Al sinds 2024 volg ik het Blog van Maria… van “Grutje vertelt”… Wij kregen ook een goede band van Blogvriendinnen onder elkaar, en zodoende ben ik al een paar keer bij Maria thuis geweest. Want Maria met haar 92 jaar woont nog steeds zelfstandig in het Brabantse Volkel, niet zo heel ver van mij vandaan.
Zij verkeerde buiten haar slechtziendheid en slechte gehoor, nog altijd in een goede gezondheid. Maar met het plotseling overlijden van haar schoonzoon op 10 augustus j.l. heeft zij een flinke terugslag gehad.
Vandaag was ik bij haar… want sinds haar enigszins verward geschreven blog op 10 september, kreeg ik geen contact meer met haar. Zij reageerde niet als ik haar een email, of een WhatsApp stuurde. Ook gisteren nog geprobeerd om contact te leggen, maar het blijft stil.
Daarom mijn besluit om maar eens poolshoogte te gaan nemen. Toen ik aanbelde, zag ik via de openstaande deur in de hal, dat Maria met de rug naar mij toe aan de keukentafel zat. Gelukkig dacht ik meteen… “zij leeft nog.”
Er werd open gedaan door iemand, naar wat ik later hoorde van de 24uurs zorg. Toen ik Maria zag moest ik toch even slikken, want zij had een flinke jas uitgedaan zoals dat heet. Zij herkende mij nauwelijks, al werd dat later wel wat beter. Het gaat op en af met haar hoor ik van de mevrouw van de 24 uurszorg.
Wat Maria precies mankeert, en hoe dit zo gekomen is nog niet helemaal duidelijk. Maar dat zij niet meer alleen kan blijven wonen is wel duidelijk, en dan is het maar goed dat dit soort zorg voorhanden is.
Als ik het over mijn blog heb, veert zij als het ware op, en vraagt zij of ik haar kom helpen. Dat deed ik bij mijn vorige bezoeken aan haar ook. Maar even later is haar aandacht weer op de krant gevestigd.
Een samenhangend gesprek voeren is lastig voor haar, en het doet mij pijn om haar zo te zien. Ik drink nog een koffie met haar, en beloof haar gauw weer eens te bezoeken.
Dan neem ik de appelflappen mee, want die kreeg ik altijd van Maria als ik op bezoek kwam.
Wordt vervolgd…
Och, dat is droevig 😢.
Ik vond het altijd zo knap van haar om op die leeftijd nog zo bij de tijd te zijn. Wat is dit dan snel gegaan😮💨
Na haar laatste Blog lukte het mij niet om contact met haar te maken. Erg triest dit😥
Spijtig te lezen dat Maria ineens zo achteruit is gegaan. Soms zijn we hier allemaal schepen, die elkaar herkennen en voorbijvaren zonder de kapitein te kennen. Blij dat jij zo lief was om even bij haar binnen te springen. We zouden meer vuurtorens in elkaars bestaan moeten zijn. Ik hoop dat haar toestand nog wat betert. 🌻🌻🌻
Dat heb je mooi omschreven Belinda. Ik hoop het ook, dank je.
mogge Rianne
ik volgde haar niet , maar trof de naam zo hier en daar
92 en zo nog bezig zijn , ik teken er voor
maar het is snel anders gegaan lees ik wel
fijn dat je ff op de koffie ging
geniet de dag
Ik ging met regelmaat op de koffie, en als je dan niets meer van haar hoort.wordt je toch ongerust.
Ach wat verdrietig dat zij zo achteruit is gegaan. Lief van jou om poolshoogte te gaan nemen.
Was er ook echt ondersteboven van toen ik haar zag, zo’n zielig mensje zo broos…
De berichtjes die ze schreef worden nu al gemist, maar wat mooi van je bezorgde inborst om op onderzoek uit te gaan.Vrienden voor het leven zou ik zegge.
Was altijd leuk om haar blog te volgen. Want Maria probeerde zo goed als mogelijk was, de bloemetjes nog te plukken.
We hadden er natuurlijk al contact over gehad maar nu ik haar zo op de foto zie, maakte het me toch wel erg verdrietig.
Het was zo’n zielig hoopje vergeleken, met zoals ze op deze foto staat. Toen kreeg ik het ook te kwaad.😥