Vandaag een vervolg puzzel van de Camino de Madrid vorige week.

Ik heb hem in 88 stukjes gemaakt omdat ik dat op mijn laptop qua beeldscherm een fijn aantal vind. Maar het is aan te passen in een voor Jou fijn formaat.

Puzzel met mij mee… Jigidi Puzzel Camino 15

Passage uit mijn Blog van 14 mei 2023 –

Met de laatste etappe in het vooruitzicht, liep mijn vogeltjes wekker vanmorgen al om 06:45 uur af. Even een wissewasje en om 07:15 uur zit ik in de keuken voor mijn ontbijt. Gastvrouw Mercedes heeft al het e.e.a. Klaargezet. 

Maar in de ochtend kan ik nooit zo goed eten, dus neem ik wat toast met wat Jam. Om half acht loop ik naar de Albergue de Peregrinos waar Marianne overnacht. Wij hebben afgesproken dat wij vroeg op pad gaan. 

Daar aangekomen van Marianne geen spoor. Volgens Gabriella de hospilatera van de Albergue, slaapt Marianne nog. Ik wordt uitgenodigd om het ontbijt hier te nuttigen, en dat sla ik niet af want dat ziet er heel goed uit. Tussendoor loop ik toch maar even naar boven om die slaapkop wakker te maken. 

Vroeg op pad is vroeg op pad… Ze schijnt gisteravond nog naar de plaatselijke bar te zijn geweest. Ik maak verder kennis met Gabriella van Braziliaanse komaf, en de Duitser Norman. Zij vinden de Veer op mijn hoed zo mooi. Gabriella heeft er ook zo een, maar die is wat kleiner. 

Zij zegt de Spaanse benaming van deze grote roofvogel. Norman zegt de Duitse benaming… en ik zeg, “in het Nederlands heet deze Rode Wouw”. Ik laat wat foto’s zien van deze roofvogel die ik gemaakt heb… waarop Norman zegt… WAUW, waarop ik zeg “daarom heet hij dus Rode Wouw”. Snappen Jullie het nog? Beter kan ik het niet uitleggen!!! 

En dan is het tijd om op pad te gaan, veels te laat natuurlijk en zo komt er van onze goede voornemens weer eens niets terecht. Gelukkig hoeven wij aan niemand verantwoording af te leggen, en doen wij lekker ons eigen ding. 

De eindeloze paden zijn rijk begroeid met klaprozen, wat is dat toch mooi om te zien. Ik kwam voor de lente en het gele koolzaad, maar ik kreeg van Madrid tot hier alleen maar klaprozen. Prachtig…

Links een riviertje met een bomenrij, rechts de akkerbouw die bevloeid worden door het weinige water uit het riviertje. En zo gaat het kilometers rechtdoor, er lijkt geen eind aan te komen. Vandaag doet ieder zijn eigen ding… Marianne heeft een luisterboek op staan, en ik ben met mijn gedachten elders. De hele ochtend heb ik al last van mijn enkel, dus schuif ik nog maar een pilletje naar binnen. 

Het is echt genieten hier en ik sta regelmatig stil en geniet van de stilte en het fluiten van de vogeltjes…

Puzzel ze en tot volgende week…