Ik heb besloten vandaag niet mee te gaan met etappe 6 van deze Camino. Ik loop alleen een stukje in het begin, een rondje Nocito naar de oude Romeinse brug. En aan het eind van de middag, loop ik de anderen tegemoet.

Gisteren aan tafel nam Rikus het plan voor vandaag door, en vertelde dat deze etappe zeker zo zwaar zou zijn als gisteren. Als je er aan begint moet je hem ook afmaken. Nergens een mogelijkheid om opgepikt te worden, en geen mobiel bereik.

Na mijn laatste onfortuinlijke val op dinsdag, ging het gisteren al niet zo lekker meer. Ik moet naar mijn lichaam luisteren, dat heb ik in al mijn Camino jaren inmiddels wel geleerd. De hele nacht heb ik dan ook liggen dubben… zal ik wel… zal ik niet… Maar toen ik vanmorgen op stond en mijn hele lijf pijn deed, wist ik het… “dit gaat hem niet worden vandaag.”

Maar ook deze morgen loopt mijn wekker gewoon om half zeven af. Maak mijn ontbijt en lunch, en om half negen rijd ik met de anderen naar Nocito. Ook Tessa heeft besloten vandaag niet mee te gaan.

Aart brengt ons weer veilig naar waar wij gisteren gebleven waren. Het is telkens weer een hele autorit, waarvan de laatste 17 kilometer over een slingerend weggetje gaan.

In Nocito stapt iedereen uit, gespen hun rugtassen om en gaan op weg. Aart, Tessa en ik lopen nog een tweetal kilometers mee met de groep.

Mijn stokken liggen nog in het busje, maar die mis ik nu wel. Wat ben ik daar toch afhankelijk van geworden… Het is een leuk  paadje, naast een muurtje met prachtig mos bedekt.

Maar het paadje is nat en de stenen glibberig. Het is meteen uitkijken voor mij.

Wij nemen afscheid van de groep, en wij lopen het dorpje nog even in.

Daarna rijden wij weer terug naar de herberg, maar gaan eerst boodschappen doen, want vanavond moet Aart weer achter het fornuis om ons eten te koken.

Zoals ik al eerder schreef hebben wij een WhatsApp groep aangemaakt, waarin wij onze foto’s kunnen delen. Prachtige foto’s zitten daar tussen, ik laat er hieronder een viertal van een andere etappe zien.

Om 15:00 uur rijden Aart, Tessa en ik naar Vadiello, het eindpunt van etappe 6. Het is nu maar een half uurtje rijden tot aan het stuwmeer van Vadiello. Vanaf hier lopen wij de anderen tegemoet. Wij gespen onze rugtas om en gaan op pad, maar maken eerst een foto van de stuwdam.

Daarna gaan wij echt op pad, en verbazen ons over al weer een heel ander landschap. De Mallos zijn er weer maar kijken niet meer zo heel roodbruin. Maar de mooiste foto van de dag maak ik even later.

 

Maar nu gaan we toch echt aan onze wandeling beginnen, en het begint meteen met een klim. En Jullie weten inmiddels dat je dan ook weer naar beneden moet. En zo gaat het de hele wandeling, vlak langs de afgrond en je aandacht mag geen moment verslappen. Soms stop ik even voor een foto, het blijft fascinerend… Wat een indrukken maak ik toch mee deze week.

Dat zoiets niet snel gaat snappen Jullie wel, want na 1 uur klauteren zijn we nog maar 2 kilometer gevorderd. Maar dan hoor ik van Aart die voorop loopt, dat ze er aan komen. Ik zet dan ook geen stap vooruit meer, en wacht tot ze er aan komen.

En zo begeven wij ons met de hele groep weer op de terugweg. Maureen loopt voorop en ik er achter, als er ineens een berg geit ons pad kruist. Het arme beestje is een beetje kreupel en zoekt een goed heenkomen. Maureen maakt gauw een foto…

Als iedereen beneden is halen Aart en ik het busje op, laden iedereen in en rijden we weer terug naar de herberg.

Alles bij elkaar heb ik toch nog 6 km bij elkaar gesprokkeld, en het was de moeite waard om het zo te doen.

De anderen hebben een prachtige maar wel zware dag beleefd, en daar ben ik best wel jaloers op.

Morgen een nieuwe dag van 24 km die ik met goede moed te gemoet zie.

Vandaag was dit…

DE SIERRA DE GUARA, RIVIERTJES EN KLOVEN