Een van mijn favoriete wandelgebieden ligt onder de rook van Den Bosch, en is niet zo heel ver rijden van mijn woonplaats Oss. Ik rijd dan naar de parkeerplaats… rechts van Halder, net buiten het buurtschap. Daar moet ik ook naar toe om te parkeren voor de wandeling bij de Essche Stroom aan de andere kant van de doorgaande weg naar Sint Michielsgestel.

Links ligt Halder… Rechtsaf parkeren voor Halder en Essche Stroom.

Gisteren heb ik nog gauw een route in elkaar geflanst op Komoot, en mijn voornemen is om langs het meanderend gedeelte van de Essche Stroom te wandelen.

Het is kwart over zeven als ik de parkeerplaats verlaat. De zon is nog niet zo lang op en er hangt wat nevel boven de velden. De thermometer geeft 8 graden aan en ik heb alleen mijn icebreaker vest aan. Dat moet te doen zijn, ik loop mij vanzelf warm…

Voor mij uit loopt een mevrouw met haar hondje, ik kan haar geen ongelijk geven want het is echt een prachtig gebied om je hond uit te laten, en om hier te  wandelen. Maar je kunt ook wel zien dat het met alle nattigheid van de afgelopen maanden, het hier tot voor kort onbegaanbaar moet zijn geweest.

Zoals ik al vertelde heb ik iets in elkaar geflanst, maar zit er in mijn hoofd iets anders dan waar die Miep van Komoot mij heen wil sturen. Ze hamert er maar op dat  ik om moet keren… “U hebt de geplande route verlaten. Zoek naar een alternatief.”

“De route ligt 80 meter achter je… De route ligt 300 meter links van je… De route 1100 meter achter je.” Jullie begrijpen het misschien al, ik luisterde niet naar haar en zocht mijn weg langs dit mooie meanderende riviertje.

Ik heb hier al eens eerder gewandeld maar dat was in 2020, een hele tijd geleden. Toen ging het ook over de twee hangbruggen die hier het riviertje kruisen, maar als ik er overheen wandel en in mijn geheugen ga graven, is mijn herinnering dat het toen veel minder wiebelde dan nu.

Maar ik kom er veilig overheen, en bij het tweede bruggetje doe ik het maar wat kalmer aan, en wiebelt het ineens een heel stuk minder.

Ik kom op een punt dat ik moet kiezen… Doen wat die Miep zegt, of gewoon mijn eigen ding… Ik sla dus rechtsaf en doe mijn eigen ding. Via weggetjes in het buitengebied zoek ik mijn weg naar Sint Michielsgestel, want vanaf daar wil ik langs het riviertje de Dommel terug wandelen naar Halder.

Omdat ik hier vaker wandel weet ik dat het 1,8 kilometer lange pad erg saai is te noemen. Als het kan probeer ik het te vermijden, maar nu moet ik er toch overheen. Zo halverwege staat een man met een verrekijker op statief de verte in te staren. Hij bestudeerd de vogeltrek zegt ie, maar ik zie ze niet vliegen. Hij wil ook niet op de foto, anders had ik het Jullie kunnen laten zien.

En dan zie ik in de verte eindelijk Kasteel Nieuw-Herlaer, een Rijksmonument wat stamt uit de tijd rond 1621. De huidige bebouwing stamt uit de 19e eeuw en was in gebruik als klooster en gesticht.

Halder is een klein buurtschap en er wonen een 70 Haldernaren. Ik vind het een heerlijke plek om te zijn. Net over de brug staat een bankje waar ik graag pauzeer, en nu in het zonnetje is het heerlijk toeven. Ik heb geen haast en vraag aan een voorbijgangster of zij een foto van mij wil maken. Dan sta ik er ook een keer op.

Aan deze kant van de Dommel wandel ik nog een kilometer verder en maak een foto op de plek waar de Essche Stroom in de Dommel stroomt.

Een eindje verderop gaat het pad rechtsaf en wandel ik het prachtige natuurgebied van Haanwijk in. Het verveeld nooit hoe vaak ik hier ook kom, en daarom ga ik 2 kilometer verder weer op een bankje zitten genieten. Alleen maar zitten genieten van alles wat er in beeld komt…

Er komt een meneer voorbij wandelen, en vraagt of ik de reeën al gezien heb. Waar dan vraag ik… Achter je zegt ie. Ik antwoord dat ik ze dan niet kan zien, als ik op het bankje vooruit zit te kijken. Dus sta ik op en kijk om, en inderdaad grazen er in de verte een drietal reeën.

Maar ik moet verder want ik wil naar het volgende bankje, en dat is in het Sterrenbosch en weer 2,5 kilometer verder. Dit is toch het mooiste wat er is vind ik. Die prestatie drang heb ik sinds mijn eerste Camino naar Santiago de Compostella, achter mij gelaten. En dat is een heel fijn gevoel.

Onderweg naar het bankje in het Sterrenbosch, kom ik een grondwatermeter tegen die ik nog niet eerder gezien heb. Het is ook vrij nieuw vermoed ik want Staatsbosbeheer is het hier rondom Out Herlaer opnieuw aan het inrichten.

Komoot begint zich te roeren en verteld dat ik de route heb verlaten. Je zou toch denken dat die Miep inmiddels wel weet waar mijn mooiste plekjes zijn in dit gebied. Stoïcijns vervolg ik mijn pad op de manier die ik voor ogen heb. Nog een klein stukje en dan ben ik er… Het Sterrenbosch een idyllisch plekje om te zijn… Zitten en genieten, meer niet.

Het ligt zo dichtbij de A2 dat je zou denken dat je er last van hebt, maar je hoort niets. Nou moet ik er wel bij zeggen dat mijn oren geen goede raadgever zijn.

Gelukkig zit er niemand op het bankje tegen het bakkershuisje, maar al die tijd dat ik er zit komt er helemaal niemand voorbij. En dat is toch raar want het ligt aan de wandelroute van Camino Brabant, en het is gewoon lekker weer om te wandelen.

Ik schrijf hierboven een genot om hier te wandelen. Nu is dat altijd zo maar vandaag werkt het heerlijke zonnetje daar wel aan mee. Inmiddels ben ik al aan de terugweg begonnen, en wandel via het Dooibroek en Haanwijk terug naar naar Halder.

Ik heb nog nooit meegemaakt dat het Theehuis van Haanwijk open was als ik er voorbij kwam, maar nu dus wel. Alleen zit het nu aan het eind van mijn wandeling, en ga ik lekker thuis mijn thee drinken. En zo wandel ik over het laantje terug naar Halder.

Als ik terug ben op de parkeerplaats van Halder en Essche Stroom, maak ik nog een laatste foto op de plek waar het vanochtend begon.

Om half een ben ik thuis voor de thee…