Vandaag op 19 augustus is het al weer 53 jaar geleden, dat mijn moeder op 62 jarige leeftijd is gestorven. Op zaterdagmorgen met Osse kermis. Nooit zal ik dit vergeten, en niet omdat het toen Osse kermis was.
Ik was nooit zo’n uitgaan type, maar die vrijdag van tevoren was ik wel naar de kermis, en was laat thuis. En dan sta je toch raar te kijken, als je s’morgens door de buurvrouw wordt gewekt. Mijn moeder was slecht ter been, en nadat mijn vader twee jaar eerder was gestorven, hadden ze speciaal voor mijn moeder een bel laten aan leggen naar de buren. Als er ooit iets zou zijn hoefde zij maar op de bel te drukken. Mijn moeder had al enige tijd hart klachten hoorde wij achter af, maar tegen haar kinderen repte zij hier geen woord over….. zij wilde ons daar zeker niet mee belasten
Deze zaterdag verdween de pijn op haar borst niet, zij heeft zich eerst nog aan gekleed en heeft toen op de bel gedrukt. De buurvrouw heeft meteen de dokter gebeld en mij wakker gemaakt. De ziekenwagen was er al toen ik beneden kwam.
Ik heb haar niet meer gesproken, waarschijnlijk omdat de dokter haar iets kalmerend’s had gegeven. Ik ben samen met haar naar het ziekenhuis gereden, en wil eigenlijk alleen dit moment nog blijven herinneren. Ik voelde mij toen heel erg close met haar, misschien wel meer dan in die twee jaren daar voor waarin zij zoveel verdriet had gekend na het overlijden van mijn vader.
Nu zoveel jaren later, met veel meer levenservaring, komt de pijn en het verdriet hard aan, omdat ik er toen niet voor haar was. Ik was 18 toen mijn vader overleed, een groot kind nog. Een kind dat toen pas zijn eerste vriendjes leerde kennen en motor ging rijden. Ik was zelden nog thuis…. Het was thuis niet gezellig. Mijn moeder had veel verdriet en huilde veel. Ik wist er geen raad mee en ontvluchte het huis, ik kon haar niet de steun geven die zij toen nodig had….
Zij wist met mij geen raad want ik was haar zorgenkind. Ik was geen normaal kind… Wat moest zij met een kind die anders was dan de rest, die vanaf zijn vijfde jaar al meisjeskleren aan wilde. Die overal waar hij kwam op zoek ging naar meisjeskleding, en dit dan ook mee naar huis nam. Die met lippenstift borsten tekende op zijn lichaam omdat hij een Zij wilde zijn.
De herinneringen die ik heb zijn niet fijn omdat ze pijn doen. Herinneringen van betrapt worden, psychiaters, leugens en onbegrip. Ik verwijt mijn moeder niets, wij hebben het hier over de jaren vijftig/ zestig……
Nu zoveel jaren later mama, had ik nog graag met je rond de tafel gezeten. Praten over vroeger… maar U ook laten zien, dat het uiteindelijk toch allemaal goed is gekomen is met mij.
Liefs, Rianne
“Het is meer dan goed gekomen met jou, mijn kleine meisje,” fezelt ze❤️
Dank je wel Marleen😘
Je hebt uiteindelijk keuzes voor jezelf gemaakt. En je moeder zou in deze tijd waarschijnlijk trots op je zijn wat een mooi mens je bent geworden. Lief einde van je brief.😘
Dank je wel Ria voor je lieve woorden. Mijn moeder kennende zou ze zeker trots zijn. 😍
Het zijn niet alleen de speciale dagen dat je het gemis van je ouders voelt. Er zijn altijd momenten dat ze even in je herinneringen terugkomen en je denkt kon ik nog maar……..
Ook nu is het kermis in Oss en elk jaar herinner ik de 19e aug, als de dag van gisteren.
Wat een prachtige brief/bericht/eerbetoon aan je moeder❤️
Dank je wel Ria😘😃
Een heel andere tijd. En wat was je nog jong toen je ouders verloor. Begrijpelijk dat je heel graag nog eens met haar zou willen praten en laten zien hoe goed het is gekomen met je!
Hier sluit ik mij helemaal bij aan , en zo mooi geschreven, mijn complimenten hoe mooi je alles verwoord hebt , je kunt zeker erg trots op je zelf zijn .
Dank je wel Maria 😘
Erg graag de lofzang voor je geschreven, je verdient dit
Een jeugd waar ik liever niet aan terug denk. Ik was 20 jaar toen ik bij 22 jaar oudere broer en voogd in huis ging wonen.
Een ontroerend blog.
Dank je Ellen😘
😘
Jij hebt veel meegemaakt Rianne…groot verdriet. 😘
Er is inderdaad veel gebeurd waar ik liever niet aan terug denk. Gelukkig ben ik in een opwaartse spiraal terechtgekomen, en heb en maak ik nog iets moois van mijn leven. Dank je wel voor je reactie 😘