuw, dus een natte bodem. Uitkijken wordt er op ons hart gedrukt en op je gemak.

Ik ben voorzichtig maar toch glijd ik regelmatig weg.

En ja hoor… Ik glijd onderuit en lig deze keer op mijn rechterzij in de modder, ik ben er helemaal klaar mee. Rikus helpt mij overeind en ik probeer weer een beetje schoon te worden, wat niet echt meevalt.

Gelukkig is het niet ver meer, maar als ik het aan Rikus vraag is het zeker nog 20 minuten. Maar het pad wordt wat droger en dat is een wereld van verschil, maar dan zijn wij echt beneden. 350 meter zijn wij afgedaald en hebben daar een uur over gedaan.

Wij moeten wij nog een kilometer wandelen naar het busje van Aart, en hij trakteert ons op een mandarijn. Bijna iedereen wandelt verder voor de laatste 3,9 kilometer naar Arguis. Maar ik stap in de bezemwagen van Aart, met ditmaal Rikus achter het stuur.

Mijn hele lijf doet zeer van het vallen, niets ernstigs maar vooral spierpijn in nek en rug. Ik rijd met Rikus naar Arguis en Aart wandelt een stukje mee.

In Arguis zoek ik een heerlijk plekje bij de kerk in de zon. Ik heb een uur de tijd voordat de anderen er zijn. Eerst even mijn Lief bellen, en ik begin maar vast aan dit Blog.

Dit was…

VANUIT DE VLAKTE HET PYRENESE VOORGEBERGTE IN