Zoals op elke ochtend afgelopen week beginnen ook vandaag mijn vogeltjes om 06:30 uur te fluiten. Wat is dat toch heerlijk wakker worden met een zacht muziekje, en op de achtergrond het getilp en koekoek… koekoek… vogeltjes. Eerst zacht… en als je niet reageert nog een beetje harder.

Gisterenavond en ook deze ochtend hebben wij de restjes opgemaakt, want op zaterdagmiddag gaan wij weer naar huis. Maar eerst nog een laatste wandeling, en niet de minste. Het is maar om en nabij de 8 km, maar wel behoorlijk veel klimwerk vertelde Rikus. En er zijn stapstenen verdwenen, dus moeten wij op blote voeten door de beek is de verwachting.

Alles is ingepakt en om kwart voor negen rijden wij naar Casbas de Huesca. Het heeft de hele nacht geregend, maar op het moment suprême is het droog. Toch vertrekken de meesten van ons met de regenjas aan.

Na de laatste instructies voor Aart, begeven wij ons op pad, en lopen nog even langs de kerk, waar ze de Kerstster nog niet verwijderd hebben. Het is even zoeken naar de roodbruine bordjes van de Camino Natural Hoya de Huesca, maar eigenlijk hoeven we dat niet, want zowel Rikus als Marjolein hebben een GPS apparaat waar de coördinaten van de vorige keer in staan.

We wandelen langs een Ermita en een oud klooster. Om er te komen moet je met een steil pad er naar toe. Alleen Hanneke en Marjolein gaan er naar toe. Wij lopen zachtjes door…

Daar waar een prachtige amandelboom in bloei staat, probeer ik mij met deze prachtige boom te vereeuwigen..

Het wandelpad was tot nu toe glooiend, maar dan gaat het weer via een keien pad, tussen de rotsen naar beneden. Rikus waarschuwt iedereen om extra voorzichtig te zijn, nu het geregend heeft en stenen en klei erg glad kunnen zijn.

Hanneke loopt voor mij, en zo kan ik af en toe een foto maken, om goed te laten zien wat het hoogte verschil is, en wat voor klauter partijen wij moeten verrichten. In 20 minuten tijd dalen wij zo’n 100 meter af, naar de rivier die ver beneden ons stroomt. Het is echt uitkijken geblazen, en na mijn eerdere uit glijders ben ik voorzichtig, misschien wel te voorzichtig geworden.

En dan zijn wij bij de rivier waar wij kunnen zien, hoe het water in al het natuur geweld hier te keer kan gaan. Ook de brug waar wij overheen moeten is deels weggespoeld. En van het stuk wat er nog staat zijn enkele planken verdwenen. Rikus neemt alles in ogenschouw en kijkt hoe hij aan de overkant kan komen.

Het is te doen zegt hij en een voor een wagen wij het er op. Het moeilijkste is om  aan het eind er weer af te komen, maar Rikus helpt ons daarbij. Als wij aan de overkant zijn, gaat het weer omhoog…

En dat via een houten ladder, die eigenlijk best wel fijn loopt / klimt, maar misschien wel 50 meter overbrugd. Ik ben dan ook kei kapot als ik boven kom. Aangezien dat ik haantje de voorste ben, maak ik nog maar gauw een filmpje.

En dan gaat het weer naar beneden, en Jullie begrijpen het al… dat gaat via een rotsig pad. Beneden zou er een brug moeten zijn…  maar die is weg geslagen door het natuur geweld.

---

Wij moeten 2x een oversteek maken… de eerste is zeker 10 meter breed en snelstromend. De 2 tweede gaat makkelijker. Maar we komen aan de overkant en hebben, op de voeten en benen na alles droog gehouden.

Aan de overkant drogen wij ons af, en klimmen een stukje naar boven waar we eerst een pauze houden. Dat hebben we wel verdiend.

Aan de overkant drogen wij ons af, en klimmen een stukje naar boven waar we eerst een pauze houden. Dat hebben we wel verdiend.

En dan gaat het naar Bierge wat het eindpunt is van onze Camino Natural Hoya de Huesca. In de verte zien wij het al liggen, maar het is zeker nog 3 km lopen en wacht er ons nog een flinke klim.

Het is nog even flink zwoegen voordat wij echt boven zijn. Marjolein maakt nog een laatste foto met de amandelboom en kerk op de achtergrond.

In Bierge gaan we nog even naar de kerk, en zoeken daarna het busje van Aart op. Met ons allen doen wij nog lunchen, waarna we de boel inpakken en afreizen naar San Sebastian.

Vandaag ging het…

LANGS MOOIE RIVIEREN