Dat is wat ik vandaag ga doen, maar ik kan het net zo goed een ‘Van A naar B wandeling’ noemen. In januari wandelde ik met het Sint Jacob Genootschap Regio Den Bosch, over een kletsnatte Kampina in de omgeving Boxtel. Dat had zoveel leuker kunnen zijn als het zonnetje had geschenen, en het een stuk minder geregend had..

Ik wilde nu weer over de Kampina wandelen, maar dan een stuk zuidelijker in een gebied waar ik nog niet eerder was. En dan vanaf station Best (A) en dat vulde ik ook in op Komoot, en (B) zou dan station Oisterwijk moeten worden. Komoot zoekt dan de mooiste paadjes uit voor mij, en kom ik op 23,5 km uit. Om half 7 stap ik vanmorgen op de trein, en een uurtje later kon ik aan mijn wandeling beginnen.

En dat gaat de eerste vijf kilometer over boerenland wegen en paden, en dat is niet het meest interessante van een wandeling. Maar na 6 km begint het dan toch echt… Mijn vest had ik al heel snel uit gedaan, maar nam ik een pauze dan deed ik hem toch maar even aan. Op Komoot hebben andere wandelaars en fietsers highlights aangegeven, en die klik ik af en toe aan om te zien of het de moeite waard is.

Zo heeft iemand aangegeven dat het veld wat ik nu oversteek erg nat zou zijn. Dat zal een maand geleden zeker het geval zijn geweest. Maar nu kan ik er goed overheen lopen, al kan ik wel merken dat het erg nat is geweest, want het het loopt wel zwaar.

Na 11 kilometer kom ik het bordje –

tegen… Er staat een bankje waar ik even wil pauzeren, maar de wind vind ik niet prettig en wordt het maar een korte stop. Iets verderop kom ik een vogelaar tegen, die met zijn verrekijker in de verte staat te turen. Hij heeft een Geel en een Rietgors in het vizier als ik hem er naar vraag, en verderop hoort hij de Putter. Even verderop staat zijn auto, met daarin een telelens. Als het interessant is gaat hij hem nog halen, maar vooralsnog tuurt hij nog steeds voor de verrekijker.

Na zo’n 15 kilometer wandel ik over deze Natte Natuurparel, zoals het hier genoemd word. Het is een kilometers lang pad met links en rechts vennen. In de verte zie ik een hele groep runderen… Ik heb het er niet zo op, zeker in deze tijd nu er ook al jonge kalfjes zijn. Het pad is zo kronkelig dat ik niet goed kan zien waar ik deze runderen passeer, of dat ze midden op het pad staan. Gelukkig is dat niet het geval en houd ik ze met één oog in de gaten.

Even verderop dient zich een nieuw probleem aan… want waar je normaal een doorsteek kan maken tussen twee vennen, staat het pad onder water. Ik ben inmiddels wel wat gewend na mijn laatste Camino, maar hier heb ik niet op gerekend. Ik ben ook maar alleen en ga ik niet in mijn uppie hier doorheen waden. Voor hetzelfde geld zak ik tot mijn schouders weg, dus dat ga ik niet doen.

Maar wat nu… Terug betekent, dat ik zeker twee kilometer terug moet wandelen en weer langs de runderen moet. Op mijn Komoot navigatie zoek ik naar een oplossing, en die vind ik door mij te begeven in een gebied waar ik niet mag komen. Ik vind een paadje en loop ongeveer 200 meter door een stilte/rustgebied voor dieren. En dan ben ik weer terug op de route, want de de Komoot Miep zegt dat de navigatie hervat wordt.

Na dit intermezzo zoek ik maar meteen een bankje op, maar ook hier is het geen pretje om te zitten. Het waait mij te hard… dus op naar het volgende bankje waarvan ik hoop dat het enigszins beschut ligt, en die vind ik een eindje verderop aan een prachtig ven. Er zitten wel twee dames maar ik vraag of ik er bij mag komen zitten, het is immers bijna 12:00 uur en tijd voor de lunch.

Er ontstaat een leuk gesprek met Moeder Ria en Dochter Gudrun, want ze vragen of ik veel wandel en of ik er al veel kilometers op heb zitten. En dat kan ik alleen maar beamen want ik heb al bijna 17 kilometer gewandeld, en ik moet nog 6 km naar het station in Oisterwijk. Natuurlijk gaat het gesprek ook over mijn Blog en over al mijn wandel belevenissen. Ook Gudrun verteld dat zij wandelt en met het Kustpad bezig is en vraagt waar zij mijn Blog kan volgen.

En daar heb ik mijn visitekaartjes voor laten maken, dat is een stuk handiger uit te leggen. En zo nemen wij afscheid van elkaar. Ria en Gudrun gaan links en ik sla rechtsaf en wandel mijn laatste kilometers naar Oisterwijk. Mijn navigatie zet ik uit want mijn telefoon is na 17,5 km bijna leeg. Ik heb altijd mijn powerbank bij, maar daar heb ik niets aan als ik het kabeltje ben vergeten.

Dus die laatste 29% houd ik liever voor bellen en hier en daar nog een foto. Rond 13:00 uur ben ik bij het station en reis ik weer naar huis. Ik kan er vandaag weer 25 km bij schrijven en kom zo aardig aan mijn honderd kilometer in de maand, en de maand is nog niet eens voorbij.