Aan het woord: Kreun & Steun…

En Nou Wij… León…

Het wordt een beetje een gewoonte als dat Rianne even een break neemt, wij Kreun en Steun…ik dus, de zaken moeten waarnemen op dit Blog.

Waar zullen wij het over hebben Kreun? Laten wij maar beginnen wat nog heel vers is Steun…

Wat een saaie bedoening zeg, die Meseta… Rianne vind het geweldig, en dan vooral dat weidse, en dan het liefste dat zij daar helemaal alleen loopt. Soms heeft zij even dat geluk, dat er niemand in de buurt is. Ze wordt er helemaal Zen van…. Het geeft haar zo’n fijn gevoel.

Maar dan die laatste 100 km daarvan. Lange rechte smalle paden waar je elkaar amper kan passeren grind, keien, grind. Wij komen natuurlijk maar net boven de grasprieten uit en kunnen niet zo ver kijken, het lijkt één lange tunnel. Rianne loopt met haar benen langs al die varens, en spuit elke dag dat spul tegen Teken op haar benen. Stinken dá spul, zo’n citronella achtig goedje.

Nu we het toch over citroen hebben… Dat Rianne heel veel dingen lust is bekend, ze probeert het in ieder geval. Waar was dat van de week ook weer. In het Hostel waar ze logeerde hadden ze ook een restaurant, dat is fijn dan hoeft ze de deur niet uit. Er zat een Canadees stel, en die zeiden dat ze de pollo al limone moest nemen, want dat was heel lekker. Nou Rianne vond het helemaal niks… Een gekookte kippenpoot die dreef in de jus. Met daarom hene wat gekookte aardappel schijven die ook drijven in de jus. Valt er zo’n schijf van haar vork in de jus… zit haar vest en legging onder de spatten van die troep.

Nu doet zij elke dag de was, handwas wel te verstaan. Dus nu moest haar Merino vest ook gewassen worden. Ze dacht dat het niet zou lukken, zeker niet als je bedenkt dat het vaak koud water is, waarmee gewassen moet worden. Maar het is er uit hoor. Kreun en ik, Steun dus… zijn wel blij voor haar.

Van de week heeft ze een keer alles gewassen. Dat mooie jurkje wat amper haar backpack uit komt, had ze voor deze onderneming aangetrokken. Je ziet toch niet, dat ik er niets onder aan heb zei ze. Gelukkig is de was in een poep en een scheet hier droog, als het 27 graden is.

Haast iedere avond is het avond eten in een bar of restaurant in het dorp. Rianne zou natuurlijk elke dag tapas willen eten, maar vaak wacht een pelgims menu of een menu del dia. Voor tien euro een drie gangen menu. Groente krijg je er haast niet, dus neemt ze vaak een mixta salad of spaghetti als voorgerecht. Het hoofdgerecht is vaak varken of kip met frietjes, en als nagerecht een yoghurtje, een ijsje, of flan. Het is genoeg zegt ze… dus dat zal dan wel.

Kreun en ik moeten een beetje voorzichtig zijn, over dat afvallen wat haar niet gaat lukken. Haar buikje kwijt raken is wat anders, maar ze is inmiddels bij het derde gaatje aan gekomen dat zij moet aanhalen.

Kreun en Steun, ik dus waren helemaal niet blij dat wij in die vochtige etalage werden gezet. Rianne dacht, daar staan ze mooi… het is mooi bedacht maar het voelde in de ochtend toch maar klam aan. Nee gewoon binnen in het rek maar liever gewoon bij Rianne onder het bed.

Daar voelen wij ons thuis, gewoon lekker met ons drietjes en ons hele hebben en houwen. Morgen gaan wij weer verder. 465 km staan er al op de teller, en nu nog 310 km te gaan, we gaan aftellen.

Rianne sluit vanavond deze dag af, dus volgt het dagje León nog.