Afgelopen maandag ben ik weer eens gaan wandelen in de Moerputten. In het verleden reisde ik dan met de trein naar Den Bosch en liep ik vanaf het station er naar toe. Maar nu ben ik met de auto en kies ik eens voor een ander startpunt, namelijk bij de R.K. Kerk Sint Jan Geboorte in Vlijmen.

Daar zijn vaak nog lege parkeerplaatsen  te vinden, en dat is ook nu het geval.

Het is weer zo’n dag dat je niet weet wat je aan moet trekken. Na een weekend met bijna tropische temperaturen, is het nu een bescheiden 16 graden met een fris windje. Het regent zelfs een beetje als ik nog maar net met de auto onderweg  ben.

Voor de voorzichtigheid heb ik mijn windstopper regenjasje meegenomen, en natuurlijk mijn Icebreaker T-shirt en vest. Maar de zon schijnt volop als ik uit mijn auto stap, dus dat regenjasje laat ik mooi liggen. Mocht het gaan druppelen heb ik nog altijd een klein parapluutje bij…  en het is maar water hé.

Ik heb op Komoot een route uitgezet die mij langs het oude Raadhuis van Vlijmen voert, dan door het van Greunsven park richting het centrum waar het volop kermis is. En zo wandel ik richting het buitengebied, steek de A 59 over en kijk dan de wijde polder in.

Ik ben even in de bonen zoals ze hier ook wel zeggen, want ik sta te dralen welke kant ik op moet. Dat komt omdat de geplande route, op de terugweg dit punt kruist.

Maar dan zie ik het info bord van de Heidijk en Moerputten, en herken ik het pad wat ik moet volgen. Hier lag vroeger de spoorlijn van Het Halve Zolen lijntje. Gedeeltes van het spoor en de twee spoorbruggen getuigen hiervan.

Een kilometers lang pad voert mij naar dit verborgen natte pareltje onder de rook en westelijk gelegen van ‘s-Hertogenbosch. Het enige nadeel aan dit pareltje… het ligt ook onder de rook van de A59, dus altijd het geraas van het verkeer op de achtergrond.

Het pad voert mij naar een kleine spoorbrug over de Grobbendonkse en Karthuizerloop, een sloot die zorgt voor de waterhuishouding in dit natte gebied. Een kleine 200 meter na de spoorbrug, neem ik  de trap naar beneden en volg het pad wat nu nog om dit prachtige gebied heen loopt.

Hier kom ik ook langs een vlonder, die zicht bied op de vlinderweide. Normaal zie ik hier veel vlinders vliegen, maar natuurbeheer is grondig bezig geweest en hebben de velden grondig kaalgeschoren. Er staat een echtpaar met een verrekijker  in de verte te turen, maar ik neem helemaal niets waar. Ik moet het hebben van een drietal info borden die hier uitleg geven over wat je hier allemaal zou kunnen zien.

Hier leeft het pimpernelblauwtje, een beschermde vlindersoort en komt in Nederland alleen nog voor in het natuurgebied de Moerputten. De vlinder leeft op blauwgraslanden. Dat is ‘natte’ natuur met zeldzame plantensoorten die het veld een blauwe gloed geven.

Het pad voert mij uiteindelijk naar het 400 meter lange vlonderpad, wat dwars door het moeras loopt. Na de afgelopen droge zomer, kun je wel zien dat het nog heel wat moet regenen, om het hier weer op peil te krijgen. Op de foto’s is dat duidelijk te zien, terwijl het pad in het voorjaar letterlijk in het water ligt. Niettemin blijft het prachtig wandelen hier, en waan je je echt in de rimboe.

Aan het eind van het vlonderpad gaat er een trap weer naar de dijk, waar ik eerder overheen liep voordat ik afdaalde naar de Moerputten. Ik sla rechtsaf omdat er zo’n 180 meter verderop, een paadje moet liggen wat het Halve Zolen pad wordt genoemd. Ik heb hier in het verleden wel eens overheen gewandeld. Nu zie ik wel iets van een pad, maar het is zo dicht begroeid dat ik maar geen poging waag om hier doorheen te lopen.

Dus draai ik om en wandel terug om mijn weg te vervolgen, richting de Spoorbrug waar uiteindelijk iedereen voor komt… de 600 meter lange Spoorbrug over de Moerputten.

Enkele jaren geleden kon je voor de brug, nog met een trap naar beneden. Via een vlonderpad kwam je dan bij een plateau, en kon je prachtige foto’s maken zoals je kunt zien op onderstaande foto van mei 2020.

Door vandalisme of tand der tijds is deze verdwenen, en wordt er middels een QR code geld ingezameld, voor een nieuw te maken plateau.

Als ik over de brug loop valt het mij op hoe stil het op het water is, dat is toch wel eens anders weet ik. Het valt mij echt op… hier en daar een enkel eendje, maar verder niets. Waar zijn ze gebleven in deze natte parel waar het heerlijk toeven is.

Na de brug draai ik mij nog even om, en zie aan de skyline van de Moerputten, de hoogbouw van ’s Hertogenbosch liggen… zo dichtbij.

En zo wandel ik weer verder over het langgerekte dijkje, lekker beschut voor de wind, die de vouwen anders uit mijn broek waait.

Mijn vest heb ik al lange tijd rond mijn middel geknoopt, want als je net als ik stevig doorwandeld, krijg je het al gauw te warm. Toch zie ik dat er wandelaars zijn, die hun winterjas of bodywarmer al opgezocht hebben. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hem ook al heb aangehad, maar dan in de avond als het soms al killetjes aan voelt. Nu tijdens het wandelen moet ik er niet aan denken…

Omdat ik mij zelden aan een vooraf gemaakte route houd, doe ik dit nu ook niet. Zo kom ik weer bij de kleine spoorbrug over de Grobbendonkse en Karthuizerloop. Mijn geplande route loopt rechtdoor, maar ik ga nu na de brug links de trap af, en loop onder de spoorbrug door.

Zo snij ik een een klein stukje af en kom uiteindelijk uit bij De Haverkampen, de visvijver van Vlijmen. Jaren geleden kwam ik hier bij toeval terecht, waar de vijver mooi is omzoomd door een prachtig pad.

Ik wandel er deze keer niet omheen, maar volg het pad over het bruggetje wat mij uiteindelijk bij de Biessertweg doet uitkomen. Vanaf hier ga ik er een eind aan breien en wandel weer terug naar de kerk waar ik mijn auto heb staan.

Ik denk dat ik volgend jaar eens in de lente weer terugkeer als alles in bloei staat, Maar in welk jaargetijde je ook gaat… Het blijft telkens weer genieten.