Het stond al heel lang in de grondverf… Een wandeling met Rianne, een Brabantse Blogger uit Venlo. En zo reis ik vanmorgen met de auto naar het Limburgse Well. Om 11:00 uur hebben we afgesproken bij Bezoekers centrum Maasduinen, dus zo rond tien uur rijd ik thuis weg. Mijn navigatie miep zegt dat ik er om 10:55 uur zal zijn, en deze keer heeft zij gelijk. Ik parkeer een parkeerterrein te vroeg maar wat maakt dat nu uit, want ik kom om te wandelen en een paar meter meer of minder maakt niet uit.

Ik trek mijn wandelschoenen aan en pak mijn spullen, waarna ik naar het volgende parkeerterrein loop, waar ik met Koffieleut Rianne.. heb afgesproken. Ik heb haar nog niet eerder gezien maar op het parkeerterrein zie ik iemand naar mij toe lopen, waarvan ik denk dat dit Rianne wel eens zou kunnen zijn. Als twee bekenden van elkaar begroeten wij elkaar, en het voelt meteen vertrouwt. Kan ook bijna niet anders want ik volg haar al een tijdje, maar niet zo dat ik alles lees. Maar zo weet je al het een en ander van elkaar…

Voorstel van Rianne is om eerst koffie te gaan drinken in het Bezoekerscentrum Maasduinen, en ligt midden in Nationaal Park De Maasduinen en hangt in de oude sluis die het Reindersmeer met het Leukermeer verbind. In dit bezoekerscentrum is ook Bosbrasserie in de sluis… gevestigd.

Het is vanzelfsprekend dat dit dé startplek is om het Nationaal Park te verkennen, en dat doen wij dan ook als wij onze koffie op hebben. Er zijn van hieruit een drietal wandelingen, en wij kiezen voor de rode die 8 km is, en onderweg eventueel in te korten is naar 4 of 6 kilometer.

Mei vorig jaar was ik al eens hier wezen wandelen, maar maakte toen een andere route o.a. langs het kasteel van mijn jeugd herinnering Kasteel Well, en liep toen langs het Leukermeer en een klein gedeelte van die Reindersmeer. Nu lopen wij er helemaal omheen en is het hier een oase van rust en helderblauw water.

Mooie bospaden wisselen elkaar af met open gebieden waar de wind vrij spel heeft, maar vandaag merken wij al dat het zonnetje aan sterkte wint. De jas gaat al snel uit maar mijn vest houd ik aan. Regelmatig ploeteren wij hier door het losse zand. Van Rianne hoor ik dat het in de natte periode van een paar maanden geleden er hier ook bijna niet te lopen was.

Bankjes zijn er in overvloed, en bijna op elk mooi punt kun je genieten van het mooie uitzicht. En dat is ook wat wij doen, gewoon even zitten en wat eten. Daarna gaat het weer verder en volgen wij de rode route, maar door ons geklets onderweg missen wij toch ergens een pijltje. Eigenlijk kan dat niet want als we zo dicht mogelijk langs het meer waren blijven lopen, zou er toch niets mis kunnen gaan.

Maar deze twee Rianne’s krijgen het toch voor elkaar om een groot stuk door niemandsland te wandelen. Gelukkig heb ik dan altijd mijn Komoot navigatie bij de hand, waar ik deze route mee op neem. En zo komen wij al weer gauw op het (r)echte pad uit. Pas als wij bijna aan het eind van onze route zijn gekomen, komen wij ook de eerste wandelaars van vandaag tegen. Het is echt een oase van rust hier, al zal dit hier in de zomer wel anders zijn.

Terug bij de Bosbrasserie sluiten wij af met koffie en ander lekkers, en dan is het bijna tijd om afscheid te nemen zodat wij voor de spits weer thuis kunnen zijn. Beiden waren wij het er over eens dat het voor herhaling vatbaar is.

Op het parkeerterrein bij de Bosbrasserie neem ik afscheid van Rianne, en wandel over de sluis terug naar het parkeerterrein waar ik mijn auto heb staan. Voor de spits ben ik weer thuis. Het was een Blogdate- wandeling waar zeker een vervolg op gaat komen, ergens tussen Venlo en Oss. Mogelijkheden genoeg zou ik denken…