Wat een nacht Pfff. Echt lekker geslapen heb ik niet… het was broeierig en de door slaap kreeg ik maar niet te pakken. Daarnaast heb ik een paar keer op moeten staan vanwege kramp in mijn kuiten. Toch stond ik fris naast mijn bed, toen mijn wekker niet af liep om half zeven.

Even douchen, koffer inpakken en op weg naar het frühstück buffet in het hoofdgebouw. Daarna nog een selfie op het toilet met een bijzonder iemand…

Om 7:45 uur vertrekt de bus weer en rijden vandaag nog door een stukje Duitsland, en rijden door Oostenrijk en Slovenië naar Kroatië. Het is de reis van de vele lange tunnels die wij moeten passeren. Het is ook een dag van veel regen onderweg… maar hadden wij dan weer een tunnel doorkruist, was het aan de andere kant vaak weer zonnig.

Onze chauffeur raakte de tel kwijt met zijn tunnels … Zo vertelde hij, “Als wij deze tunnel uitkomen, moet U niet vergeten naar rechts te kijken, want dan ziet U boven op een berg een mooi kasteel.” Maar wij zagen niets, en na de volgende tunnel ook niet. Dus ging ik op Google maps kijken waar die burcht lag, en dat was nog eens twee tunneltjes later. Maar toen was de burcht ook echt te zien.

Je maakt altijd wel iets mee met je medepassagiers. Bij de laatste rustpauze in Slovenië, bleek iemand haar telefoon kwijt te zijn. Ze was even buiten geweest, had foto’s gemaakt en in de bus was zij hem kwijt. Iedereen rondom haar heen was mee aan het zoeken… Buiten en binnen in de bus… Natuurlijk zaten er ook nog pasjes in. Maar na een kwartier kwam ie tevoorschijn, want ze had hem achteloos in haar tas gestopt.

Het laatste stuk rijd de bus binnendoor op weg naar de Bloemenrivièra van Kroatië. Een waterig zonnetje schijnt en het ziet er veelbelovend uit, als wij beneden Opatija zien liggen. Wij rijden nog 4 km naar beneden om dan bij ons Hotel Istra uit te komen. Even inchecken en waar wij niet op gerekend hebben gebeurt echt… Wij zitten op de begane grond, hebben een balkon en hebben zeezicht.

Even ons installeren en wat rusten van de vermoeiende reis. Om 19:00 uur worden wij verwacht aan het diner, en gaan daarna flaneren op de wandelpromenade. Het lijkt of het seizoen hier nog niet begonnen, zo rustig is het. Wij genieten er van, en ook van de maan die steeds helderder wordt.

Wij zitten met onze kamer op de begane grond, maar het hotel is zoals vele hotels hier tegen een berghelling gebouwd. Het restaurant zit op – 1 en nog verder naar beneden op – 2 de swimming pool, en de uitgang naar de wandelpromenade en de zee. Dus ergens op onze wandeling moeten wij weer met een trappen stelsel naar boven, om zo gelijkvloers met het hotel terug te wandelen.

Het is een hele klim… Met mijn conditie en klim ervaring, is het voor mij natuurlijk een peulenschil. Maar de anderen hebben er een hele kluif aan. Als wij boven zijn hebben wij een prachtig zicht op de zee met een mooi verlichtende maan.

Het is nog maar een klein stukje en dan zijn wij weer terug bij het hotel. We nemen nog een afzakkertje en dan is het toch echt tijd om te gaan slapen.