Al een twee weken heb ik last van een zeurende kies. Dat vraagt om een bezoekje aan de Tandarts, maar ik ben heel goed in iets uitstellen. Telkens is er wel weer een goede smoes om niet te gaan.

Het is niet dat ik bang ben voor de tandarts, want op 10 jarige leeftijd liep ik al bij de Radboud Universiteit voor een gebit wat eerder paste bij iemand van 80 jaar. Het stond kriskras door elkaar en ik was een interessant studie object voor aankomende orthodontie studenten. Gelukkig maar dat er ook een professor bij was om alles in goede banen te leiden.

Tot aan mijn twintigste jaar ben ik daar onder behandeling gebleven. Dus bang voor de tandarts ben ik beslist niet, maar ik ben ze een beetje moe. Want elke keer is het wel iets wat er aan moet gebeuren.

Vandaag was het zo ver om de kies aan een nader onderzoek te laten onderwerpen. Een tijd geleden had de tandarts al gezegd dat deze kies aan het einde van zijn latijn was, en een volgende keer getrokken zou moeten worden. Dus ik had er al een beetje op gerekend. Foto’s gemaakt… en ja hoor hij moest er uit. Naast deze kies een andere, waaronder de vulling een gaatje zit.

Nu zijn de meeste trekkingen bij mij bijna een bevalling, en gaat het bijna nooit in een keer goed. En ook hier breekt ie af, en moet er wortel voor wortel getrokken worden.

Maar het is gelukt en maandag moet ik terug voor de andere kies met het te vullen gaatje.

De plannen voor vandaag gaan in de ijskast. Vandaag is het wachten tot de verdoving is uitgewerkt, en de napijn uitzitten.

Wordt vervolgd…