Niet zo’n heel lang verslag dit keer. Foto’s zeggen meer dan duizend woorden. Eind maart verwacht ik, dat mijn pagina Riannes Camino Natural Hoya de Huesca 2025 wel af is. Helemaal aangevuld met filmpjes etcetera…

Gisteren toen wij weer terug in de herberg waren, ben ik eerst mijn vieze broek en shirt gaan wassen. Het is weer redelijk schoon geworden.

Ik heb niet zo heel denderend geslapen maar heb wel een 8 uurtjes gerust. Mijn spieren voelen wat stram aan, maar heb zo te zien aan mijn valpartij geen nare rare dingen aan overgehouden.

Vandaag starten wij wat eerder is de bedoeling, want de etappe is lang, en vanavond eet een goede vriend van Rikus mee met het avondeten. Vriend Kees is een oud Reisorganisator die in Huesca woont. Daarnaast is het de Vogelkenner bij uitstek, dus voor vragen over reizen en vogels in Spanje, zijn wij vanavond bij Kees aan het goede adres.

Aart zet ons af  bij Arguis en wij kunnen weer aan de wandel. Het is een paar minuten over half negen.

Na 6,7 km maken wij pauze bij de Ermita de La Virgen de Los Linares, een Kluizenaars woning. Maar om daar te komen wacht een lange hoge trap, het is flinke klim.

Maar het is de moeite waard, en er staan een paar bankjes en dat is altijd fijn voor een pauze. Rikus komt wat later aanlopen, en vertelt dat dit maar een korte stop is, want dit is nog te vroeg. Al was het dan kort… we hebben toch even kunnen zitten, want het is al 12:15 uur.

Jullie zullen misschien wel denken… Nou dat gaat ook niet erg snel. Dat klopt maar als je de paden en landschap ziet, snap je ook waarom. Eigenlijk kan ik wel voor de hele wandeling spreken, en dat is toch 15 kilometer… het zijn bijna allemaal paadjes waar je elkaar bijna niet kan passeren.

Vandaag ook geen uitzichten meer op de vlakte van Huesca, wel steeds meer invloeden uit de hoge Pyreneeën.

We passeren een tweetal dorpjes die helemaal verlaten zouden zijn, maar er komt rook uit de schoorsteen, en er zijn twee bouwvakkers aan het werk, die van een bouwval weer iets moois proberen te maken.

Na een lange klim er naar toe komen wij aan in Luséra. We hebben er 8,91 km op zitten en maken nu een lange pauze. Het is 13:22 uur.

Dat grijze gesteente hierboven kwamen we bijna overal wel tegen. Het doet mij denken aan een bouwvakker die met het cement van de betonmolen geknoeid heeft. Het ziet er precies hetzelfde uit.

De hele wandeling gaat het op en af, en ditmaal zijn er geen muurbloempjes te bespeuren. Als ik begin te snotteren zijn we aan het klimmen, en niet te zuinig ook. Je weet dan ook dat je weer naar beneden moet, want om een dorpje te bereiken moet je altijd klimmen.

Onderweg zien wij ook het berg riviertje Guatizalema in de diepte liggen, die we later een paar keer zullen oversteken. Soms met een brug maar ook met stapstenen. Dit keer ben ik overeind gebleven.

Na Luséra gaan wij eerst weer dalen om daarna te gaan klimmen naar de top van de…. op 1500 meter. Wauw wat een klim… Een steil keien pad, zo steil dat ik maar niet geprobeerd heb om foto’s te maken.

Na 11,6 km zijn wij op de top, het is 15:15 uur. Hier worden wij beloond met zicht op de hoogste berg van dit gebied, en er ligt sneeuw op.

Maar dan komt de afdaling…

Het is niet zo steil als gisteren, maar nog steeds lastig. Het heet een afdaling te zijn, maar ook hier gaat het op en af. Ik heb het zwaar, raak vermoeid en daardoor minder coördinatie bij het plaatsen van mijn voeten.

Om 16:30 zijn wij beneden en Aart komt net aanrijden.

Mijn Blog is toch wat langer geworden, maar ook hier merk ik dat ik vermoeid begin te worden, en hier en daar een steekje heb laten vallen.

Maar zoals ik in het begin vertelde hoop ik eind maart alles weer op een rijtje te hebben.

Vandaag ging het door

ONBEWOONDE DORPJES