Als er iemand iets te vieren heeft, zijn wij er graag bij, en slaan een uitnodiging ook maar zelden af. En evengoed houden wij van een feestje, als wij zelf iets te vieren hebben.
Zo ook deze keer… de reden voor een feestje houden we maar even in het midden, maar het heeft te maken met een mijlpaal ergens in juni.
Gisteren besloot ik de uitnodigingen hiervoor zelf weg te brengen. Even een volgorde bepaald, en met Komoot een route gemaakt… oei 20,5 kilometer, is toch wel erg ver voor een rondje door de stad. Nou ja, ik kan het nog altijd splitsen en de volgende dag de rest doen.
En net als van de week, mijn woensdag wandeling naar de Maashorst, gaat dit ook van een leien dakje. Als ik zo’n 13 km gewandeld heb, vraag ik mij af of ik de wandeling zal splitsen. Want de laatste drie uitnodigingen liggen niet lekker op de route. Na 16 km is het linea recta naar huis, of toch nog die drie wegbrengen. Het wordt die drie wegbrengen, dan ben ik er mooi vanaf.
Het blijkt toch niet zo’n goede keus, want daarna begint er wat te broeien in mijn, hoe kan het ook anders, mijn Kreunvoet. Ik ga steeds moeilijker lopen, en ga ergens zitten om mijn schoen en voet eens nader te bekijken. Het kijkt wat rood aan mijn voetboog, waar mijn voet het inlegzooltje raakt. Hier kan ik verder weinig aan veranderen… had ik nu maar Wandelwol… bij mij gehad. Ik besluit verder te wandelen.
Het gaat steeds moeizamer… lopend over het fietspad plaats ik mijn linkervoet in de zachte berm… Hmm, dat verlicht een beetje. Na 17,7 km kan ik nog steeds beslissen om de kortste route naar huis te nemen, of de laatste twee uitnodigingen weg te brengen. Eigenwijs als ik ben loop ik toch de andere kant op. Bij het Urban Park ga ik nog maar eens op een bankje zitten, en doe mijn schoen uit. En wat ik al dacht is waarheid geworden… Een kapotte blaar zo groot als een 2 euro muntstuk… Ai, ik besluit er een papieren zakdoekje erover te leggen, en mijn sok aan te doen.
Nog maar even doorbijten dan zijn die laatste twee ook bezorgd, en zo strompel ik zonder enige souplesse verder. Na 18, 9 kilometer kan ik eindelijk naar huis, zij het niet dat Komoot mij nog met een klein omweggetje door het Sibeliuspark stuurt. Ik besluit er maar gehoor aan te geven, die paar meters maken nu ook niet meer uit. En ik kan nog altijd even op een bankje gaan zitten, maar het eerste is bezet door een zestal jonge knullen. Op het tweede bankje bij de vijver zit ook al iemand, maar vraag toch of ik erbij mag komen zitten.
Er ontstaat tussen deze aardige Turkse jongeman met fatbike en mij, een leuk gesprek. Hij vraagt of ik aan het wandelen ben, waarop ik vertel dat ik wat post aan het rondbrengen ben. “Heeft U dan geen fiets?” Want hij kan niet begrijpen dat ik dan ga lopen. “Ik moet zo gaan werken bij Atman Markt, drie dagen in de week, want ik ben 17 en ik wil mijn motorrijbewijs gaan halen, en daarvoor ben ik aan het sparen.” Toevallig ligt die Atman Markt bij mij schuin tegenover op het plein, en weet dat ze daar heerlijke Turkse pizza’s verkopen. Daarnaast heb ik motor gereden, en zo hebben wij aan gesprekstof geen gebrek.
Ik vergeet voor even mijn blaar, en als ik weer verder ga is het nog maar een kilometer wandelen… Fluitje van een cent!
Vanwege die blaar heb ik vannacht slecht geslapen, en mijn schoeisel dit weekend zal niet meer zijn dan mijn pantoffels met een dot Wandelwol in mijn sok.
Dit is een prachtig verhaal
Maar wel jammer met je voet beterschap ❤️🩹
Dank je wel Maria. Met die blaar komt het wel weer goed. even wat rust gunnen, en bij de volgende wandeling preventief wandelwol in mijn sok stoppen.
Al doende leert men succes
Heerlijk zo’n gesprek.
Pech van die blaar … ik heb sinds mijn laatste pijnlijke (blaar)ervaring altijd extra wandelwol in mijn rugzak. Nooit meer nodig gehad sinds ik het tegenwoordig ook preventief gebruik op kwetsbare plekken.
Ik had alleen mijn kurken rugtasje bij mij. ach het is maar in de stad. Maar daar heb ik nooit wandelwol of pleisters in zitten. Eeuwen geleden dat ik een blaar had trouwens.
Snap ik … ik mijn kleine rugzak zit ook niets.
Maar de volgende lange wandeling door de stad,. heb ik het voortaan bij.
Wat een prachtig verhaal en ook weer zulke mooie foto’s
Wel jammer met je voet wens je veel beterschap groetjes
Vandaag komt er van mijn wandelactiviteiten weinig terecht. Vandaag voorbereidingen voor een diner. En zowaar krijgen we het over de Ossekop Camambert, die in Oss wordt gemaakt. En lekker dat die is. Kan dus ook niet anders.
Ja die ken ik, die van Boer Spierings. Geniet van je diner. Altijd fijn gezamelijk dineren!
Doorbijten, doorzetter, volhouden, niet zeiken maar doorgaan. Volgens mij is het allemaal van toepassing op jou 😂😂. Maaaaar, als het het niet gad gedaan dan was je een leuk gesprek misgelopen 😉💪👍
Niet zeiken maar doorgaan…Het klopt wel een beetje, en zeker wat het wandelen betreft. Al zit ik nu met de gebakken peren, met een open blaar. Ik zal hem even rust moeten gunnen.
Ja dat gesprek was echt leuk😄
Rianne op pantoffeltjes aan de Leuvense stoof 🙃
Die pantoffels zijn nu het belangrijkste. Moet vanmiddag naar een verjaardagsfeestje… zal op mijn pantoffels zijn😉
Knap hoor, petje af…
Die ehh wandelwol… als je er een dot uitplukt, is dat dan voor eenmalig gebruik offe? Klinkt wel interessant namelijk, ik krijg na een km of 3 (ondanks goede wandelschoenen) altijd kramp in mijn ‘ringvinger’-teen…
Dank je wel! Zo’n dot wandelwol kun je meermaals gebruiken, tot het gewoon op is. Je merkt dat vanzelf. Ik zweer erbij. Vroeger gebruikte ik vette watten, maar dat blijft aan je sok plakken en laat zich moeilijk verwijderen. Deze wandelwol werkt helend en plakt niet aan je sok.
Mooi, overal die bloeiende bomen en struiken! En je voet inmiddels al weer wat beter?
Mijn voet zal ik de komende week rust moeten geven, want de blaar is nog niet dicht. En eind volgende week wacht het Pieterpad.
Je hebt nog even gelukkig!
Daar ben ik wel blij om🤞
Ja, kan ik me voorstellen. Je moet met hele voeten op pad!