Met het oog op mijn Camino die ik in februari ga wandelen, moet ik weer wat klimwerk in de benen krijgen. En dat klimmen en dalen kun je hier in Nederland op verschillende plekken, en ik denk dan al gauw aan Berg en Dal omdat dit voor mij dichtbij is.

Vandaag maak ik een wandeling die elk jaar wel een keer in mijn wandel plannen voor komt. Bij een N70 denk je gauw aan een verkeersweg, maar hier hebben we het over een wandeling die zijn startpunt heeft bij ‘Hotel ’t Spijker’ in Beek Ubbergen.

Ik reis met het Ov naar Nijmegen, en neem daar Brengbus 80 naar Millingen aan de Rijn. Bij Bushalte De Ravenberg stap ik uit, en dat is dicht bij de start van mijn wandeling. Gisteren heb ik op Komoot een route uitgezocht en die voert mij eerst langs het riviertje ‘Het Meertje’ op weg naar het ‘Wylermeer’.

Ik vond het vanmorgen maar koud toen ik naar buiten stapte, en heb toen nog  eventjes mijn handschoenen in mijn rugtas gedaan. Het blijkt een goede zet want ik heb ze echt nodig nu hier in de polder. Ook ben ik blij dat het de laatste dagen weinig geregend heeft, en het pad langs het water goed te bewandelen is.

Het Wylermeer is een prachtig natuurgebied, maar nu het zo somber en grijs weer is vandaag, ligt het er maar troosteloos bij, al maakt het herfstkleurig blad op het pad veel goed. Na 4 km laat ik dit Natuurgebied achter mij en steek de Rijksweg over.

Ik maak een foto van een waterput en vul hier mijn waterfles aan, want hier gaat het beginnen. Hier zie ik de groene paaltjes van de N70 die ik ga volgen, al vermoed ik dat de route die ik van Komoot heb hier af en toe vanaf wijkt.

Hier gaat het meteen trapsgewijs omhoog totdat ik boven op de Duivelsberg kom. Bovenop het plateau staat een bankje weet ik van de vorige keer, een mooie gelegenheid om hier te pauzeren. Maar als ik boven kom zit er al iemand op mijn bankje, dus vraag ik of (Ellen heet ze) het leuk vind dat ik er bij kom zitten. En dat vind ze… en raken aan de praat, en waar hebben wij het dan over. Wandelen en de Camino natuurlijk!!

Een paar jaar geleden liep ik hier over een mooi verzonken pad, en daar wil ik nu ook naar toe. Ik vond dat toen zo mooi. Dus toen ik deze route op Komoot vond, heb ik deze route zo bewerkt, dat ik over het ‘Hollepad’ zou komen. Binnen al dat moois van de Duilvelsberg en N70, vind ik dit toch altijd weer een hoogtepunt.

En al loop ik op GPS, het is toch altijd goed kijken of ik wel het juiste pad in sla. Maar een verzonken pad is niet te missen en zo daal ik af over dit 300 meter lange pad. Halverwege maak ik de foto (rechtsonder), en zie dat ik al een heel stuk ben gedaald.

Maar als ik verderop een bocht om kom zie ik dat het Hollepad versperd wordt. De boom over het pad ligt er al jaren, en daar kun je gewoon onderdoor lopen. Maar nu ligt er heel wat meer aan afgewaaide takken en geknakte bomen.

Ik begin niet snel aan een terugtocht, dus kijk ik of het mogelijk is om hier toch te kunnen passeren. Dat lukt met wat kunst en vliegwerk, maar ik moet er wel voor op mijn knieën… en dan is het ook weer uitkijken of mijn rugtas niet ergens achter blijft hangen.

Maar het lukt… Ik ben aan de andere kant gekomen en heb geen spieren of iets anders verrekt, en dat is wel eens anders geweest als ik van die rare capriolen uit moest halen om aan de andere kant te komen.

Keer om… Keer om… Al een paar keer heeft die GPS Miep mij zo het bos ingestuurd, en ik ben er een beetje klaar mee. En na de wijngaard van de Holdeurn die toch niet open is, weet ik het zeker. Ik ga er een eind aan breien… Ik ga naar huis schaatsen kijken, daar is het echt weer voor.

Dus kijk ik waar ik ergens op de bus terug naar Nijmegen kan stappen. Bij Pretpark Tivoli in Berg en Dal kom ik uit het bos, en wandel over de Oude Kleefsebaan naar Nijmegen. Daar zie ik al gauw een bushalte, maar aangezien de bus nog niet komt wandel ik naar de volgende bushalte.

En zo gaat het nog een paar bushaltes verder totdat de bus mij voorbij rijd, en ik in feite niet de boot maar de bus gemist heb. Gelukkig komt over 15 minuten alweer de volgende, en wandel ik nog een halte verder. Over 7 minuten komt ie al, en zo heb ik toch nog wat kilometers gewandeld langs het bushalte parcours.

De bus sluit mooi aan op de trein, want ik ben de laatste die instapt. Om 13:04 uur roep ik… “Schat ik ben weer thuis”…

Mijn schat… “Nu al, ik had je nog niet verwacht.” Nee dat had ik zelf ook niet gedacht, maar soms loopt het wat anders. Ik heb fijn gewandeld en daar gaat het om.