Althans dat was de bedoeling op papier, maar in de praktijk werkt het soms wat anders en ben ik niet verder gekomen dan Berlicum.

Om tien voor zes loopt vanmorgen mijn vogeltjes wekker af… Normaal ben ik ruim voor de vogeltjes wakker, maar hoe ze nu ook hun best doen…  Toch moet Kitty er deze keer aan te pas komen, die zegt “hé wat denk je er van.” Het gaat dus niet vanzelf deze ochtend. Gauw een wissewasje, thee zetten en broodtrommeltje in mijn tas, en om half zeven zit ik in de bus naar Veghel, want daar begint mijn wandeling.

De bedoeling is om langs het riviertje de Aa, van Veghel naar Den Bosch te wandelen. Gaat het goed… dan wandel ik naar Zoete Lieve Gerritje in Den Bosch.

Om kwart over zeven begin ik aan mijn wandeling. De eerste 200 meter tot aan de brug gaan nog langs de drukke autoweg. Voor de brug sla ik rechtsaf en dan is het alleen nog de Aa volgen. Een prachtig pad volgt, de eerste kilometers nog binnen de dorpskern. Maar al gauw zit ik in het buitengebied, en maak nog een oversteek bij het Duitse Lijntje.

Daarna kom ik bij een klaphek, met het opschrift…

Koeien… Okay, daar had ik wel op gerekend. Maar er loopt ook nog een stier rond, en daar heb ik het niet zo op. Net nu er van de week op het nieuws was, “Boer overleden na aanval stier.” Is het dan raar dat ik het er niet zo op heb. En ja hoor… in de verte zie ik ze al staan, en kijk ik naar  roodbruine beestjes die uiers hebben. Dat zijn geen stieren, en daar hoef ik dus minder bang voor te zijn is mijn gedachte.

Met een grote bocht kan ik er omheen. Gelukkig😅😅 Eerste horde wei geslecht. Maar er komen er nog meer, en als ik ze kan vermijden zal ik dat zeker doen. Maar de volgende runderen op mijn pad, dienen zich al aan en vormen wel een probleem, want ze staan midden op mijn pad. Het kaartje hieronder laat het zien… Wandelrichting van onder naar boven.

Als ik aan kom lopen zie ik de dikke verse moppen stront al liggen, dat betekent dat de runderen in de buurt zijn… En ja hoor, als ik rechtsvoor mij kijk zie ik in de verte een grote kudde. Aan het eind buigt mijn pad naar rechts, en ligt er een smal bomen laantje… De stront moppen worden heftiger op dit laantje, en aan het eind van dit laantje is er een smalle brug, waar ook de koeien gebruik van mogen maken gezien de vele moppen op de brug.

Aan de andere kant van het bruggetje staan en liggen ze, en zijn niet van plan om het op een lopen te zetten. Wat nu… Teruggaan is ook geen optie, dus praat ik maar met ze en vraag of ik mag passeren… En dat mag gelukkig, en als ik ze gepasseerd ben maak ik bovenstaande foto. Ze kijken mij na met een blik van, “Waar maak Jij je nu druk over.”

Een volgende obstakel bied zich aan. Al enige tijd hoor ik het geraas van het verkeer op de A50 en op mijn navigatie zie ik dat ik eroverheen, of er onderdoor moet om aan de andere kant te komen. Dichterbij gekomen zie ik dat het onderdoor wordt, want het pad loopt vlak naast de Aa onder de snelweg door. Op zich niet erg maar de onderdoorgang is hooguit, 1,60 meter hoog schat ik zo.

Ik probeer al bukkend er onderdoor te lopen, maar dan schuurt mijn backpack tegen het plafond. Dus backpack af en zo bukkend, schuifel ik onder het viaduct door, in de ene hand beide stokken en in de andere mijn backpack.

Dit viaduct zit ook in de route van Camino Brabant, maar ik weet zeker dat ik hier niet eerder was. Ik vermoed dat dit kwam door het natte voorjaar van 2024, en de weilanden eerder op waterpoelen leken. Toen bewust gekozen voor een andere route.

En zo wandel ik richting de Kildonkse molen, maar voordat ik daar ben wacht er nog een trekpontje op een kleine oversteek. Als ik jong was sprong ik er zo overheen, dus deze overtocht met dat pontje is een peulenschil. Even later staan er weer runderen op mijn pad, maar ik wordt nu al aardig een ervaringsdeskundige. Ik praat met ze en vraag of ik mag passeren.

Als ik bij de Kildonkse molen aankom, heb ik een uur gewandeld en maak daar een korte pauze. De tekst op de picknicktafel spreekt mij wel aan… “Een goed gesprek begint met iemand écht zien”

Vanaf de Kildonkse molen gaat het via de Boterweg verder en kom ik langs de Hofleverancier van de Zomerkoninkjes bij AH. Er wordt volop geoogst aan de vele rijen aardbei- bakken op poten, op de wellicht 2 a 3 hectare grote akker.

En zo vorder ik steeds verder op mijn pad naar Den Bosch. Het riviertje de Aa is altijd in mijn nabijheid, soms vlakbij en soms op een honderd meter afstand. Hoe het ook zij, het is prachtig wandelen hier en nergens is het saai te noemen.

Vanmorgen nog gestart met alleen een T-shirt aan, maar ter hoogte van Heeswijk-Dinther zijn de hemel sluizen op een kiertje gezet. Daarom doe ik tijdens een korte pauze mijn regenjasje maar vast aan, dat is toch handiger zonder een backpack op je rug.

Kasteel Heeswijk komt in zicht en heb er dan al 11 km er op zitten. Mijn voornemen was van tevoren al om hier bij de ‘Barones’ op de koffie te gaan. En het komt precies uit want om 10:00 uur is zij toonbaar zoals zij het zegt. Lekker op tijd dus, en het is ook zo’n gastvrije tante en die moet je te vriend houden. Nog een andere reden om hier nu te zijn… het is inmiddels harder gaan regenen.

Genietend van mijn Latte en Noten honing gebak, kijk ik naar buiten waar de regen gestaag naar beneden klettert. Het liefst zou ik hier blijven, het is er knus, het is behaaglijk en het is er droog. Maar toch moet ik verder, want ik ben nog maar op de helft van mijn wandeling naar Den Bosch.

Via een van de mooie toegangspaden die naar Kasteel Heeswijk leiden, verlaat ik het Landgoed rondom het kasteel.

Een kwartier later is mijn humeur tot minder dan het nulpunt gezakt. Net na de uitkijktoren de ‘Heeskijk’ is er geen pad meer te zien door het hoge gras en riet langs de Aa wat boven mijn hoed uit stijgt. Binnen 30 seconden ben ik natter dan nat…

Mijn regenjas en hoed kunnen daar wel tegen, maar het is maar een gewone wandelbroek en nu ben ik nat tot op mijn vel. Niet erg… die is zo opgedroogd mocht het nog droog worden vandaag. Mijn schoenen is een ander verhaal, want die nattigheid heeft mijn voeten bereikt, en ik merk dat ik begin te soppen in mijn schoenen.

Ik moet door dat is wel duidelijk, en al wordt het gras en riet wat minder hoog, het leed is geschied. Dus sop ik nog 1,5 kilometer door dit natte landschap, want zo ver is het nog voordat ik op de Brugstraat uit kom bij Middelrode. En ook hier weer van die roodbruine runderen midden op mijn pad, ik begin er al haast een trauma van te krijgen. Ze kunnen ook niet aan de kant zo smal is het hier, dus ook met hun maak ik een praatje. En daar houden ze van merk ik wel.

Voordat ik bij de Brugstraat ben, heb ik al besloten om het riviertje niet meer te volgen door de weien van het Aa Beekdal. Ik ben er helemaal klaar mee… en wandel nu een beetje parallel aan de Aa over verharde wegen. Ik wil toch wel opgedroogd zijn, voordat ik straks in bus of trein naar huis wil reizen.

Den Bosch gaat het hem vandaag ook niet meer worden vandaag, en Berlicum wordt het eindpunt. Het is opgehouden met regenen maar opgedroogd ben ik allerminst, dus wandel en sop ik nog maar even verder. De doorgaande weg van ‘s-Hertogenbosch naar Veghel met een bushalte is altijd in mijn nabijheid.

Na 19,5 km zit mijn wandeling er op, en die was allerminst saai te noemen. Jammer van die nattigheid aan het eind, maar heb toch heerlijk gewandeld door dit mooie Beekdal van de Aa.