Weer een maand aan kilometers sprokkelen achter de rug. Het begon met een prachtige wandeling, gemaakt op 2 oktober vanuit ons vakantieadres op Lesvos Griekenland. Maar daarna was het kommer en kwel en kwam er van wandelen maar weinig terecht.

De ene maand is de andere niet, dat blijkt wel weer… maar ik heb toch weer wat mooie foto’s kunnen verzamelen.

Afgelopen vrijdag ging ik nog op pad voor mijn laatste wandeling van deze maand, en combineerde dat met een bezoek aan Blog vriendin Ellen, die na een operatie aan haar voet enkele weken aan haar huis gekluisterd is.

Ellen ken ik al zo’n zes jaar, en in die tijd heb ik een fijne band met haar opgebouwd. Effe op ziekenbezoek gaan is dan ook vanzelfsprekend. Voor de middag bij Ellen en na de middag wandelen. Mijn oorspronkelijke plan om bij haar in de buurt te wandelen, heb ik in verband met de vrijdagmiddag spits, laten varen.

Daarom iets dichter bij huis, en straks nog maar twee verkeersknooppunten over, te slechten na de wandeling. Ik start op het parkeerterrein van Kasteel Hernen. Vanaf hier ga ik rechtsom langs het kasteel, en wandel over prachtig aangelegde paden naar het buitengebied. Ik ben hier vaker geweest, maar wandelen rondom een kasteel blijft mij telkens weer fascineren, en daarom keer ik daar ook vaak terug.

Vanaf Hernen wandel ik via een doorgaande weg naar Bergharen. Meestal saai zo’n weg, maar een andere mogelijkheid is er bijna niet, want de andere mogelijkheid neem ik op de terugweg. Het enige moment waar ik even bij stil sta op deze weg, is om een foto te maken van een kar met pompoenen. Pompoenen die hun beste tijd al lang voorbij zijn, alsmede de bordjes om ze aan te prijzen.

In Bergharen staat een bezoek aan de Mariakapel Onze-Lieve-Vrouw ter Nood Gods gepland, waar ik een kaarsje ga opsteken voor Ans een goede vriendin. Ook deze kapel heb ik al eens eerder opgenomen in een wandeling in deze buurt. Het zijn van die bijzondere plaatsen die ik graag wil blijven delen.

Links en rechts van de grote Mariakapel staan twee gebedshuisjes waar je een kaarsje kan branden, dus daar ga ik eerst heen. Het raam is van glas en lood en bied een mooi zicht op De Verrekijker Molen waar je tegenwoordig ook in kunt overnachten.

Ik kijk nog een beetje rond, en verlaat dan dit terrein weer via het pad wat mij langs de molen leid. Ik had nog naar het bos stuifzandgebied ten noorden van Bergharen willen wandelen, maar een wekenlange opspelende verkoudheid weerhoud mij hiervan. Ik kijk daarom dan ook in mijn navigatie, of ik ergens een stuk kan afsnijden, en gelukkig is die er ook.

Een klein stukje gaat het nog door Bergharen met zijn imposante kerk, dan door de polder met verschillende waterlopen. Daarbij passeer ik ook nog het oude Protestants kerkje van Bergharen.

Ik heb al verschillende keren mijn jas uit willen doen… Het zonnetje schijnt en het ziet er zo mooi uit, maar met twaalf graden is het toch te koud voor mij. Dus doe ik alleen maar mijn rits los, lijkt mij ook verstandiger nu ik nog steeds niet van mijn verkoudheid af ben.

En dan ben ik weer op de terugweg naar Hernen. Het is een heel ander gebied dan wat je van een polder verwacht, en dat maakt het wandelen hier erg leuk.

Omdat hier verschillende waterlopen zijn, en ook verschillende waterhoogtes, is er bij stuw Het Riet een vislift geplaatst. Daar wil ik het fijne van weten en hoop dan ook dat ik wat vissen zie in de lift. Maar dat is niet het geval, want aan de binnenkant van het doorkijkglas zitten condens druppels.

En zo kom ik na 8 km weer in de buurt van het kasteel, en maak nog wat foto’s daar. Ondanks dat ik mij niet helemaal top voelde, was het toch weer fijn om op pad te zijn. Hopelijk lopen mijn kilometers in november wat gemakkelijker.

Met de 8,5 km van vrijdag kom ik in oktober uit op 34,5 kilometer. De teller voor dit jaar staat nu op 1055 km.