Ik heb al eens eerder verteld dat ik graag naar Gregoriaans gezang luister. Ik vind het rustgevend en hemels… De oorsprong ligt vermoedelijk in mijn jeugd, omdat ik mijn tijd veelal in kloosters heb doorgebracht. Niet om opgeleid te worden tot misdienaar non of priester, maar gewoon aan de vele malen op bezoek bij mijn tantes die in het klooster zaten. En dat waren er nogal wat, vijf in totaal.
4 zusjes van mijn moeder en 1 zus van mijn vader. Ik vraag mij wel eens af waardoor zij getriggerd werden om het klooster in te gaan. Een roeping, of was het in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw, pure armoede in het grote gezin van mijn opa en oma dat zij kozen voor een kloosterleven, al dan niet vrijwillig.
De roeping van een non honderd jaar geleden (rond de jaren 20 van de vorige eeuw) was diep geworteld in een traditionele, katholieke beleving van totale overgave, dienstbaarheid en het streven naar heiligheid. Het leven in een kloosterorde werd gezien als een ‘hogere roeping’ dan het huwelijk.
In tegenstelling tot nu, waar een roeping vaak voortkomt uit een persoonlijk verlangen naar innerlijke vrede, was de roeping 100 jaar geleden vaker een algemeen aanvaarde levensweg, ingegeven door een sterk katholiek plichtsbesef en een cultuur waarin het kloosterleven een zeer gerespecteerde positie innam.
Hoe het ook zij… ik ging er met mijn moeder vaak op bezoek, en met 3 zussen in dezelfde congregatie van Zusters van de Choorstraat was er met regelmaat, ook een kloosterjubileum te vieren. Dat ging gepaard met een heilige mis, en daarna was er groot feest. Vele ooms en tantes met hun kinderen waren erbij… en daar hoorde ik de nonnen zingen, hemels klonk dit.
Vandaar waarschijnlijk mijn zwak voor het Gregoriaans…
Op 9 februari 2022 liep ik samen met Tilly de 1e etappe van Ons Kloosterpad, en schreef ik de volgende passage…
Een kaarsje opsteken in de Maria kapel van de Sint Jan zit er niet in, want hij is gesloten. Dus wandelen wij gauw verder naar de Choorstraat. Dit is bekend terrein voor mij, want iets verderop staat het oude klooster van de “Zusters van de Choorstraat.” Twee zussen van mijn moeder zaten hier in het klooster, en van kleins af aan kwam ik hier in dit klooster. De toegangsdeur ziet er nog steeds hetzelfde uit. Zuster Johannio een van de tantes was hier de portier, en terwijl ik dit vertel tegen Tilly komt er net iemand aan lopen die hier woont.
En wij mogen even achter deze deur kijken…Achter die mooie voorgevel is nog maar weinig wat herinnerd aan het klooster wat in mijn geheugen zit. Maar als de man ons naar de binnenplaats leid. staat daar nog altijd die mooie kapel te pronken. Wat een cadeautje dat wij hier naar binnen mochten.
Maar om terug te komen op mijn liefde voor het Gregoriaans, laat ik hieronder een nummer van Carlos Nunez horen wat ik al heel lang in mijn bezit heb. Het is een Mp3 bestand en kan dit lied nergens anders terugvinden. Er zit een heel klein gedeelte in wat mij Gregoriaans in mijn oren klinkt. Vandaar dat ik het ooit opgeslagen heb. De rest is hoofdzakelijk Keltisch gezang. Maar net dat kleine stukje Gregoriaans geeft mij telkens weer een kippenvel moment.
Zwijmel ze en ik wens jullie een fijn weekend!
Leuk verhaal Rianne en mooie zang!
Dank je wel Ilse. Groetjes aan Erik!
het verhaal is sprekend. het is voor een ieder die intreedt de vraag vanuit welke gevoelens, motieven neem je die beslissing. Ik heb gehoord dat sommige meisjes op kostschool vaak geïnspireerd worden. Mijn schoonzus ging zo ook na haar kostschool op 16 jarige leeftijd het klooster in en dat tegen de wil van haar moeder. Haar vader had de opvatting dat zijn dochter zelf het geluk moest opzoeken. Verleden week is ze met volle geloofsovertuiging van ons heen gegaan.
Voor de oudste van mijn tantes zal het zeker een roeping zijn geweest. De andere zussen keken misschien wel vol bewondering naar haar, wilden dit ook. Het katholieke geloof zat er in die tijd echt ingebeiteld. Maar wat mooi als je met zo’n sterke geloofsovertuiging heen kunt gaan, en ik weet zeker dat dit ook voor mijn tantes gold.
Ik loop ook graag in kloosters rond. We hebben er in Frankrijk veel bezocht en ik heb mijn indrukken opgeschreven zodat ik het gevoel nog terug kan halen als ik het mis . Ik geniet daar vooral van de rust en de stilte. Soms worden we verrast als er een monnik of een zanger ineens gaat zingen in de kapel. Het maakt de sfeer nog indrukwekkender. Een mooi voorbeeld is mijn verhaal en video van 4 okt. 2025 een moment waar ik nog vaak aan terug denk.
Ik heb even bij je gekeken… Prachtige abdijen waar je terug in de tijd kan duiken. Ik houd ook van die serene rust die daar heerst. Zou best daar een week in retraite willen.
Soeur Sourire met haar bekende liedje, Dominiqe, hier moet ik nu aan denken. Het waar gebeurde verhaal van een Belgische non werd verfilmd.
Ja dat weet ik nog wel, dit lied van Dominique nique nique.Die film kan ik mij niet herinneren, maar zal er eens naar op zoek gaan🤔
Jeetje 5 nog wel … ik ken er geeneen.
Hoe dan ook.. .die muziek zoek ik zelden op maar als ik het al luister dan dus heel bewust en dan geniet ik er ook van.
Fijn weekend
Vier uit één gezin is ook wel erg veel. Van vaders kant was het een priores van een slotzusters klooster. Ik hoefde niet te bidden, dat deden zij wel voor mij.
Dank je… jullie ook!
Mooi nummer, dat wel, maar het is niet het Gregoriaans dat ik vroeger op de koorschool zong. Ik had een tante en een oom in het klooster.
Het lijkt op Gregoriaans maar had hier ook mijn vraagtekens bij. Niettemin het kippenvel was wel echt.
Zeker. Heerlijk geluisterd
Er zijn erbij die er depressief van worden, daar heb ik geen last van met Gregoriaans 😉
Hier thuis zegt er ook iemand, “Kunde niks anders opzetten.” Dat zegt genoeg😉