Ik had mij gisteren niet zo moeten laten meeslepen, om mee te doen met Aafke en Martha, die aan de borreltjes Abrikozen schnaps zaten. Als ik alleen was geweest, was ik natuurlijk aan het water gebleven dat snappen Jullie wel.

Dus stopte ik voordat ik naar bed ging er maar weer een pil Imodium in, om dat nog twee keer te herhalen. Zo kan ik op dag 6 toch mee naar de Plivitce meren. Ook onze chauffeur Ron, en een jonge man uit ons reisgezelschap voelen zich niet top, en hebben afgelopen nacht de wc regelmatig opgezocht.

Kitty kiest vandaag voor een vrije dag. Het is nogal veel lopen vandaag, en het gaat op en af daar. Zij kiest voor de zee en/of het zwembad…

Verder gaat iedereen mee want die meren schijnen geweldig te zijn. Het wordt een lange dag verteld onze chauffeur. De bus vertrekt al om 07:45 uur want het is 3 uur rijden. Voor een plaspauze wordt er 2x gestopt, 1x in het haventje van Senj en eenmaal onderweg bij een stalletje waar ze honing, likeur en kaas verkopen.

Het is nog 15 minuten rijden, als er om 11:45 uur gestopt wordt voor een lunch bij een traditioneel Kroatië’s restaurant. Het wordt een snelle lunch… zo snel dat ik nog geen tijd heb om foto’s te maken. Wij zitten amper of het bord met ons eten staat op tafel. Traditioneel staat er Cevapcici op tafel die zich heerlijk laat smaken. Borden worden opgehaald, en meteen het nagerecht van Baklava er achteraan… en kunnen wij weer de bus in, om naar het parkeerterrein te rijden.

Inmiddels is onze gids voor vandaag aangesloten en kunnen wij verder. Branko is van Kroatische komaf en spreekt zeer goed Nederlands. Hij is een van de vaste gidsen voor Effe Weg / Bolderman reizen. Daarbij is hij heel nauw verbonden met het Plivitce park en de meren, en voelt het voor hem als iets eigens.

Eerst staan wij stil bij een groot bord. Hier krijgen wij uitleg over de route die wij gaan volgen, beginnend bij de grootste waterval. En dan gaan we op pad… soms over gewone zand/gravel paden, maar veelvuldig over houten vlonders. Het is knetterdruk op de paden, maar gelukkig volgt niet iedereen dezelfde route.

Branko geeft ons regelmatig de gelegenheid om foto’s te maken. En met ons vele andere, en is het dringen geblazen voor het mooiste plaatsje , voor het perfecte plaatje 👀👀

Het is overweldigend hoe mooi dit is, en dit is nog maar het begin. In het filmpje zie je op de achtergrond de vele mensen, via het vlonderpad naar de onderkant van de grote waterval lopen.

Het lijkt een beetje eng maar dat is het beslist niet. Alleen kun je onder bij de waterval niet verder, en moet het via hetzelfde pad ook weer terug. En krijg je met tegenliggers te maken, die ook nog eens foto’s staan te maken, terwijl ze nog steeds op zoek zijn naar dat Perfecte plaatje.

Bovenstaand filmpje is van het pad naar de onderkant van de waterval. Als wij daarvan terugkomen, houden wij op deze splitsing rechts aan. Zie foto hieronder…

En op die manier lopen wij dan weer langs prachtige meren, op naar de volgende waterval. Je vraagt je toch af waar al dat water vandaan komt, het blijft maar stromen.

Ik kijk mijn ogen uit en met mij vele anderen, die net als ik allemaal in de weg staan op het smalle vlonderpad, als ze een selfie willen maken. Maar ja… het is ook zo mooi, maar niemand die hier moeilijk over doet.

Daarom maken wij een boottocht over het grootste meer, want er moet immers een eind aan gebreid worden. Wij moeten straks nog 3 uurtjes terug rijden om weer in Opatija te komen.

De veerboot of beter gezegd veerboten want ik tel er 4 of 5, brengt ons naar de overkant. Er staat een lange rij maar de veerboot heeft een capaciteit van 100 personen, en zo duurt het wachten veel korter dan verwacht.

Het is heel stil op het meer, net of er geen leven in zit en je daarom ook geen vogels ziet. Maar er zit wel vis want het water is daar zóó helder dat het lijkt dat de vissen niet eens in het water liggen maar erop.

Aan de overkant kunnen we kiezen welk pad wij naar boven nemen. Er is een trap die slingerend naar boven gaat of je neemt het zandpad. Deze is wat langer… maar voor degenen die wat slechter ter been zijn, een betere keuze is mijn gedachte. Maar niettemin… het is een pittige klim.

En dan zijn wij bij het parkeerterrein waar de bus ons op pikt. Wij nemen afscheid van Branko en daarna beginnen wij aan de terugreis naar Opatija.

Drie uurtjes later zie ik vanuit de bus Opatija al weer liggen, en zijn we er al weer. Nog een stukje afdalen en zijn wij om 19:15 uur weer terug bij het hotel.

Aafke, Martha en ik gaan meteen dineren, want Kitty houd beneden al een tafeltje vrij. Het was een lange dag maar het was beslist de moeite waard. Want wat hebben we genoten genoten van de Plivitce meren. Vanavond lig ik vroeg in mijn nestje, dat is zeker en morgen neem ik een rustdag.