Van Kwintelooijen naar Landgoed Prattenburg…

Je hebt wel eens van die wandelingen waarvan je zegt, “Die zetten wij met STIP op Nummer 1.” En die hadden wij vandaag. Het idee om hier op ‘Kwintelooijen’ te gaan wandelen  had ik van Neeltje Wandelt…, een wandel en Blog vriendin.  Zij liep deze IVN wandeling in januari en ik ben er toen meteen verliefd op geworden. De wandeling die Neeltje liep was 8,5 km, en dat is voor mij eigenlijk een beetje aan de korte kant. Zeker als ik eerst een uur met de auto moet reizen, om daar te komen.

Daarom heb ik deze route op de Komoot-routeplanner bewerkt, en voegde ik er nog een bezoek aan  Landgoed Prattenburg… aan toe.  Zo werd deze wandeling  in plaats van 8,5 nu rond de 14 km en dat past beter bij mij. Ik wandel vandaag met Tilly, en wij parkeren onze auto op het parkeerterrein van Kwintelooijen.

Kwintelooijen is een zandafgraving uit de 70-er jaren van de vorige eeuw. Het is een prachtig natuur, wandel en recreatiegebied

Het is een doodgewone woensdag, maar wel een woensdag met een stralend blauwe lucht, en waarbij ze vandaag ook nog eens 24 graden voorspeld hebben. Kortom voor ons een prachtige wandeldag, maar ook voor vele anderen een dag om naar Kwintelooijen te gaan.

Daarom staan er om tien uur vanochtend, best veel auto’s op het immens grote parkeerterrein.

Even de wandeling zoeken op de Komoot App, daarna hoef ik alleen nog maar de navigatie te starten. Loop naar het noordwesten en sla na 50 meter linksaf en volg het pad. Sla nu linksaf… enz. enz. Zeker als je met wandel poles loopt is een wandel-app onmisbaar en een handig hulpmiddel. Ik vind het lastig om dan ook nog eens een routebeschrijving te bestuderen.

Toch moet ik regelmatig mijn telefoon uit mijn tasje nemen, om te kijken hoe het pad precies loopt. Zeker als er splitsingen zijn met meerdere paden, moet ik even goed kijken welke ik moet nemen… “Is het nu de eerste of is het dat tweede pad, en soms loop ik dan wel eens een honderd meter verkeerd om er dan achter te komen dat de rode stip ( dat zijn wij ) op het verkeerde lijntje staat.

Het pad wat ik volg begint meteen met een behoorlijke klim, maar Tilly en ik zijn nogal wat gewend en is dit maar een peulenschil. Als wij boven komen worden wij beloond met een spectaculair uitzicht over… het lijken wel motorcrossbanen. Zou er in dit mooie stukje natuur gecrost mogen worden, vragen Tilly en ik ons af. Het hoort hier niet thuis vinden wij…

Met het verslag van Neeltje… in mijn achterhoofd wandel ik verder, en komen wij op een prachtig plateau met een fantastisch uitzicht. Met deze stralend blauwe lucht is het genieten en kun je kilometers ver kijken. Je wandelt hier over prachtige brede paden met links en rechts houtwallen, en zien wij niets anders dan beukenbomen. Brede beukenlanen zijn kenmerkend voor dit gebied en dateren uit de 19e en 20e eeuw … hét teken van welvaart … een statussymbool! {Bron: Neeltje}

Het is echt genieten hier en het is… stil zo stil… je hoort je voetstappen knisperen in het blad en hier en daar een vogeltje fluiten. Heerlijk is dat… het is gewoon fijn om even niet te praten met elkaar, en die stilte in je op te nemen…

Op weg naar Plantage Willem III verlangen Tilly en ik naar een bankje, niet zozeer om iets te eten of zo… maar gewoon om te genieten van de natuur. Het eerste bankje wat we tegenkomen is al bezet, dus gaan wij verder. We komen hier wat meer wandelaars liggen, en wij worden door een echtpaar er op geattendeerd dat er herten zijn. Natuurlijk weer net iets te ver weg voor een mooie foto, en daarbij staan ze onder een boom in de schaduw.

Hier ligt het landschap helemaal open, en schijnt de voorjaarszon meedogenloos. Daarom is het schaduwrijk bankje wat wij na 4,5 kilometer tegenkomen  heel erg welkom. Ons vest gaat uit en de pijpen van ons beider afritsbare wandelbroeken, gaan er af. Schoenen uit… koffie, brood en genieten van de stilte Heerlijk!!

Langs de bosrand van de plantage vervolgen wij onze weg om 2,4 km verderop bij de Veenendaalsestraatweg uit te komen. Die steken wij over en komen nu uit bij het 430 hectare grote Landgoed Prattenburg. wat voornamelijk uit naaldbos bestaat. Het is  nog 3 km wandelen voordat wij bij het kasteel zijn, maar op de brede lanen is het heerlijk rustig wandelen, en komen wij bijna geen wandelaars tegen. Mountainbikers mogen hier op Prattenburg niet komen, en dat alleen al geeft heel veel rust in deze prachtige natuur. 

Als Tilly en ik bij een kruising komen zien wij in de verte Kasteel Prattenburg al liggen, maar hier slaan wij linksaf en volgen een klein gedeelte van het ‘Beleefpad’ wat speciaal is aangelegd voor kinderen. Het idee achter het wandelpad,  dat zij al spelenderwijs meer leren  over bomen, het weer, de wolken en de wind.

 Het eerste wat wij tegenkomen is een waterpomp. Als ik pomp loopt het water, door van hout gemaakte goten verder. Of kinderen de kracht hebben om deze pomp te bedienen vraag ik mij toch af, want dat gaat best zwaar. En het zou fijn zijn om te weten of het drinkbaar is….

Als wij verder wandelen zien wij aan de rechter kant allemaal groen/grijze paaltjes staan. ik heb geen flauw idee wat het is, maar ik vermoed dat het nieuwe boompjes zijn die op deze manier beschut zijn. Als ik weer thuis ben lees ik dat het een Klimaatslim bos is.

Het kasteel wordt door het vele groen aan het zicht onttrokken. Misschien dat ik de volgende keer wat verder door moet lopen, maar vanaf het punt waar ik nu sta kan ik het niet zo heel goed zien. Dus laat ik het kasteel zien aan de hand van deze twee foto’s.

Via een lang slingerend pad komen wij weer terug bij de Veenendaalsestraatweg. Als wij oversteken zien wij Restaurant Residence Rhenen liggen. Wat zou het toch fijn zijn om hier even aan te leggen, even iets drinken… een lunch. Hopelijk kan het binnenkort weer, ik mis dat heel erg.

En zo wandelen wij weer terug en komen op een mooi uitzichtpunt. In het begin van onze wandeling zagen wij de bankjes al op deze mooie doorkijk foto.

Gelukkig is er een bankje vrij en gaan hier nog even zitten genieten. Hoog boven mij hoor ik een klein motortje, waarvan ik vermoed dat het van een zweefvliegtuig is die het toestel naar de hogere luchtlagen brengt. Terwijl ik zoek naar het vliegtuigje… zie ik hoog boven mij twee buizerds vliegen, cirkelend en zwevend op de thermiek. En buiten het bereik van mijn fotocamera.

Beneden aan een lange trap zien wij de zandafgraving liggen, daar moeten wij naar toe en is het nog maar een paarhonderd meter wandelen naar het parkeerterrein. Hier zien wij heel veel dagrecreanten, gezinnetjes met kinderen zittend in het gras, picknicken, kinderen spelend op een hoop zand… er is een hele hoop bedrijvigheid.

Als Tilly en ik weer terug zijn, spreken we af dat wij in zomer/ en of herfst zeker nog eens terugkomen. Wat een mooie wandel dag was dit, met dank aan het heerlijke zonnetje vandaag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s